ତୀବ୍ର ଜ୍ୱଳନ୍ତ ତୀର ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ଶକ୍ତି ସହିତ, ସେ ଅନ୍ବରତ ଭାବେ ଭୂମିଦେବୀଙ୍କୁ ପଛୁଆଇଲେ। ସେ କୌଣସି ସୁରକ୍ଷା ପାଇଲେ ନାହିଁ, ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଶେଷରେ ସେ ସ୍ୱୟଂ ବୈନ୍ୟଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କଲେ। ଭୂମିଦେବୀ ବୈନ୍ୟଙ୍କୁ କହିଲେ: “ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବାରେ କୌଣସି ଅଧର୍ମ ନାହିଁ। ହେ ରାଜନ୍, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ ମୋ ମଧ୍ୟରେ ବିରାଜିତ, ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ମୁଁ ଧାରଣ କରେ। ଆପଣ ମୋତେ ହତ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କାରଣ ଆପଣ ସର୍ବଦା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ଚାହାନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ଯଥାଯଥ ପ୍ରୟାସ ହୁଏ, ସମସ୍ତ କାମ ସଫଳ ହୁଏ। ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାସ କରିବି; ହେ ମହାବଳୀ, ଆପଣ କୃଧ୍ଧ ହେବେ ନାହିଁ। ହେ ପୃଥିବୀର ରକ୍ଷକ, ଆପଣ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଧର୍ମକୁ ଅବଲମ୍ବନ କରନ୍ତୁ; ଏହାକୁ କଦାଚିତ୍ ଛାଡ଼ିବେ ନାହିଁ।” ଏପରି ଭାବେ ଭୂମିଦେବୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବୈନ୍ୟ ରାଜା ନିଜ କ୍ରୋଧକୁ ଦମନ କରି କହିଲେ: “ଏକ ପ୍ରାଣୀ କିମ୍ବା ଅନେକ ପ୍ରାଣୀ, ଯେଉଁଠାରେ ହତ୍ୟା ହୁଏ, ସେଠାରେ ପାପ ହୁଏ। ଯଦି ହତ୍ୟା ହେଉଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଧର୍ମିକ ନୁହେଁ, ତେବେ କୌଣସି ପ୍ରଥମ କିମ୍ବା ଦ୍ୱିତୀୟ ପାପ ନାହିଁ। ଯଦି ଆଜି ତୁମେ ମୋ କଥା ଶୁଣି ଜଗତ୍ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ ନାହିଁ, ତେବେ ଏଠାରେ ନିଜେ ନିଜେ ନିବାସ କରି, ପ୍ରଜାମାନଙ୍କୁ ପୋଷଣ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ପ୍ରଜାମାନଙ୍କୁ ସଦା ପୁନରୁତ୍ଥାନ କର; ଏହାରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, ତୁମେ ସମର୍ଥ। ଯେଉଁ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରାଣୀ ତୁମକୁ ହତ୍ୟା କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉଛି, ମୁଁ ସେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବି। ଏହି ସମସ୍ତ କାମ ମୁଁ ସଫଳ କରିବି, ଏହାରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।” “ଯେପରି ଦୁଧ ମଥିଲେ ସମସ୍ତଠାରେ ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ, ସେପରି ବେଣାଙ୍କ ଧନୁର ଅଗ୍ରଦ୍ୱାରା ପର୍ବତମାନେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲେ। ଭୂମିଦେବୀ ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ବୈନ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ସମ ଓ ବିଷମ ଦୁଇ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ପ୍ରାଚୀନ ଦିନରୁ ଦେଶ କିମ୍ବା ଗ୍ରାମର ବିଭାଜନ ଥିଲା। ପୂର୍ବରୁ, ଚାକ୍ଷୁଷ ମନ୍ବନ୍ତର ପୂର୍ବ ସମୟରେ ଏହି ଅବସ୍ଥା ଥିଲା। ଯେଉଁଠାରେ ଭୂମି ସମ ଥିଲା, ସେଠାରେ ଲୋକମାନେ କେବଳ ମୂଳ ଓ ଫଳ ଖାଉଥିଲେ। ବୈନ୍ୟ ପ୍ରଥୁଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ ଏପରି ହେଲା। ପ୍ରଥୁ ନିଜେ ହାତରେ ଭୂମିକୁ ଦୁଧି, ଶସ୍ୟ ଉତ୍ପାଦନ କଲେ। ଋଷିମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଏହି କଥା ମଧ୍ୟ ଶୁଣାଯାଏ ଯେ, ପୃଥିବୀକୁ ପୁନର୍ବାର ଦୁଧାଯାଇଥିଲା। ପାତ୍ର ଥିଲା ଛନ୍ଦ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଗାୟତ୍ରୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଛନ୍ଦମାନେ। ପୁନର୍ବାର, ଦେବମାନେ ପୁରନ୍ଦରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଭୂମିକୁ ଦୁଧିଥିଲେ। ସେଠାରେ ବଛଡ଼ା ଥିଲେ ମଘବାନ୍, ଏବଂ ଦୁଧିଥିଲେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସବିତା। ପିତୃମାନେ ମଧ୍ୟ କହିଛନ୍ତି ଯେ, ପୃଥିବୀକୁ ପୁନର୍ବାର ଦୁଧାଯାଇଥିଲା। ସେଠାରେ ବଛଡ଼ା ଥିଲେ ୟମ, ଯିଏ ବଳଶାଳୀ ଥିଲେ। ଆସୁରମାନେ ମଧ୍ୟ ପୃଥିବୀକୁ ଦୁଧିଥିଲେ। ସେଠାରେ ବଛଡ଼ା ଥିଲେ ବିରୋଚନ, ଏବଂ ପ୍ରହ୍ରାଦ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଶିଷ୍ଟ ଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଆସୁରମାନେ ମାୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ, ସେମାନେ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଭୂମିକୁ ଦୁଧିଥିଲେ। କହାଯାଏ ଯେ, ନାଗମାନେ ମଧ୍ୟ ତକ୍ଷକଙ୍କୁ ବଛଡ଼ା କରି ଭୂମିକୁ ଦୁଧିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କଦ୍ରୁପୁତ୍ର ବସୁକି ଦୁଧିଥିଲେ। ଏହି ଦୁଧ ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର, ବିଶାଳ, ବିଷପୂର୍ଣ୍ଣ ନାଗମାନେ ଜୀବିକା ଚାଲାନ୍ତି। ପୁନର୍ବାର, ଗୁପ୍ତ ଧନର ପ୍ରିୟ ପାଇଁ ଏକ କাঁচା ପାତ୍ରରେ ପୃଥିବୀକୁ ଦୁଧିଥିଲା। ଯିଏ ରୌପ୍ୟ ନାଭିଧାରୀ, ମଣିଧରଙ୍କ ପିତା, ସେ ଦୁଧିଥିଲେ। ସେଉଁଠିଏ ସେମାନେ ପୋଷିତ ହୁଏ, ଏହି କଥା ସତ୍ୟ।