ସୃଷ୍ଟିର ପୂର୍ବରୁ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଳୟାଗ୍ନିରେ ଦହିଯାଉଥିଲା, ସେ ସମୟରେ ଏକ ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ପାହାଡ଼ରୁ ବହୁଥିବା ପବନରେ ଯୋଗ ହୋଇଥିବା ସତ୍ତ୍ୱଗୁଡିକ ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ପୃଥିବୀ ସହ ଗତି କରିଥିବା ପାହାଡ଼ଗୁଡିକୁ ଋଷିମାନେ 'ଅଚଳ' ବୋଲି କହିଥିଲେ। ତାପରେ, ପ୍ରଭୁ ଜଳରୁ ପୃଥିବୀକୁ ଉଠାଇଲେ। ସେ, ପାହାଡ଼ଗୁଡିକୁ ଚାରିପଟେ ରଖି ଅସମ ଭୂମିକୁ ସମ କରି, ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କୁ ଗଠନ କଲେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିଗର ଶେଷରେ ଏପରି ପାହାଡ଼ଗୁଡିକ ଦିଅଯାଉଛି। ସାତଟି ଦ୍ୱୀପ ଓ ସମୁଦ୍ରଗୁଡିକ ପରସ୍ପରକୁ ଘେରି ଅଛନ୍ତି। ଭୂଲୋକ ଆଦି ଚାରିଟି ଲୋକ, ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଗ୍ରହମାନେ ଏହି ସୃଷ୍ଟିରେ ଅନ୍ତର୍ଭୂତ। ଏହି ଚକ୍ରରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଅଚଳ ଦେବମାନଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ସେ ସ୍ଵର୍ଗ, ଦିଗ, ସମୁଦ୍ର, ସମସ୍ତ ନଦୀ ଓ ପାହାଡ଼ଗୁଡିକୁ ତିଆରି କଲେ। ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ଦଣ୍ଡ, ଅଂଶ, ଘଣ୍ଟା, ସନ୍ଧି, ରାତି ଓ ଦିନମାନେ ତିଆରି ହେଲେ। ସ୍ଥାନଗୁଡିକର ଅଧିପତି ଓ ସ୍ଥାନଗୁଡିକୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ତିଆରି କଲେ। କୃତ, ତ୍ରେତା, ଦ୍ୱାପର ଓ ତିଷ୍ୟ ଯୁଗ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଯୁଗମାନେ ଏଠାରେ ବିଦ୍ୟମାନ। ପୂର୍ବ ଚକ୍ରରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଯେଉଁ ସତ୍ତ୍ୱଗୁଡିକ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଥିଲି, ସେମାନେ ତପସ୍ୱିଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ନହୋଇ ପୃଥିବୀରେ ଅବସ୍ଥିତ ରହିଥିଲେ। ସେମାନେ ପୁନଃ ସୃଷ୍ଟିର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏଠାରେ ରହିଲେ। ଏଠାରେ, ଯେଉଁମାନେ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷ ସାଧନ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ସ୍ମୃତିରେ ରହିଛନ୍ତି। ତାପରେ, ତପସ୍ୟାରେ ନିମଗ୍ନ ହୋଇ, ସେମାନେ ପୁରାତନ ସ୍ଥାନଗୁଡିକୁ ପୂରଣ କରିଥିଲେ। କ୍ରିୟା, ଆସକ୍ତି ଓ ଦ୍ୱେଷର ସଂଯୋଗରେ ସେମାନେ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଯାଇଥିଲେ। ନିଜ କର୍ମର ଶେଷ ଫଳରେ, ସେମାନେ ସେହି ପ୍ରକୃତିର ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ଜଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଅସ୍ତିତ୍ଵର କାରଣ, କ୍ରିୟାରେ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିବା, ସେହି ପ୍ରଭୁ ଏହି ସମସ୍ତକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଗର୍ଭରେ ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତିର ଶରୀର ଧାରଣ କରନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କର କ୍ରିୟା ଅଧିକାଂଶ ସମୟରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଥାଏ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଚକ୍ରରେ, ସେମାନେ ପୁନଃପୁନ ନାମ ଓ ଆକୃତି ସହ ଜନ୍ମ ନେନ୍ତି। ପ୍ରଭୁ ଧ୍ୟାନ କରିଥିବା ସମୟରେ, ସେମାନେ ଏହି ଜଗତରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଥାଏ, କାରଣ ସେ ଏକାଗ୍ର ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତିର ଅଧିକାରୀ। ସେମାନେ ଭଲ ଗୁଣ ଓ ବଡ଼ ଶକ୍ତିରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେନ୍ତି। ସମସ୍ତେ ରାଗର ଅଧିନ ହୋଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇଥାଏ। ଯେଉଁମାନେ ରାଗ ଓ ତମୋଗୁଣର ଅଭ୍ୟାସରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଗୃହସ୍ଥ ଭାବରେ ପରିଚିତ ହୋଇଥାଏ। ଚତୁର ଓ ସତ୍ୟବାଦୀ, ମୃତ୍ୟୁ ସମୀପରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେନ୍ତି। ଏହି ଚକ୍ରରେ, ସେକ୍ସୁଆଲ୍ ମିଳନର ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥାଏ। ଶବ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟବିଷୟଗୁଡିକ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିଅଯାଉଥିବା ପାଞ୍ଚଟି ଗୁଣ ରଖିଥାଏ। ଏଭଳି, ପରସ୍ପର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ସତ୍ତ୍ୱମାନେ ଏହି ଜଗତକୁ ପୂରଣ କରିଛନ୍ତି। ତାପରେ, ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୋଷ ହେତୁ, ସେମାନେ ସଂଘର୍ଷରେ ଘୁରିଘୁରି ଚାଲିଥାଏ। ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଚଳିଥିବା ସେମାନେ ମନର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଖୋଜିଥିଲେ। ଏହି ଚକ୍ରର ଆରମ୍ଭରେ, ପ୍ରଥମ ଯୁଗରେ ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମ ରହିଥିଲେ ନାହିଁ। ସେଠାରେ ଚାରି ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ରହିଥିଲା। ଏହା ପରେ, ଲୋକମାନେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ପାଇଯିବା ସମୟରେ, ସେମାନେ ହଜାରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହୋଇଥିଲେ। ସେମାନେ ପାହାଡ଼ ଓ ସମୁଦ୍ରରେ ବସିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସ୍ଥାୟୀ ଆଶ୍ରୟ ନଥିଲା। ସେମାନେ ସଦା ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରିଥିଲେ, ଏବଂ ସଦା ଆନନ୍ଦର ହୃଦୟ ରଖିଥିଲେ। ସେଠାରେ ଭୟ କିମ୍ବା କଠୋରତା ନଥିଲା; ଏହିଅଟି ଧର୍ମର ଅଭ୍ୟାସ ଥିଲା।