ସମୟଟି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆନନ୍ଦମୟ ଥିଲା, ନା ଅତି ତାପ, ନା ଅତି ଶୀତ। ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଧ୍ୟାନର ଶକ୍ତିରେ ପାତାଳରୁ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଉଠିଆସିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଦେହ ପବିତ୍ରତାର ଆବଶ୍ୟକତା ବିନା ଥିଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ଚିରଯୁବା ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ସମସ୍ତଙ୍କର ଜନ୍ମ ଏବଂ ରୂପ ସମାନ ଥିଲା, ସେମାନେ ଏକତ୍ରେ ଏକତାରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ। ରୂପ, ଆୟୁ, ଦକ୍ଷତା ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ କୌଣସି ପ୍ରଭେଦ ନଥିଲା। କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିପ୍ତତା ନଥିଲା, କାରଣ ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ କର୍ମର ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ ଥିଲା। ସେମାନେ ଆଶା ଓ ଦ୍ୱେଷ ରହିତ ଭାବରେ ପରସ୍ପର ସହିତ ବାସ କରୁଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ବେଶିଭାଗ ଖୁସି ଏବଂ ଦୁଃଖ ରହିତ ଥିଲେ, କୃତୟୁଗରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ଯେଉଁମାନେ ଆଶା ରହିତ, ସେମାନେ ମନର ମାଧ୍ୟମରେ ମାନସିକ ଭୋଗାସ୍ୱାଦ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଏହି ସମୟରେ ପରସ୍ପରକୁ କେବଳ କ୍ଷତି କିମ୍ବା ସହଯୋଗ କରୁନଥିଲେ। ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ବିରୋଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଏବଂ କଳିଯୁଗରେ ଚୋରି ଆରମ୍ଭ ହେଲା। କଳିଯୁଗ ସବୁଠାରୁ ଅପବିତ୍ର, ତାହାର ଗୁଣ ଓ ଆଚରଣ ଗୁଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିକାଶ ପାଇଲା। କୃତୟୁଗ ଚାରିହଜାର ବର୍ଷ ଦୀର୍ଘ ଥିଲା, ଏହି ଚାରିହଜାର ବର୍ଷ ମାନବ ବର୍ଷ ଭାବରେ ଗଣନା ହୋଇଥିଲା। ଏହି କୃତୟୁଗ ତାହାର ସନ୍ଧିକାଳ ସହିତ ଶେଷ ହେଲା। ସନ୍ଧିକାଳ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ସେହି ସମୟକୁ ଯୁଗର ସନ୍ଧିକାଳ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। କୃତୟୁଗରେ ଏହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା। ତାପରେ ଆଉ ଏକ ଯୁଗ, କୃତୟୁଗ ପରେ ତ୍ରେତାୟୁଗ ଆସିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ସିଦ୍ଧି ସାଧିତ ହେଲା। ସେଠାରେ ଏହି ଆଠଟି ସିଦ୍ଧି କ୍ରମେ କ୍ରମେ କମିଗଲା। ସମସ୍ତ ମନ୍ବନ୍ତରରେ, ଚାରିଟି ଯୁଗର ବିଭାଜନ ଅନୁସାରେ, କୃତୟୁଗର ସନ୍ଧିକାଳ ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଅଳ୍ପ ସମୟ ପରିଚାଳିତ ହେଲା। ଯୁଗଗୁଡିକର ଧର୍ମ, ତପସ୍ୟା, ଅଧ୍ୟୟନ, ଶକ୍ତି ଓ ଆୟୁ କ୍ରମେ କ୍ରମେ କମିଗଲା। ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତ୍ରେତାୟୁଗର ଆରମ୍ଭ ଅଂଶିକ ଥିଲା। ଚକ୍ରର ଆରମ୍ଭରେ, ଯେତେବେଳେ ତ୍ରେତାୟୁଗ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ସେତେବେଳେ ଅତି ଆନନ୍ଦମୟ ଥିଲା। ଏହି ଯୁଗର ସିଦ୍ଧି ହରାଇଯିବା ପରେ, ଆଉ ଏକ ନୂତନ ସିଦ୍ଧି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ମେଘ ଓ ବଜ୍ରରୁ ପଛ ଦ୍ୱାରା ସ୍ରାବ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ସେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗଛଗୁଡିକୁ ଘର ବୋଲି କୁହାଯିବା ଲାଗିଲା। ତ୍ରେତାୟୁଗର ଆରମ୍ଭରେ ସେମାନେ ଏହି ଗଛଗୁଡିକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ବଞ୍ଚୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ପ୍ରକୃତି ଅସ୍ଥିର ଏବଂ ହଠାତ୍ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହେଲା। ଏହି ଯୁଗର ପ୍ରଭାବରେ ଏହି ଅବସ୍ଥା ପୁନି ହେଲାନି। ତାପରେ ସେହି ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ସେକ୍ସୁଆଲ୍ ମିଳନ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଅନୁଚିତ ସମୟରେ ମେନସ୍ଟ୍ରୁଏସନ ଆରମ୍ଭ ହେଲା ଏବଂ ଗର୍ଭଧାରଣ ହେଲା। ଏହା ପରେ ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ଗଛ ଘର ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା। ସେତେବେଳେ ଯେଉଁମାନେ ମନରେ ସତ୍ୟ ଥିଲେ, ସେମାନେ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କଲେ। ତାପରେ ବସ୍ତ୍ର, ଫଳ ଓ ଅଳଙ୍କାର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ବିଚାରଶକ୍ତି ବଡ଼ ହେଲା, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଛତାରେ ମଧୁ ଥିଲା। ସେହି ସଫଳତାରେ ସେମାନେ ରୋଗ ରହିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ଗଛଗୁଡ଼ିକୁ ଧରି, ବଳପୂର୍ବକ ମଧୁ କିମ୍ବା ମୌମାଛି ଧରିଥିଲେ। ଏହିପରି ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ ଗଛ ଏବଂ ତାଙ୍କର ମାଲିକ ଏଠି-ସେଠି ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା।