ସମସ୍ତେ, ଶୁଦ୍ଧତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ମନ ଦ୍ୱାରା ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଥିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଜନ୍ମର ଅନ୍ୟ ଲୋକମାନେ ସହିତ, ସେମାନେ ଏକ ସମୟରେ ଅଶାନ୍ତ ହୋଇ, ଜନଲୋକ ପ୍ରତି ମନ ଦେଇଥିଲେ। ଏପରି ଭାବରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ହଜାର-ହଜାର ବର୍ଷ କ୍ରମକ୍ରମେ କଟିଗଲା। ସେମାନେ ଏହି ଦୀର୍ଘ କାଳ ଅବଧି ପାଇଁ ବସୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ସହିତ ମିଶି, ଅନ୍ତେ ଜନଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ଏହା ପରେ, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ଗଲେ—ଏହା ଏମିତି ଏକ ପଥ, ଯାହାରୁ ଫେରିବା ନାହିଁ। ସେଠାରେ ସେମାନେ ରୂପ ଓ ଅନୁଭୂତିରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସମାନ ହେଲେ। ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସହିତ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କଲେ। କିନ୍ତୁ ମାପ ଓ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧିତ ଥିବା ସେମାନେ, ସେଇ ସମୟର ପରିସ୍ଥିତି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭାବିତ ହେଲେ। ଏପରି ପ୍ରଭାବିତ ହେଲାପରେ, ସେମାନେ ସେବା କରିଥିଲେ ଓ ଏହିପରି ଭାବରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଲବ୍ଧି ହେଲା। ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ସେମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଉପକରଣ ବଢିଗଲା। ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଅଧିକାର ଶେଷ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ସେମାନେ ନିଜ ଧର୍ମରେ ଅବସ୍ଥିତ ରହିଲେ। ସ୍ୱାଭାବିକ ଉପକରଣରେ ସମ୍ପନ୍ନ ହୋଇ, ସେମାନେ କେବଳ ନିଜ ପ୍ରତି ନିଜେ ନିଜେ ସ୍ଥିର ହେଲେ। ବ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କର ବହୁତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା, ସେଇ କାର୍ଯ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଲା। ମୁକ୍ତ ଓ ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ, ପ୍ରକୃତିକୁ ଏକତାରେ ବୁଝିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଏହାପରେ, ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଅବାବ ଆଉଥରେ ଜନ୍ମ ନେଲା, ଯେପରି ଶାନ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଅଗ୍ନି ଶମିତ ହୁଏ। ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ମହର୍ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲା। ଗନ୍ଧର୍ବ, ପିଶାଚ, ମାନବ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ସେଇ ସମୟରେ ପୃଥିବୀର ନିବାସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସୁଥିଲେ। ତାପରେ, ସେମାନେ ସପ୍ତ କିରଣ ହୋଇ, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଏକ ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜୀବ, ନଦୀ, ପାହାଡ଼—ସବୁଠାରୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣେ ସମସ୍ତେ ଅସହାୟ ହୋଇ, ଦଗ୍ଧ ହେଲେ। ସେଇ ସମୟରେ ସେମାନଙ୍କ ଦେହ ଦଗ୍ଧ ହେଲା, ଏବଂ ଯୁଗ ଶେଷରେ ସେମାନଙ୍କ ପାପ ଶୁଧିତ ହେଲା। ତାପରେ, ସେମାନେ ପୁଣି ସମାନ ଆକୃତିର ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ନୂତନ ସୃଷ୍ଟିରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମନସ ପୁତ୍ରମାନେ ଏଠାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଏବେ, ସେଇ ସମୟରେ ସପ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଜଗତ ଦଗ୍ଧ ହେଉଥିବାବେଳେ, ସମୁଦ୍ର ଓ ମେଘଜ ଜଳ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀର ଜଳ, ଏବଂ ବହୁତ ଆସୁଥିବା ଓ ଯାଉଥିବା ସମସ୍ତ ଜଳ, ଏହି ପ୍ରଭାବରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ହେଇ ତାହାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା। ଏହି ବ୍ୟାପ୍ତି ଓ ତେଜସ୍ୱିତା ପାଇଁ 'ଭା' ଶବ୍ଦ ବ୍ୟବହୃତ ହେଉଛି। ଏହା ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବ୍ୟାପିଥାଏ। 'ଶର' ମୂଳ ଶବ୍ଦକୁ ଭାଙ୍ଗିଲେ ବିଭିନ୍ନ ଅର୍ଥ ମିଳେ। ଏଭଳି, ହଜାର ଯୁଗ ଶେଷରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଦିନ ଶେଷ ହେଉଥିବାବେଳେ, ଏହି ଜଳରେ, ପୃଥିବୀର ଉପରୁ ଅଗ୍ନି ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଏ। ଏହା ଦ୍ୱାରା, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ସେଇ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ବ୍ରହ୍ମା ଶାସନ କରନ୍ତି। ଏହି ଭାବେ, ସେଇ ଏକମାତ୍ର ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ, ସମସ୍ତ ଚରାଚର ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ଏଠାରେ, ସେମାନେ ନାରାୟଣ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଏହି ଶ୍ଲୋକ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି—ସମସ୍ତ କିଛି ପୂରଣ ହେଉଥିବା ସମୟରେ, ସେ ନାରାୟଣ ଭାବରେ ପରିଚିତ। ସେହି ହେଉଛନ୍ତି ହଜାର ବାହୁ ଥିବା, ପ୍ରଥମ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ତିନି ବେଦର ସ୍ୱରୂପ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣିତ। ସୁଓନା ଗର୍ଭ, ମହାତ୍ମା ପୁରୁଷ, ମନକୁ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଛନ୍ତି। ଏବଂ କଳ୍ପର ଶେଷରେ, ଅନ୍ଧକାର ବଢ଼ିଯିବା ସମୟରେ, କାଳ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ହୋଇ, ପୁଣି ସମସ୍ତ କୁ ଗ୍ରସଣ କରେ।