ମାରିଷା ଏବଂ ଦଶ ପ୍ରଚେତାମାନଙ୍କଠାରୁ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେବାର କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଆରମ୍ଭରେ ଡକ୍ଷ ପ୍ରଜାପତି ତାଙ୍କ ମନରେ ଚିନ୍ତା କରି ପ୍ରଜାମାନଙ୍କୁ ସୃଜନ କରିଥିଲେ, ପରେ ସେ ଯୌନ ସଂଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଜାସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ। ପ୍ରଥମେ ମନସୃଷ୍ଟି କରି, ଡକ୍ଷ ପରେ ନାରୀମାନଙ୍କୁ ସୃଜନ କରିଥିଲେ। ସେ ସୃଜିତ ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସତେଇ ଜଣେ, ଯେଉଁମାନେ କାଳର ଗତିରେ ସମ୍ପୃକ୍ତ, ଚନ୍ଦ୍ରଦେବଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ। ଦୁଇ ଜଣେ ବହୁପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ଦୁଇ ଜଣେ ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ। ଚାକ୍ଷୁଷ ଏବଂ ମନୁଙ୍କ ଯୁଗର ମଧ୍ୟର ଅନ୍ତରକୁ ଛଉଁଥିବା ଷଷ୍ଠ ମନ୍ବନ୍ତର ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ନନା କରାଯାଇଛି। ଏହି ସମୟରେ ବସୁଦେବମାନେ, ପକ୍ଷୀ, ଗାଈ, ସର୍ପ, ଦାନବ ଏବଂ ଦିତିର ପୁତ୍ରମାନେ ଦେଖାଯାଇଥିଲେ। ପୂର୍ବସୃଷ୍ଟି ଇଚ୍ଛା, ଦୃଷ୍ଟି ଏବଂ ସ୍ପର୍ଶ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିଲା ବୋଲି କହାଯାଇଛି। ଡକ୍ଷ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି ବିଷୟ ପୂର୍ବରୁ ବର୍ଣ୍ନନା ହୋଇଛି। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ମହାତପସ୍ବୀ କିପରି ପୁର୍ବ ଅବସ୍ଥାକୁ ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ, ଏବଂ କିପରି ସୋମଙ୍କ ନାତି ଶ୍ରବଶୁର ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ, ଏହି ଜିଜ୍ଞାସା ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ଏଠି ଋଷିମାନେ ଏବଂ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେନାହାନ୍ତି। ସେମାନେ ପୁନଃ ନିୟମିତ ହୋଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ବିବେକୀ ମନୁଷ୍ୟ ଏଠି ଭ୍ରମିତ ହେନାହାନ୍ତି। ଏଠି ତପସ୍ୟା ସର୍ବୋତ୍ତମ ହୋଇଗଲା, ଶକ୍ତି ଏହାର କାରଣ ହେଲା। ଯେଉଁଠି ପ୍ରଜା ଏବଂ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଏହି ସଂସାର ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରି ସ୍ୱର୍ଗରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏପରି ଭାବେ ଛଉଁଟି ପ୍ରାକୃତିକ ସୃଷ୍ଟି, ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ଏକ ମନ୍ବନ୍ତର ଭିତରେ ଘଟିଛି। ଏହି ସୃଷ୍ଟିମାନେ ବିଦ୍ୱାନମାନେ ବର୍ଣ୍ନନା କରିଛନ୍ତି, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ବିବସ୍ବତଙ୍କ, ଯେଉଁମାନେ ବର୍ଣ୍ନିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଚେୟାଁ କମ୍ ନାହିଁ, ବେଶି ନାହିଁ। ଯେଉଁଠି ମୂଲ୍ୟମାନେ ବିନା ଦ୍ୱେଷରେ ପାଠ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଗୁଣମାନେ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏବେ ମୋଠୁ ତୁମେ ସୃଷ୍ଟିର ସାରାଂଶ ଏବଂ ବିସ୍ତୃତ ବିବରଣୀ ଶୁଣ। ମରୀଚି ଏବଂ କଶ୍ୟପଙ୍କଠାରୁ ଦେବମାନେ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି। ଭୃଗୁମାନେ ଏବଂ ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ଆଠ ଦେବଗୋଷ୍ଠୀ ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାନ୍ତି। ସାଧ୍ୟ, ବସୁ, ବିଶ୍ୱେ ଏବଂ ଧର୍ମର ପୁତ୍ରମାନେ ତିନି ଗୋଷ୍ଠୀ ଭାବରେ ଅଛନ୍ତି। ଏହି ବିବସ୍ବତ ମନ୍ବନ୍ତରରେ ସେମାନେ ଇଚ୍ଛାରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି। ଏହିପରି ମରୀଚିଙ୍କ ସୃଷ୍ଟି ବର୍ତ୍ତମାନରେ ଶୁଭ ଭାବରେ ବୁଝିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରାଚୀନ, ଯେଉଁମାନେ ଆଗକୁ ଆସିବେ, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ବର୍ତ୍ତମାନ ଅଛନ୍ତି—ଏହି ତିନି ଯୁଗର ନାଥମାନେ, ହଜାର ଆଖିଅଳି ପୁରନ୍ଦରମାନେ, ସମସ୍ତେ ଅନେକ ଯଜ୍ଞ କରିଛନ୍ତି, ପ୍ରତ୍ୟେକଟିର ନିଜ ନିଜ ଗୁଣ ଅଛି। ସେମାନେ ଧର୍ମ ଓ ଅନ୍ୟ କାରଣ ଦ୍ୱାରା ଅବିରତ ରହିଛନ୍ତି। ଏହି ତିନି ଯୁଗର ନାଥମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମହାନ୍ତମାନଙ୍କ ପରି ଅଛନ୍ତି। ଦ୍ୱିଜମାନେ ଏହି ତିନି ଯୁଗର ନାଥମାନେ ତିନି ଲୋକର ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି। ଭବିଷ୍ୟତ ସ୍ୱର୍ଗ ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ; ଏବେ ତାଙ୍କ ପ୍ରାପ୍ତି ଉପାୟ ବିବରଣ କରିବି। ପ୍ରଥମେ "ଭୂଃ" ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଲା, ଏହିପରି ଭୂଲୋକ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଏହାର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଏହି ଲୋକ "ଭୂଲୋକ" ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲା। ଏହି ଭୂଲୋକରେ ପରେ "ଭୁଵଃ" ଶବ୍ଦ ବ୍ରହ୍ମା ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। "ଭବନ" ଭାବରୁ ଏହି ଲୋକ "ଭୁଵର୍ଲୋକ" ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲା। ଦ୍ୱିତୀୟ ଲୋକ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲାପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ପୁନି ଏହି ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ଯାହା ଆସିବାକୁ ଅଛି, ତାହା ପାଇଁ "ଭବ୍ୟ" ଶବ୍ଦ ଭବିଷ୍ୟତର ସୂଚନା ଦେଇଥାଏ। "ଭୂଃ" ପୃଥିବୀ ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ, "ଭୁଵଃ" ଆକାଶ ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ। ଏହି ତିନି ଉଚ୍ଚାରଣ ତିନି ଲୋକ ସହିତ ଜଡିତ ହୋଇ, ତିନି ବ୍ୟାହୃତିର ଉତ୍ପତ୍ତି ହେଲା।