ଏକ ସମୟରେ, ମହାପୁରୁଷ ପୃଥୁ ତାଙ୍କର ଅଜଗବ ନାମକ ପ୍ରାଚୀନ ଧନୁଷ ଉଠାଇଲେ, ଯାହାର ଧ୍ୱନି ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଗଞ୍ଜିଉଥିଲା। ତାଙ୍କର ଜନ୍ମରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଏବଂ ଜଗତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ରାଜା ଋଷି ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କଲେ, ଯିଏ ଏକ ଉତ୍ତମ ପୁତ୍ରର ଅଭିମାନ ରଖିଥିଲେ। ନଦୀ ଓ ସାଗରମାନେ ବିଭିନ୍ନ ରତ୍ନ ଏନିଏ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆଣିଦେଲେ। ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା, ଅଙ୍ଗିରାସ ଓ ଦେବମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କରିଲେ। ଏପରି ଭାବେ ଅଙ୍ଗିରାସଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଓ ଦେବମାନେ ପୃଥୁଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟାଭିଷିକ୍ତ କରିବା ସମୟରେ ତାଙ୍କୁ ମହାନ୍ ରାଜା ଭାବେ ମାନ୍ୟତା ଦେଲେ। ଏହି ରାଜା ପୃଥୁ, ଯେଉଁ ଜନସାଧାରଣ ପୂର୍ବରୁ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ନିଜ ଦୟା ଓ ନ୍ୟାୟରେ ବଶୀଭୂତ କଲେ। ପୃଥୁ ଯେତେବେଳେ ସାଗର ପାଖକୁ ଯାଉଥିଲେ, ଜଳ ତାଙ୍କୁ ରୋକିଦେଲା। ପୃଥିବୀ ଚାଷ ଛାଡ଼ି ମାନସିକ ଚିନ୍ତା ମାତ୍ରରେ ଉପଜିବା ଆରମ୍ଭ କଲା, ଖାଦ୍ୟ ମାନେ କେବଳ ଭାବନାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ପୃଥୁ ଯେତେବେଳେ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିଲେ, ମାଗଧ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଏହି ମାଗଧ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବାରୁ ଏହି ନାମ ହେଲା। ପୃଥୁ ଦେବତା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ବିଧିରେ ହବି ଦେଲେ, ଏହି ସମୟରେ ଏକ ସାରଥି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଶିଷ୍ୟଙ୍କର ହବି ଗୁରୁଙ୍କର ହବିକୁ ଅତିକ୍ରମ କଲା। ଏବଂ ଏକ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କର ଉତ୍ପତ୍ତି ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ମହିଳାରେ ହେଲା, ଯାହା ନିମ୍ନ ଜନ୍ମ ମନାଯିବାର ଥିଲା। ସାରଥିଙ୍କର ମଧ୍ୟମ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ହେଉଛି ଚାଷ କରି ଜୀବିକା ଅର୍ଜନ କରିବା। ପୃଥୁଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ମହାର୍ଷିମାନେ ଡାକିଥିଲେ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଉଚିତ, ଏବଂ ଏହି ରାଜା ଏହାର ଯୋଗ୍ୟ ଭୋକ୍ତା। ଆମେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା। “କେଉଁ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବାଯିବ?” — ଦ୍ୱିଜମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ସେ ଜ୍ଞାନୀ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଉଦାର ଓ ଅପରାଜିତ ଯୋଦ୍ଧା। ପୃଥୁ ଏହି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ପରେ ପୂରଣ କଲେ। ଶେଷରେ, ପୃଥୁ, ତାଙ୍କ ପ୍ରଜାଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ଦାନ କଲେ। ଏହି ସମୟରୁ ଏ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ପୃଥିବୀର ଶାସକମାନେ ସାରଥି ଓ ମାଗଧମାନେ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହେଉଛନ୍ତି। ପ୍ରଜାମାନେ ଓ ମହାର୍ଷିମାନେ ପୃଥୁଙ୍କୁ ଦେଖି ଅତିଆନନ୍ଦରେ କଥା କହିଲେ। ଏହାପରେ, ପ୍ରଜାମାନେ ବେଗରେ ଭିନ୍ନ୍ୟାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ସେ, ପ୍ରଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅନୁସୃତ ହୋଇ, ସେମାନଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ନିମିତ୍ତେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ତେଣୁ, ଭୟଭୀତ ପୃଥିବୀ ଗାଈ ରୂପ ଧାରଣ କରି ପଳାଇଗଲା। ସେ, ପୃଥୁଙ୍କ ଭୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକ ସହ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲା। ପୃଥୁ ତୀବ୍ର ତେଜ ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ। କେଉଁଠିଓ ସୁରକ୍ଷା ନ ପାଇ, ପୃଥିବୀ ସେହିଅନ୍ତେ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ପୃଥୁଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଗଲେ। ସେ ପୃଥୁଙ୍କୁ କହିଲେ: “ନାରୀଙ୍କୁ ଆଘାତ କରିବାରେ କୌଣସି ଅଧର୍ମ ନାହିଁ। ମହାରାଜ, ସମସ୍ତ ଲୋକ ମୋ ଭିତରେ ବସିଛନ୍ତି, ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ମୁଁ ଧାରଣ କରୁଛି। ଆପଣ ମୋତେ ହତ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଆପଣ ସଦ୍ବୁଦ୍ଧି ଚାହାନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ଉଚିତ ଉପାୟ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ, ସମସ୍ତ କାମ ସଫଳ ହୁଏ। ମୁଁ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଭିତରେ ବସିବି, ଆପଣ ମୋପ୍ରତି କ୍ରୋଧ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତୁ, ମହାବଳଶାଳୀ। ଭୂପାଳ, ସତ୍ତ୍ୱମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଧର୍ମକୁ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତୁ; ଆପଣ ଏହାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।” ପୃଥୁ ନିଜ କ୍ରୋଧ ଦମନ କରି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଭାବରେ ପୃଥିବୀ ସହ କଥା ହେଲେ: “ଏକ ଅଥବା ଅନେକ ପ୍ରାଣୀ, ଯେଉଁଠାରେ ହତ୍ୟା ହୁଏ, ସେଠାରେ ପାପ ଲାଗେ।