ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ସତ୍ୟ କୁହାଯାଏ—ଯଦି ଯେଉଁଠାରେ ହତ୍ୟା କରାଯାଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ନୁହଁନ୍ତି, ସେଠାରେ କୌଣସି ପାପ କିମ୍ବା ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୋଷ ନାହିଁ। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ, ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତା କହିଲେ: "ଯଦି ତୁମେ ଆଜି ମୋର କଥା ଶୁଣି ଏହି ସଂସାରର କ୍ଷେମାର୍ଥରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କର, ତେବେ ଏହି ଲୋକମାନେ ଅନ୍ୟାୟରେ ପଡ଼ିବେ। ଏଠାରେ ଏକ ନିଶ୍ଚିତ ସ୍ଥାନ ନେଇ, ତୁମେ ନିଜେ ଏହି ଲୋକମାନେ କୁ ପାଳନ କରିବା ଦାୟିତ୍ୱ ନେବାକୁ ପଡ଼ିବ। ତୁମେ ସମର୍ଥ, ଏହି ଲୋକମାନେ କୁ ପୁନଃପୁନଃ ଉଦ୍ଧାର କରିବାରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯେଉଁ ଭୟଙ୍କର ସତ୍ତା ତୁମକୁ ହତ୍ୟା କରିବା ପାଇଁ ଉଦ୍ୟତ ହୋଇଛି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଦେବି। ଏହି ସମସ୍ତ କାମ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେବି, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।" "ଯେପରି ଦୁଧ ମଥାଯିବା ସମୟରେ ସମସ୍ତଠାରେ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ, ସେପରି ଭେନାଙ୍କ ଧନୁଷ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀର ପାହାଡ଼ମାନେ ବଢ଼ିଗଲେ। ପୃଥିବୀ ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ କେବେ ସମାନ, କେବେ ବିଷମ ହୋଇଥିଲେ। ପ୍ରାଚୀନ ଭୂମି କିମ୍ବା ଗ୍ରାମ ହେଉ, ସବୁଠାରେ ବିଭାଜନ ଥିଲା। ଚାକ୍ଷୁଷ ମନ୍ବନ୍ତର ପୂର୍ବରୁ ଏହି ପ୍ରଥା ରହିଥିଲା। ଯେଉଁଠାରେ ପୃଥିବୀ ସମାନ ଥିଲା, ସେଠାରେ ଲୋକମାନେ ମୂଳ ଓ ଫଳ ଖାଇଥିଲେ। ବୈନ୍ୟ ପୃଥୁ ରାଜା ହେବା ପରେ, ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଏହି ସମସ୍ତ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ପୃଥୁ ନିଜ ହାତରେ ପୃଥିବୀକୁ ଦୋହନ କରି ଅନ୍ନ ଉତ୍ପାଦନ କଲେ। ଋଷିମାନେ କହିଛନ୍ତି, ପୃଥିବୀକୁ ପୁନିଥରେ ଦୋହନ କରାଯାଇଥିଲା। ସେଠାରେ ପାତ୍ର ହେଲା ଛନ୍ଦ, ଗାୟତ୍ରୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଛନ୍ଦମାନେ। ପୁଣି, ଦେବମାନେ ପୁରନ୍ଦର (ଇନ୍ଦ୍ର)ଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦୋହନ କଲେ। ମାଘବନ୍ (ଇନ୍ଦ୍ର) ଥିଲେ ବଛ୍ଛା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସବିତୃ ଦୋହନକାରୀ ଥିଲେ। ପୁନି ପୂର୍ବଜମାନେ କହିଛନ୍ତି, ପୃଥିବୀକୁ ପୁନଃ ଦୋହନ କରାଯାଇଥିଲା। ସେଠାରେ ବଛ୍ଛା ହେଲେ ବୈବସ୍ବତ ଯମ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ। ଆସୁରମାନେ ମଧ୍ୟ ପୃଥିବୀକୁ ଦୋହନ କରିଥିଲେ। ସେଠାରେ ବଛ୍ଛା ହେଲେ ବିରୋଚନ, ପ୍ରହ୍ରାଦ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଆସୁରମାନେ ମାୟାବୀ ଥିଲେ, ସେମାନେ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀରୁ ଦୁଧ ଉଠାଇଥିଲେ। ଏହିପରି, ନାଗମାନେ ମଧ୍ୟ ପୃଥିବୀକୁ ଦୋହନ କଲେ, ବଛ୍ଛା ହେଲେ ତକ୍ଷକ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କଦ୍ରୁପୁତ୍ର ବସୁକି ଦୋହନକାରୀ ଥିଲେ। ଏହି ଦୁଧ ଦ୍ୱାରା, ଭୟଙ୍କର ଶରୀର ଓ ବିଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ନାଗମାନେ ନିଜେମାନେ ପାଳିତ ହୁଏ। ପୁଣିଥରେ, ଚୋରା ଧନର ଆଶ୍ରୟଦାତା ପାଇଁ କାଚା ପାତ୍ରରେ ପୃଥିବୀକୁ ଦୋହନ କରାଯାଇଥିଲା। ଚାନ୍ଦ୍ରନାଭି, ମଣିଧରଙ୍କ ପିତା, ଦୋହନକାରୀ ଥିଲେ। ସେଠାରେ ସେମାନେ ଏହାଦ୍ୱାରା ପାଳିତ ହୁଏ, ଏହା ସତ୍ୟ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ବ୍ରହ୍ମା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ପୃଥିବୀକୁ ଦୋହନ କଲେ, ବଛ୍ଛା ହେଲେ କୁବେର। ଖପାଳ ପାତ୍ରରେ ପୃଥିବୀକୁ ଦୋହନ କରି ରାକ୍ଷସମାନେ ଗୁପ୍ତ ଧନ ପାଇଥିଲେ। ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ମଧ୍ୟ କମଳ ପାତ୍ରରେ ପୃଥିବୀକୁ ଦୋହନ କଲେ। ସେଠାରେ ଋଷିପୁତ୍ର ବସୁରୁଚି ଦୋହନକାରୀ ଥିଲେ। ପର୍ବତମାନେ ମଧ୍ୟ ପୃଥିବୀକୁ ଦୋହନ କଲେ; ବଛ୍ଛା ହେଲେ ହିମବତ, ଦୋହନକାରୀ ହେଲେ ମହାପର୍ବତ ମେରୁ। ଗଛ ଓ ବୃକ୍ଷମାନେ ମଧ୍ୟ ପୃଥିବୀକୁ ଦୋହନ କଲେ; ଫୁଲିଥିବା ଶାଳ ହେଲା କାମଧେନୁ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପ୍ଲକ୍ଷ ବଛ୍ଛା ହେଲା। ଏହିପରି, ପୃଥିବୀଙ୍କୁ ଧାତ୍ରୀ, ବିଧାତ୍ରୀ, ଧାରଣୀ ଓ ବସୁନ୍ଧରା ନାମରେ ଡାକାଯାଏ। ସେ ଏହି ଜଗତର ଆଧାର ଓ ଗର୍ଭ, ଚଳାୟମାନ ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତର ମୂଳ ଅଟୁଟ ଆଧାର।