ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ଚାକ୍ଷୁଷ ମନ୍ବନ୍ତର ପୂର୍ବରୁ, ଏହି ସୃଷ୍ଟି ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲା। ସେତେବେଳେ, ଯେଉଁଠି ଭୂମି ସମତଳ ଥିଲା, ସେଠାରେ ଲୋକମାନେ ମୂଳ ଓ ଫଳ ଖାଇ ଜୀବନ ଜୀବିକା କରୁଥିଲେ। ବେନ୍ୟ ନାମକ ରାଜାଙ୍କୁ ଆଗରୁ, ଏହି ସଂସାରରେ ଏହିପରି ବ୍ୟବସ୍ଥା ରହିଥିଲା। ତା’ପରେ, ପୃଥୁ ନାମକ ରାଜା ନିଜ ହାତରେ ଭୂମିକୁ ଚାଷ କରି ଧାନ୍ୟ ଉପଜାଇଲେ। ଋଷିମାନେ କହିଛନ୍ତି ଯେ, ଏହି ଭୂମିକୁ ପୁଣିଥରେ ମଧୁର ଦୁଧ ଭଳି ଉପଜ କରାଯାଇଥିଲା। ସେତେବେଳେ, ମାପ ଓ ଛନ୍ଦ (ଗାୟତ୍ରୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଛନ୍ଦ) ଭାବେ ପାତ୍ର ବ୍ୟବହାର ହେଲା। ପୁଣି, ଦେବମାନେ, ପୁରନ୍ଦର (ଇନ୍ଦ୍ର) ଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ମଘବାନ୍କୁ ବଛ୍ଛା କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସବିତା ଦ୍ୱାରା ଭୂମିକୁ ଦୁଧିଲେ। ପିତୃଗଣଙ୍କଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳେ ଯେ, ଏହି ଭୂମିକୁ ପୁଣିଥରେ ଦୁଧାଯିଥିଲା, ସେଠାରେ ବଛ୍ଛା ଥିଲେ ବୈବସ୍ବତ ଯମ ଓ ଦୁଧିବାକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏକ ଦେବତା। ଏହିପରି ଭାବେ, ଅସୁରମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୂମିକୁ ଦୁଧିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବଛ୍ଛା ଥିଲେ ବିରୋଚନ ଓ ପ୍ରହ୍ଲାଦ ମହାନ ଯଶସ୍ବୀ ଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଅସୁରମାନେ ମାୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ, ଏବଂ ମାୟାବଳରେ ଭୂମିରୁ ଦୁଧ ଆଣିଥିଲେ। ନାଗମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୂମିକୁ ଦୁଧିଥିଲେ, ସେଠାରେ ଟକ୍ଷକ ବଛ୍ଛା ଥିଲେ ଓ କଦ୍ରୁପୁତ୍ର ବଳଶାଳୀ ବାସୁକି ଦୁଧିଥିଲେ। ଏହି ଭାବେ, ବିଷରେ ଭରିଥିବା, ଭୟଙ୍କର ଓ ବଡ଼ ଶରୀର ଥିବା ନାଗମାନେ ଏହାରେ ଜୀବନ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ପୁଣି, ଭୂମିକୁ କଚ୍ଚା ପାତ୍ରରେ ଗୁପ୍ତ ଧନର ଅଧିପତିଙ୍କ ପ୍ରିୟ ପାଇଁ ଦୁଧାଯିଲା। ରୌପ୍ୟ ନାଭି ଥିବା, ମଣିଧରଙ୍କ ପିତା ଦୁଧିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କୁ ଏହିପରି ଭାବେ ଜୀବନ ମିଳିଥିଲା। ବ୍ରହ୍ମା ମହାର୍ଷିମାନେ ପାଇଁ ଭୂମିକୁ ଦୁଧିଥିଲେ, ଏଠାରେ କୁବେର ବଛ୍ଛା ଥିଲେ। ରାକ୍ଷସମାନେ ମୁଣ୍ଡ ପାତ୍ରରେ ଭୂମିକୁ ଦୁଧିଲେ, ଯାହାରୁ ଗୁପ୍ତ ଧନ ଉପଜିଲା। ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ମଧୁର କମଳ ପାତ୍ରରେ ଭୂମିକୁ ଦୁଧିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବସୁରୁଚି, ଏକ ମହାପୁଣ୍ୟଶାଳୀ ଋଷିପୁତ୍ର, ଦୁଧିଲେ। ପାହାଡ଼ମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୂମିକୁ ଦୁଧିଲେ, ସେଠାରେ ହିମବତ ବଛ୍ଛା ଓ ବଡ଼ ପର୍ବତ ମେରୁ ଦୁଧିଲେ। ଗଛ ଓ ଉଦ୍ଭିଦମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୂମିକୁ ଦୁଧିଲେ; ଫୁଲିଥିବା ଶାଳ ଗଛ ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ କାମଧେନୁ ଭାବେ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପ୍ଲକ୍ଷ ବଛ୍ଛା ଭାବେ ଥିଲେ। ଏହି ଭୂମିକୁ ଧାତ୍ରୀ, ବିଧାତ୍ରୀ, ଧାରଣୀ ଓ ବସୁନ୍ଧରା ଭାବେ ଡାକାଯାଏ। ସେ ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ଆଧାର ଓ ଗର୍ଭ। ଏହି ଭୂମି ଧନ ଧାରଣ କରେବୋଳି 'ବସୁଧା' ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ବ୍ରହ୍ମବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଲୋକମାନେ ଏହାକୁ 'ମେଦିନୀ' ଭାବେ ମଧ୍ୟ ଉଲ୍ଲେଖ କରନ୍ତି। ଝିଅ ଭାବେ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବା ପରେ ସେ 'ପୃଥିବୀ' ଭାବେ ପରିଚିତ ହେଲେ। ସେ ବେଳେ, ଏହି ଭୂମି ଆକରବତ ନାମକ ରାଜାଙ୍କ ନଗର ଓ ପୁରୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଲା। ଏଭଳି ଏକ ତେଜୋମୟ ବେନ୍ୟ ନାମକ ରାଜା ଥିଲେ। ସେ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ, ମହାନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ୱେଷଣ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାଙ୍କୁ ଅନେକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜାମାନେ ମହାନ ଯଶ ପାଇଁ ଚାହାଁଥିଲେ, ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ବିଜୟ ଲାଗି ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରୁଥିଲେ। ଯେଉଁ ସେନାନୀ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯିବା ପୂର୍ବରୁ ପୃଥୁ ରାଜାଙ୍କ ସ୍ତୁତି କରେ, ସେ ସଦା ବିଜୟୀ ହୁଏ। ଏହିପରି ରାଜାଙ୍କୁ ବ୍ୟବସାୟରେ ଲିପ୍ତ ବୈଶ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ରୟ କରୁଥିଲେ।