ଏଠାରେ ସହରର ମଧ୍ୟଭାଗକୁ ଛୋଟ ଏବଂ କାଠରୁ ମୁକ୍ତ ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କରାଯାଏ। ସହରର ଯେଉଁ ବ୍ୟାସାର୍ଧ ଅଂଶ ଅଛି, ସେଠାକୁ 'ଖେଟ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏବଂ ଏହାର ଉପରେ ଅଛି 'ପାନା'। ସହରର ସର୍ବାଧିକ ସୀମା ଦୁଇ କ୍ରୋଶ ଏବଂ କ୍ଷେତ୍ରର ସୀମା ଚାରି ଧନୁ ଦୂରରେ ଥାଏ। ଗ୍ରାମର ରାସ୍ତା କିଶୋରିଶ୍ରୀ ଧନୁ ଦୂର ଏବଂ ସୀମା ରାସ୍ତା ଦଶ ଧନୁ ଦୂରରେ ରହିଥାଏ। ଏହି ରାସ୍ତା ମାନେ ମନୁଷ୍ୟ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଏବଂ ହାତୀ ପାଇଁ ଅବାଧ ଚଳାଚଳ ଯୋଗ୍ୟ ଥିଲା। ଏଠାରେ ତିନିଟି ମୁଖ୍ୟ ରାସ୍ତା, ପାଖପାଖି ରାସ୍ତା ଏବଂ ଦୁଇଟି ଉପ-ଗଲି ଥିଲା। ସହନଶୀଳତାର ପଥ ଛଉଷଠି ଦୂର ଥିଲା, ଏହି ପଥକୁ ପଦାତିମାନେ ଚାଲିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲେ। ଏମିତି ଏହି ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକ ନିର୍ମିତ ହେବା ପରେ ଘର ଏବଂ ନିବାସଗୃହ ତିଆରି ହେଉଥିଲା। ଏମିତି ନିର୍ମାଣ ଆରମ୍ଭ କରି ସେମାନେ ପୁନଃପୁନଃ ଚିନ୍ତା-ବିଚାର କରି ଯଥାଯଥ ଯୋଜନା କରିଥିଲେ। ଏହା ପରେ ଅନ୍ୟମାନେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟପାରକୁ ଗଲେ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏପରି କଲେ। ସେମାନେ ଯେପରି ବ୍ରାଞ୍ଚ କରିଥିଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ 'ଶାଖା' ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହିପରି ଏଗୁଡ଼ିକୁ 'ଶାଳା' ବୋଲି ଓ ସେମାନଙ୍କର ସ୍ୱଭାବକୁ 'ଶାଳ' ବୋଲି ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ। ଏହିପରି ଘର, ଶାଳା ଏବଂ ମହଳଗୁଡ଼ିକୁ ଏହି ନାମରେ ଅଭିହିତ କରାଯାଏ। ଏହି ସମୟରେ, ମଧୁ ସହିତ ଚାହିଦା ହେଉଥିବା କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା। ତାପରେ ତ୍ରେତାୟୁଗରେ ଏହି ଶାଳାମାନଙ୍କର ସାଧନା ପ୍ରକଟ ହେଲା। ଏଠାରେ ବର୍ଷାର ଜଳ ଏବଂ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା ଜଳ, ଏହାସହ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ଲଘୁ ପ୍ରମାଣରେ ପଡ଼ିଥିବା ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଫୁଲ, ମୂଳ, ଫଳ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଉଦ୍ଭିଦ ଏବଂ ଔଷଧୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଏହିପରି ଫୁଲ ଏବଂ ଫଳ ଧାରଣ କରୁଥିବା ବୃକ୍ଷ ଏବଂ ଝାଡ଼ ତାଙ୍କର ଋତୁଅନୁସାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ତ୍ରେତାର ଆରମ୍ଭରେ ଲୋକମାନେ ଏହି ଔଷଧୀ ଦ୍ୱାରା ଜୀବିକା ଚାଲାଉଥିଲେ। ଏହି ଯୁଗର ଗତି ଏବଂ ଅବଶ୍ୟମ୍ଭାବୀ ଘଟଣାରେ ଲୋକେ ଏହି ବୃକ୍ଷ, ଝାଡ଼ ଏବଂ ଔଷଧୀକୁ ନିଜ ଶକ୍ତିଅନୁସାରେ ଜବରଦସ୍ତି ନେଉଥିଲେ। ଏଠାରେ, ଯେଉଁ ପ୍ରାଣୀମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ମନ ରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ସେମାନେ ପୁନଃ ତ୍ରେତାୟୁଗରେ ଜନ୍ମ ନେଇ ଦେଖାଦେଲେ। ପୂର୍ବଜନ୍ମର ପ୍ରଭାବରେ ସେମାନେ ପୁଣ୍ୟ ଓ ପାପ ଦୁହିଁ ପାଇଁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ଲୋଭ ରହିତ ଏବଂ ନିୟମିତ ସେମାନେ ପୂର୍ବସ୍ମୃତ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାସ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କଠାରୁ ଦୁର୍ବଳ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ଏହିପରି ଏକାପରି ମଧ୍ୟେ ବିରୋଧ ଓ ମତଭେଦ ହେଲା, ତେବେ ସେମାନେ ଧରାଯାଉଥିବା ସମୟରେ ବାଲି ମୁଠିରୁ ସରିଯିବା ପରି ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ। ପରେ ସେମାନେ ପୁଣି ଫଳ, ଫୁଲ ଏବଂ ମୂଳ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଧରିଲେ। ଏହା ପରେ ଭୋକରେ କ୍ଷୁଦ୍ରିତ ହୋଇ ସମସ୍ତେ ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ଭଗ୍ୟଶାଳୀ ସ୍ୱୟଂଭୂ ବ୍ରହ୍ମା ସେମାନଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ବୁଝିଲେ। ଔଷଧୀମାନେ ପୃଥିବୀ ଦ୍ୱାରା ଉପଭୋଗିତ ହୋଇଥିବା ବୁଝି, ସେ ଏହାକୁ ପୁନଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ। ଏହା ପରେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଦୁଧାଇଲେ ଏବଂ ମାଟିର ଉପରେ ବୀଜ ବିତରଣ କଲେ। ଔଷଧୀମାନେ ତାଙ୍କର ଫଳ ପକାଇବା ପରେ ସାତ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଅଧୀନ ରହିଲେ। ଏଠାରେ ପ୍ରିୟଙ୍ଗବ, ଉଦର, କୋରଡୁଷ, ସବମକ, ହରିକା, ଚରକ ଏବଂ ଗମ—ଏହି ସତରଟି ଔଷଧୀ ସ୍ମରଣୀୟ। ଶ୍ୟାମକ, ନିବାର, ଜର୍ତ୍ତିଳ, ଗବେଧୁକ—ଏହି ଚାରିଟି ଉପଯୋଗୀ ଉଦ୍ଭିଦ, ଏହା ସହିତ ଗ୍ରାମ ଓ ବନର ଚୌଦ୍ଦଟି ଔଷଧୀ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଏହି ସମସ୍ତ ଚୌଦ୍ଦଟି ଔଷଧୀ, ଗ୍ରାମ ଓ ବନ ଉଭୟର, ହଳ ଦ୍ୱାରା ଚାଷ ହୁଏ ନାହିଁ।