ଅତି ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ଅତ୍ରି ବଂଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ ଏକ ପ୍ରଜାପତି ନାମେ ଅଙ୍ଗ। ସେ ମୃତ୍ୟୁଙ୍କର କନ୍ୟା ସୁନୀଥାଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କଠାରୁ ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯାହାଙ୍କ ନାମ ହେଉଛି ବେନ। ଅଙ୍ଗ ଧର୍ମକୁ ପ୍ରମାଣ କରି ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ପରେ ସେ ଅନ୍ୟ ଜଗତରେ କାମନା ପାଇଁ ଆକ୍ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ଏହି ଆକାଙ୍କ୍ଷା ତାଙ୍କୁ ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲା ଏବଂ ସେ ଅଧର୍ମରେ ଲିନ ହେଲେ। ଏହାର ପରିଣାମରେ, ମହାଯଜ୍ଞଗୁଡିକରେ ଦେବତାମାନେ ସୋମରସ ପାନ କରିବାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କଲେ। ଏକ କ୍ରୂର ଶପଥ ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ବିନାଶ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଉଥିଲା। ବେନ ଘୋଷଣା କଲେ, "ଯଜ୍ଞମାନେ ମୋ ପାଇଁ କରାଯିବ, ବଳି ମୋ ପାଇଁ ଦିଆଯିବ।" ଏହି ଅନ୍ୟାୟ ଦେଖି, ମରୀଚିଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ମହାର୍ଷିମାନେ କହିଲେ, "ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଅଧର୍ମ, ଏହା ସନାତନ ଧର୍ମ ନୁହେଁ। ତୁମେ ପୂର୍ବରୁ ଲୋକଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେବା ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇଥିଲେ।" କିନ୍ତୁ ବେନ, ଦୁଷ୍ଟ ମନସ୍କତିରେ, ହସିଲେ ଏବଂ ଅହଂକାରରେ କହିଲେ, "ମୋର ଶକ୍ତି, ତପସ୍ୟା ଓ ସତ୍ୟରେ, ପୃଥିବୀରେ ମୋ ସମାନ କିଏ ଅଛି? ସମସ୍ତ ଜଗତ ଓ ତାଙ୍କର ଧର୍ମର ମୂଳ ମୁଁ। ମୁଁ ସୃଷ୍ଟି କରିବି କି ବିନାଶ କରିବି, ଏଠାରେ ଚିନ୍ତାର କିଛି ଅବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ।" ଏହି ଦୁର୍ମତି ଦେଖି, ମହାର୍ଷିମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଲେ ଏବଂ ବେନଙ୍କ ବାମ ହାତକୁ ମଥନ କଲେ। ଏଠାରୁ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଛୋଟ ଓ କଳାବର୍ଣ୍ଣୀୟ ପୁରୁଷ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ସେ ଅସ୍ତିର ଓ ଭ୍ରମିତ ଦେଖାଗଲେ, ତେଣୁ ଋଷିମାନେ କହିଲେ, "ବସିଯାଅ।" ବେନଙ୍କ ଅଶୁଦ୍ଧିରୁ ଏହି ପୁରୁଷ ମାଛ ଧରିବା ଜାତିକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଏହି ଅଶୁଦ୍ଧ ଉତ୍ପତ୍ତିରୁ ଯେଉଁମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସେମାନେ ଅଧର୍ମ ପ୍ରବୃତ୍ତିର। ପରେ, ଋଷିମାନେ ବେନଙ୍କ ଡାହାଣ ହାତକୁ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ମଥନ କଲେ, ଯେପରି ଅରଣି ମାଥିବା ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନି ଉତ୍ପାଦନ କରାଯାଏ। ଏଠାରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ ପୃଥୁ, ଯିଏ ବେନଙ୍କ ପୁଅ ଓ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼। ପୃଥୁ ଧନୁଷ୍ୟ ଓ କବଚ ସହ ସ୍ୱତଃ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ତାଙ୍କର ତେଜ ଦେଖି ମନେ ହୁଏଁ ଯେ ସେ ଅଗ୍ନି ପରି ଦହୁଛନ୍ତି। ସେ ପୃଥିବୀକୁ ସୁରକ୍ଷା କଲେ ଓ ଲୋକଙ୍କୁ ନ୍ୟାୟ ଦେଲେ। ପୃଥୁଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ କୁଶଳ ସୂତ ଓ ମାଗଧମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ସେ ଲୋକଙ୍କ ଜୀବିକା ପାଇଁ, ଦେବତା, ମହାର୍ଷି, ସର୍ପ, ସଦ୍ଗୁଣୀ, ପର୍ବତ, ଗଛ ଓ ଔଷଧମାନଙ୍କ ସହ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଦୁଧ ଦେଇ ପାଳନ କଲେ। ଏହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତେ ଜୀବନ ଧାରଣ କଲେ। ଏଭଳି ଏହି ମହାତ୍ମା ପୃଥୁ ପ୍ରଥମେ ପୃଥିବୀକୁ ଦୁହିଲେ। ଏହି ଭଳି, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରାମାନେ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ବକାଳର ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ନିଜନିଜ ଭାଣ୍ଡ, ଦୁହିବା ଉପକରଣ ଓ ଦୁଧ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଦୁଧ ଯେପରି ନିୟମିତ ଭାବେ ଏହି ମହାର୍ଷିମାନେ ବିଶ୍ଳେଷଣ କରିଥିଲେ, ଏହାର କାରଣ କ’ଣ, ତାହା ଆମକୁ କହନ୍ତୁ। ଏହି ଗୁପ୍ତ ମାର୍ଗ କେବେ ଅନିଷ୍ଠାନୀ, ଅନନୁଷ୍ଠାନୀଙ୍କୁ କୁହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହି ରହସ୍ୟ କେବଳ ଇର୍ଷ୍ୟାଶୂନ୍ୟ ଲୋକମାନେ ଶୁଣିବା ଯୋଗ୍ୟ। ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରଣାମ କରେ, ସେ କୃତ କିମ୍ବା ଅକୃତ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଶୋକ କରେନାହିଁ। ଏଭଳି ଅଙ୍ଗର ପୁଅ ବେନ, ତାଙ୍କ ଅନ୍ୟାୟ ଓ ଅଧର୍ମ ପ୍ରବୃତ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ଘଟଣା ଘଟିଥିଲା। କିନ୍ତୁ ମହାର୍ଷିମାନଙ୍କ ଦୟା ଓ ଶକ୍ତିରେ ପୃଥୁଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେଲା, ଯିଏ ପୃଥିବୀକୁ ନ୍ୟାୟ ଓ ସୁରକ୍ଷା ଦେଲେ। ଏହିପରି ଏହି ଉତ୍ପତ୍ତି ଏବଂ ତାହାର ମହତ୍ତ୍ୱ ଅମର ରହିଗଲା।