ଏହି ସୃଷ୍ଟିର ଆଦିକାଳରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଧର୍ମ ଓ ଯୁଗ ଅନୁଯାୟୀ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଥିଲେ, ସେଠାରେ ସ୍ୱୟଂ ବ୍ରହ୍ମା ଗଭୀର ଧ୍ୟାନରେ ବସି, ନିଜ ମନରୁ ବିଭିନ୍ନ ମାନସ ପୁତ୍ରମାନେ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ। ପୂର୍ବତନ କଳ୍ପରେ, ସେଠାରେ ପ୍ରଥମେ ଦେବତାମାନେ ଆଦି ଅନେକ ପ୍ରାଣୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ମନ୍ୱନ୍ତରମାନଙ୍କର କ୍ରମରେ, ଏହି ପ୍ରାଣୀମାନେ ପ୍ରଥମେ ଅତି କୁମାର ଥିଲେ। ସେ ସମୟରେ ସେମାନେ ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ କର୍ମ ସହିତ ଜୁଡିଥିଲେ, ଯାହା କ୍ଷୟ ହୁଏନି। ଦେବତା, ଅସୁର, ପିତୃଗଣ, ଏବଂ ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ—ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ପୋଷଣ ପାଇଁ, ଆତ୍ମଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିବା କ୍ରିୟା ଓ କାରଣ ସହିତ, ଦେବତା, ଅସୁର, ପିତୃଗଣ ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ଚତୁର୍ବର୍ଗ ଉପସ୍ଥିତି ହେଲା। ତାଙ୍କର ଏକ ଏକତ୍ୱ ଦେହରୁ ଅନ୍ଧକାର ମୟ ଏକ ଅଂଶ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଏହି ତଳ ଅଂଶରୁ ଅସୁରମାନେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପୁତ୍ର ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଯେ ଦେହରୁ ଦେବତାମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଇଥିଲେ, ସେଇ ଦେହକୁ ବ୍ରହ୍ମା ପରିତ୍ୟାଗ କଲେ। ଏହି ଦେହ ଅନ୍ଧକାରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ଏହିକାରଣରୁ ଏହାକୁ ତ୍ରିପ୍ରକାର ରାତ୍ରି ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଅସୁରମାନେ ସୃଷ୍ଟି କରି, ବ୍ରହ୍ମା ପୁଣି ଅନ୍ୟ ଏକ ଦେହ ଧାରଣ କଲେ। ସେ ମନୋଜ ଏହି ଦେହ ସହିତ ଏକତ୍ୱ ହେଲେ, ଯାହା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ ଥିଲା। ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିବାବେଳେ, ଯେଉଁଠୁ ଦେବତାମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସେମାନେ 'ଦେବତା' ବୋଲି ପରିଚିତ ହେଲେ। ସେଇ ଦିବ୍ୟ ଦେହରୁ ଦେବତାମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଏହି ଦେହ ପରିତ୍ୟାଗ କରି, ସେଇ ଦେହ ଦିନ ରୂପେ ପରିଚିତ ହେଲା। ଦେବତାମାନେ ସୃଷ୍ଟି କରି, ବ୍ରହ୍ମା ପୁଣି ଅନ୍ୟ ଦେହ ଧାରଣ କଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ପୁତ୍ର ଭାବେ ଭାବି, ଏକ ପିତାଙ୍କ ଭଳି ଚିନ୍ତନ କଲେ। ଏହି ପ୍ରକାର, ତୁମର ପୂର୍ବଜମାନେ 'ଦେବତା' ବୋଲି ସ୍ମୃତିରେ ରହିଛନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପିତୃତ୍ୱ ଏଭଳି ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ। ଏହି ଦେହରୁ ତାଙ୍କ ଦେହ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ଏବଂ ସେଇ ସମୟରେ ସନ୍ଧ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେଲା। ଦୁଇଟି ଦେହ ମଧ୍ୟରୁ, ମଧ୍ୟସ୍ଥିତ ପିତୃ ରୂପଟି ଅଧିକ ମହାନ। ଉଷା ଓ ସନ୍ଧ୍ୟା ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ରୂପ ଅଛି, ସେହି ରୂପକୁ ସେମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି। ତାପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ନିଜ ଦେହରୁ ପୁଣି ଅନ୍ୟ ଏକ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ତାଙ୍କର ମନରୁ ପୁନଃ ପୁତ୍ରମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ତାଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିରୁ ପ୍ରାଣୀମାନେ ବିକାଶ ପାଇଲେ। ପ୍ରାଣୀମାନେ ସୃଷ୍ଟି କରି, ସେ ନିଜ ଦେହକୁ ପୁଣି ପରିତ୍ୟାଗ କଲେ। ଏହିକାରଣରୁ, ଚନ୍ଦ୍ରାଲୋକ ଉପସ୍ଥିତିରେ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି। ସେଇ ସମୟରେ, ରାତି, ଦିନ, ସନ୍ଧ୍ୟା ଓ ଚନ୍ଦ୍ରାଲୋକ ଏହି ଚାରି ଜନ୍ମ ନେଲେ। ରାତି, ଯାହା ଅନ୍ଧକାରର ସ୍ୱରୂପ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶାସନ କରେ। ଦିନରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବାମାନେ ଦିନରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ରାତିରେ ପ୍ରାଣଶକ୍ତିରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବାମାନେ ରାତିରେ ଅଜୟ। ପିତୃ ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ପରିତ୍ୟାଗ କରି ଚାଲିଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରାଲୋକ, ରାତି, ଦିନ ଓ ସନ୍ଧ୍ୟା—ଏହି ଚାରି ରୂପ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି। ଏହି ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରଥମେ ଜଳ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ତାପରେ ଦେବତା, ଅସୁର ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ଚନ୍ଦ୍ରାଲୋକ ତ୍ୟାଗ କରି, ପ୍ରଭୁ ପୁଣି ଅନ୍ୟ ଏକ ଦେହ ଧାରଣ କଲେ। ଏହି ଅନ୍ଧକାରରେ ସେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଯେଉଁମାନେ କ୍ଷୁଧାରେ ପୀଡିତ ଥିଲେ। ସେମାନେ ମଧ୍ୟରୁ କିଛି କହିଲେ—“ଆମେ ଏହି ଜଳକୁ ରକ୍ଷା କରିବା।” ଅନ୍ୟମାନେ କହିଲେ—“ଆମେ ଏହି ଜଳକୁ ଶୁଷ୍କ କରିଦେବା।” ଏହିପରି ସେମାନେ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କଲେ। ଏଠାରେ ‘ରକ୍ଷ’ ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ରକ୍ଷା କରିବା ଓ ସଂରକ୍ଷଣ କରିବା। ଏଭଳି, ଏହି ସୃଷ୍ଟିର ଆଦିରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଧ୍ୟାନ, ମନୋସୃଷ୍ଟି, ଦେହର ଏକାଧିକ ରୂପ, ଦେବତା, ଅସୁର, ପିତୃ ଓ ମନୁଷ୍ୟର ଉତ୍ପତ୍ତି, ଦିନ-ରାତି-ସନ୍ଧ୍ୟା-ଚନ୍ଦ୍ରାଲୋକର ଜନ୍ମ, ଏବଂ ଜଳର ରକ୍ଷା ଓ ସଂରକ୍ଷଣ ଏମିତି ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବିବର୍ଣିତ ହୋଇଛି।