ପବନ ଶାନ୍ତ ହେଉଥିଲା, ଚାରିପାଖରେ ଅନ୍ଧକାର ବ୍ୟାପିଥିଲା, ଏବଂ କୌଣସି ପ୍ରକାଶ ଦିଗରେ ଦେଖାଯାଉନଥିଲା। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ, ସୃଷ୍ଟିର ବିଭାଜନ କରିବା ପାଇଁ ସେ ପୁନଃ ଇଚ୍ଛା କଲେ। ତେବେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାର ରୂପ ଧାରଣ କଲେ, ଯାହାର ହଜାର ଆଖି ଓ ହଜାର ପାଦ ଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା, ଯେଉଁକି ନାରାୟଣ ନାମରେ ପରିଚିତ, ପାଣିର ଉପରେ ଶୟନ କରୁଥିଲେ। ଏହି ପ୍ରଥମ ପଦକ୍ଷେପରେ, ପୁରାତନ ଗଥା ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଲା। ଏହି କଥା ଶୁଣିବା ପରେ, କାପେୟ ଆନନ୍ଦିତ ମନରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତେବେ, ଏହି ଠାରୁ, ଚକ୍ରଗତ ଘଟନା ବିଷୟରେ ଜଣାଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ କ୍ରମ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କଲେ। "ମୁଁ ଏହି କଥାକୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ, କାରଣ ତୁମେ ଏହାରେ ପାରଙ୍ଗତ," କାପେୟ କହିଲେ। ତେବେ, ସେ ତିନି ଜଗତର ଉତ୍ପତ୍ତିର ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଗଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ପୂର୍ବ, ଭବିଷ୍ୟତ ଓ ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚକ୍ରଗତ ଅନୁକ୍ରମ ବିଷୟରେ ଉଲ୍ଲେଖ କଲେ। ଏବଂ ଏହି ବର୍ତ୍ତମାନ ଚକ୍ର, ଶୁଭ ବରାହ କଳ୍ପ, ବ୍ୟାପିତ ଅଛି। ଏହି ଓ ଉହା ଚକ୍ରର ମଧ୍ୟବର୍ତ୍ତୀ ଅବସ୍ଥାକୁ ବୁଝିବାକୁ କହାଯାଇଛି। ଏକ ନୂତନ ଚକ୍ର ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ଜନଲୋକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଲୋକ ସହିତ ପୁନଃ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଚକ୍ରର ଶେଷରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏ। ମନ୍ବନ୍ତରଗୁଡିକରେ, ଯୁଗଗୁଡିକର ନିରବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଯୋଗ ରହିଥାଏ। ପୂର୍ବ ଚକ୍ରଗୁଡିକ, ଯାହା ବ୍ୟବହାରର ପାଇଁ ସଂକ୍ଷେପରେ କହାଯାଇଥିଲା। ଏକ ପୂର୍ବ ଚକ୍ର ଥିଲା, ଯାହା ବଡ ଅର୍ଧାବଧି ସମୟରୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲା। ସେଗୁଡିକ ମଧ୍ୟରେ, ପ୍ରଥମ ଚକ୍ର ହେଉଛି ଏହି ବର୍ତ୍ତମାନ ଚଲିଥିବା ଚକ୍ର, ଓ ଦ୍ୱିଜ ଜନ। ଏହି ସ୍ଥିରତା ଅବଧି; ତାପରେ, ବ୍ୟସନ ଅବଧି ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ। ପୂର୍ବରୁ, ହଜାର ହଜାର ଚତୁର୍ଯୁଗ ଏବଂ ମନ୍ବନ୍ତର ସହିତ ଏହି ଚକ୍ର ଅନୁସୃତ ହୋଇଥିଲା। ସେ ସମୟରେ, ଦେବତାମାନେ ଦିବ୍ୟ ଲୋକରେ ବସିଥିଲେ। ସେଠି ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଅଂକର ଶୁଭ ପ୍ରାଣୀ ଥିଲେ—ଏକ ଅଂକ ଅଟ୍ଟାଇଶ କୋଟି, ତିନିଶ ଶତ କୋଟି ଓ ଅନ୍ୟ ଅଂକ ଏକ୍କାନବେ କୋଟି ଦେବତାମାନେ ଥିଲେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଚକ୍ରରେ, ଦେବତାମାନେ 'ଦିବ୍ୟ ପ୍ରାଣୀ' ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାନ୍ତି। ଦେବତା, ପିତୃ, ଋଷି ଓ ଅମରମାନେ, ଏବଂ ଜାତି ଓ ଆଶ୍ରମ ଉପରେ ଯାହାର ଅଧିକାର ନାହିଁ—ସେ ସମୟରେ ଦେବତାମାନେ ଆକାଶରେ ବସିଥିଲେ। ବଡ ବ୍ୟସନ ଆସିବା ସମୟରେ ସମସ୍ତେ ଏକାକାର ହେଇଗଲେ। ଏହି ତିନି ଜଗତରେ ବସିଥିବା ଦେବତାମାନେ, ତାଙ୍କର ଆକାର ସହିତ ସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଏହି ଦେବତାମାନେ ଚକ୍ରର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବସିଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ବଡ ବ୍ୟସନ ଆସିଲା, ସେମାନେ ବିଚଳିତ ହୋଇ ମହର୍ଲୋକରେ ମନ ଲଗାଇଲେ। ସମସ୍ତେ, ପବିତ୍ରତାରେ ପ୍ରଚୁର, ମନ ଦ୍ୱାରା ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଜନମର ଲୋକମାନେ, ଏହି ସମୟରେ ବିଚଳିତ ହୋଇ ଜନଲୋକରେ ମନ ଲଗାଇଲେ। ଏଭଳି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ହଜାର ହଜାର ବୟସ ଗତି କଲା, ଏକ ପରେ ଏକ। ଚକ୍ରରେ ବସିଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କ ସହିତ, ସେମାନେ ଜନଲୋକରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଲୋକକୁ ଯାଇ, ଯେଉଁଠାରୁ ଫେରିବା ପଥ ନାହିଁ, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମା ସହିତ ଆକାର ଓ ଅନୁଭୂତିରେ ଏକାକାର ହେଲେ। ବ୍ରହ୍ମାର ଆନନ୍ଦ ଲାଭ କରି, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମା ସହିତ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କଲେ। ମାପ ଓ ପୂଜାରେ ବନ୍ଧି, ସେମାନେ ସମୟର ପରିସ୍ଥିତିରେ ପ୍ରଭାବିତ ହେଲେ। ଏଭଳି ପ୍ରଭାବିତ ହେବା ପରେ, ସେମାନେ ସେବା କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଏହିପରି ଆନନ୍ଦ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।