ବର୍ତ୍ତମାନ ବରାହ କଳ୍ପର ଶୁଭ ଚକ୍ର ଚାଲିଛି। ଏହି କଳ୍ପ ଓ ପୂର୍ବ କଳ୍ପର ମଧ୍ୟସ୍ଥ ଅବସ୍ଥାକୁ ବୁଝିବାକୁ ଉଚିତ। ଏକ କଳ୍ପ ଶେଷ ହେଲେ, ଜନଲୋକ ଓ ଅନ୍ୟ ଲୋକ ସହିତ ଏକ ନୂତନ କଳ୍ପ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। କଳ୍ପର ଶେଷ ଦିନେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାନ୍ତି। ମନ୍ବନ୍ତରଗୁଡିକରେ, ଯୁଗର ସନ୍ଧିଗୁଡିକ ଅବିରତ ରହିଥାଏ। ପୂର୍ବ କଳ୍ପଗୁଡିକ ପ୍ରକ୍ରିୟାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ନିତ ହୋଇଛି। ଏକ ପୂର୍ବ କଳ୍ପ ଥିଲା, ଯାହା ବଡ଼ ଅର୍ଧାବଧିର ପରେ ଅଛି। ସେହି କଳ୍ପଗୁଡିକ ମଧ୍ୟରେ, ପ୍ରଥମ କଳ୍ପ ହେଉଛି ବର୍ତ୍ତମାନ ଚାଲୁଥିବା କଳ୍ପ, ଦ୍ୱିଜ ଜନ। ଏହା ହେଉଛି ସ୍ଥିରତାର ଅବଧି; ପରେ, ସଂହାର ମନେ ପକାଯାଏ। ପୂର୍ବରୁ, ଏକ ହଜାର ଚାରି ଯୁଗ ଏବଂ ମନ୍ବନ୍ତର ସହିତ ଏକ କଳ୍ପ ଥିଲା। ସେ ସମୟରେ, ଦେବତାମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକରେ ବସିଥିଲେ। ସେହି ସଦ୍ଗୁଣୀ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଅଟ୍ଚାଇଶ କୋଟି ଥିଲେ। ତିନି ଶହ କୋଟି ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଉନନବେ କୋଟି ମଧ୍ୟ ଥିଲେ। ପ୍ରତି କଳ୍ପରେ, ‘ଦିବ୍ୟ ପ୍ରାଣୀ’ ନାମକ ଦେବତାମାନେ ସ୍ମରଣ କରାଯାନ୍ତି। ଦେବତା, ପିତୃ, ଋଷି, ଏବଂ ଅମରମାନେ ମଧ୍ୟ, ଜାତି ଓ ଆଶ୍ରମରେ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବାମାନେ, ସେ ସମୟରେ ଦେବତାମାନେ ଆକାଶରେ ବସିଥିଲେ। ମହାପ୍ରଳୟ ଆସିଲେ ସମସ୍ତେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇଯାନ୍ତି। ଏଠାରେ ତିନି ଲୋକରେ ବସୁଥିବା ଦେବତାମାନେ, ସେମାନେ ନିଜ ରୂପରେ ପରିଚିତ। ଏହି ଦେବତାମାନେ କଳ୍ପର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହନ୍ତି; ପ୍ରଳୟ ଆସିଲେ, ସେମାନେ ମହର୍ଲୋକକୁ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି। ସମସ୍ତେ, ଶୁଦ୍ଧତାରେ ପ୍ରଚୁର, ମନର ମାଧ୍ୟମରେ ସିଦ୍ଧି ଅର୍ଜନ କରନ୍ତି। ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଜନ୍ମର ଅନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ସହିତ, ସେମାନେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ ଜନଲୋକକୁ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି। ଏପରି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ହଜାର ଯୁଗ ଏକ ପରେ ଏକ ଅତିତ ହୋଇଯାଏ। ଏହି କଳ୍ପରେ ବସୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ସେମାନେ ଜନଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିବା ସତ୍ୟ। ବ୍ରହ୍ମାଲୋକକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁ ପଥରୁ ଫେରିବା ନାହିଁ, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମା ସମାନ ରୂପ ଓ ଅନୁଭୂତି ଅର୍ଜନ କରନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମାର ଆନନ୍ଦ ଉପଲବ୍ଧ କରି, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମା ସହିତ ମୁକ୍ତି ପାନ୍ତି। ମାପ ଓ ବିଦିରେ ବନ୍ଧି, ସେମାନେ ସେ ସମୟର ପରିସ୍ଥିତି ସହିତ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇଥିଲେ। ଏପରି ପ୍ରଭାବିତ ହେଲେ, ସେମାନେ ସେବା କରନ୍ତି, ଏବଂ ଏହିପରି ଆନନ୍ଦ ଉପଜାଏ। ସେମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଉପକରଣ ସହିତ ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ। ଯେମାନଙ୍କର ଅଧିକାର ଶେଷ ହୋଇଯାଏ, ସେମାନେ ନିଜ ଧର୍ମରେ ଅବସ୍ଥିତ ରହନ୍ତି। ସ୍ୱଭାବିକ ଉପକରଣରେ ସମ୍ପନ୍ନ, ସେମାନେ କେବଳ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଅବସ୍ଥିତ। ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଭିନ୍ନତାରେ କାର୍ଯ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହୁଏ। ମୁକ୍ତ ଓ ସତ୍ୟଜ୍ଞମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ପ୍ରକୃତି ଏକତାରେ ବୁଝିବାକୁ ଉଚିତ। ଶାନ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କ ଅଗ୍ନି ଶିଖା ପରି, ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଫେରି ଆସିଥାଏ। ସେମାନଙ୍କ ସହିତ, ମହର୍ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଗନ୍ଧର୍ବ, ପିଶାଚ, ମାନବ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ—ସେ ସମୟରେ ପୃଥିବୀର ନିବାସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସନ୍ତି। ତାପରେ, ସେମାନେ ସାତ ରଶ୍ମି ହୋଇ, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଏକ ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ହେଉନ୍ତି।