ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ବ୍ରହ୍ମାଜୀ ନିଜେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଧରାମାତାଙ୍କୁ ଦୁହିଲେ, ଏହି ସମୟରେ କୁବେର ଗୋବଛା ଭାବେ ଥିଲେ। ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଧରାକୁ ଏକ ଖପର ପାତ୍ରରେ ଦୁହାଯାଇଥିଲା, ଯାହାର ଫଳରେ ଗୁପ୍ତ ଧନ ସୃଷ୍ଟି ହେଲା। ପୁନି, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ଏକ ପଦ୍ମ ପାତ୍ରରେ ଧରାକୁ ଦୁହିଥିଲେ, ଏହି ସମୟରେ ମୁନିପୁତ୍ର ଶୁଭ ବସୁରୁଚି ଦୁହାଳି ଭାବେ ଥିଲେ। ଆଉ ଏକଥର, ପାହାଡ଼ମାନେ ଧରାକୁ ଦୁହିଲେ; ଏଠି ହିମବତ୍ ଗୋବଛା ଭାବେ ଏବଂ ମହାପର୍ବତ ମେରୁ ଦୁହାଳି ଭାବେ ଥିଲେ। ପରେ ଝାଡ଼-ଗଛମାନେ ମଧ୍ୟ ଧରାକୁ ଦୁହିଲେ; ଏଠି ଫୁଲିଥିବା ଶାଳ ଗଛ ଆଶାପାଳି ଗାୟ ଭାବେ ଏବଂ ପ୍ରଶଂସିତ ପ୍ଲକ୍ଷ ଗଛ ଗୋବଛା ଭାବେ ଥିଲେ। ଏହି ଧରାମାତାଙ୍କୁ ଧାତ୍ରୀ, ବିଧାତ୍ରୀ, ଧାରଣୀ ଓ ବସୁନ୍ଧରା ଭାବେ ଡାକାଯାଏ। ସେ ସମସ୍ତ ସଞ୍ଚାରୀ ଓ ଅଚଳ ଜଗତର ଆଧାର ଓ ଗର୍ଭାଗୃହ। ସେ ଧନ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ତେଣୁ ସେ 'ବସୁଧା' ବୋଲି ଖ୍ୟାତ। ଏହିପରି ଅର୍ଥରେ, ବ୍ରହ୍ମବିଦ୍ୟାରେ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଥିବା ଲୋକମାନେ ଧରାକୁ 'ମେଦିନୀ' ବୋଲି କହନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ସେ କନ୍ୟା ଭାବେ ସ୍ଥାନ ପାଇଥିଲେ, ସେ 'ପୃଥିବୀ' ନାମରେ ଅଭିହିତ ହେଲେ। ସେ ସମୟରେ ଧରା ରାଜା ଆକରବତଙ୍କ ନଗର ଓ ପୁରୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା। ଏପରି ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ଥିଲେ ବେନ୍ୟ ନାମକ ପୃଥୁ, ଯିଏ ଅତ୍ୟନ୍ତ ତେଜସ୍ୱୀ ଥିଲେ। ବେଦ ଓ ତାଙ୍କ ଉପାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ଚାହିଁଥିଲେ, ଏବଂ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଆଶା କରୁଥିବା ଅନେକ ରାଜା ଓ ବୀର ଯୋଧ୍ୟାମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଚାହିଁଥିଲେ। ଯେଉଁ ଯୋଧ୍ୟା ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯିବା ପୂର୍ବରୁ ପୃଥୁ ରାଜାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ, ସେ ସଫଳତା ଲାଭ କରୁଥିଲେ। ବଣିକ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଯୁକ୍ତ ବୈଶ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ରାଜାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଦୁହାଳି, ଗୋବଛା ଓ ଦୁଧ, ଏହିପରି ଭିନ୍ନ-ଭିନ୍ନ ଦେବତା, ମହାପୁରୁଷ ଓ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଏ ଧରାକୁ ଦୁହିଥିଲେ। ପ୍ରଥମେ, ବ୍ରହ୍ମା ମହାତ୍ମା ଧରାକୁ ଦୁହିଥିଲେ। ପରେ, ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ମନ୍ବନ୍ତରରେ, ଏବଂ ସ୍ୱାରୋଚିଷ ମନ୍ବନ୍ତର ଆସିବା ସମୟରେ, ଉତ୍ତମ ଦେବପୁତ୍ର ଧରାକୁ ଦୁହିଥିଲେ। ପଞ୍ଚମ ମନ୍ବନ୍ତରରେ ତାମସ ମନୁଙ୍କ ଅନ୍ତରାଳରେ, ଷଷ୍ଠ ମନ୍ବନ୍ତରରେ ଚାରିଷ୍ଟ ମନୁଙ୍କ ଅନ୍ତରାଳରେ, ଏବଂ ଚାକ୍ଷୁଷ ମନ୍ବନ୍ତର ଏବଂ ତାହା ପରେ ବୈବସ୍ବତ ମନ୍ବନ୍ତର ଆସିଲାପରେ ମଧ୍ୟ, ଏହିପରି ଅନେକ ଦେବତା ଓ ପୁଣ୍ୟାତ୍ମାମାନେ ଧରାକୁ ଦୁହିଥିଲେ। ଏପରି ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକୁ ତୁମେ ଏଠାରେ ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟତରେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିପାରିବ। ପୃଥୁଙ୍କ ଦୁଇ ଶୂରବୀର ପୁଅ, ଅଲୌକିକ ଶକ୍ତିରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ହବିର୍ଧାନ ଓ ଅଗ୍ନିକନ୍ୟା ଧିଷଣାଙ୍କୁ ପୁଅ ହେଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରାଚୀନବର୍ହି, ପ୍ରଶଂସିତ ଏବଂ ପ୍ରଜାପତି ଭାବେ ଖ୍ୟାତି ଲାଭ କଲେ। ତାଙ୍କର କୁଶା ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଥିଲା, ତେଣୁ ସେ 'ପ୍ରାଚୀନବର୍ହି' ନାମରେ ଖ୍ୟାତ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା ପରେ, ସବର୍ଣ୍ଣାରୁ ପ୍ରଜାପତି ଜନ୍ମ ନେଲେ। ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ପୁଅମାନେ 'ପ୍ରଚେତସ' ଭାବେ ଖ୍ୟାତ, ଯେଉଁମାନେ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଲେ। ସେମାନେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ସମୁଦ୍ର ଜଳରେ ଅବସ୍ଥାନ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ କୌଣସି ରକ୍ଷାକାରୀ ନଥିଲେ, ଫଳରେ ଝାଡ଼-ଗଛମାନେ ଅତ୍ୟଧିକ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲେ, ଏବଂ ଜୀବମାନେ କ୍ଷୟ ପାଇଲେ। ପବନ ଚାଲିପାରୁନଥିଲା, ଆକାଶ ଝାଡ଼-ଗଛରେ ଆବୃତ ହୋଇଯାଇଥିଲା।