ମହାନ୍ୟ ଭଗବାନ୍ ମନୁଙ୍କୁ ଏହି ଶାସନ ସମ୍ପର୍କରେ ଉପଦେଶ ଦେଲେ। ସେ କହିଲେ, ଏହି ଶାସନ ପୁରୁଣା, ଭବିଷ୍ୟତ୍ ଓ ବର୍ତ୍ତମାନ ସମୟକୁ ନିମିତ୍ତ କରି ବିବର୍ତ୍ତିତ ହୁଏ। ମୁଁ ଏହି ଶାସନର ଏକ ଅବସ୍ଥାରୁ ଅନ୍ୟ ଅବସ୍ଥାକୁ କିପରି ପରିବର୍ତ୍ତନ ହୁଏ, ତାହା ସ୍ପଷ୍ଟ କରିବି। ଯେଉଁଠି ଯାହା ଅନିବାର୍ୟ ଭାବେ ଘଟିବାକୁ ଥାଏ, ସେଠି ଏହା ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଶେଷ ହୁଏ। ସପ୍ତ ଋଷି, ଦେବତା, ପିତୃଗଣ ଏବଂ ମନୁମାନେ—ଏମାନେ ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଶେଷ ହୁଏ, ସେମାନେ ନିଜର ଅବସ୍ଥା ଅନ୍ତର୍ଗତ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଅନୁଭବ କରି ଚିନ୍ତିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହିପରି ମନ୍ବନ୍ତର ଶେଷ ହେଲେ, ନୂତନ ଦେବତାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଆଗାମୀ ମନ୍ବନ୍ତରର ଶାସକ ହେବେ, ସେମାନେ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। ମନ୍ବନ୍ତର ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, କଳିଯୁଗରେ ଏହି ଘଟଣା ପୁନି ପୁନି ଘଟେ। ଯେପରିକି କଳିଯୁଗ ପରେ କୃତଯୁଗ ଆସିଥାଏ, ଏହିପରି ମନ୍ବନ୍ତରର ଏକଟି ଶେଷ ହେଲେ, ଅଗ୍ରଗାମୀ ମନ୍ବନ୍ତର ପୁନଃ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସପ୍ତ ଋଷି ଓ ମନୁମାନେ, ମନ୍ବନ୍ତର ଉତ୍ସବ ପାଇଁ ଏବଂ ଏହି ଶୃଙ୍ଖଳାର ଅବିରତତା ପାଇଁ ସ୍ଥିତି ନେଇଥାନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ଦମ୍ପତି ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି, ଔଷଧୀ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ଜୀବିକା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଓ ଧର୍ମ ସ୍ଥାପିତ ହୁଏ, ଏବଂ ଗ୍ରାମ ଓ ନଗରରେ ଜାତି ଓ ଆଶ୍ରମର ଭେଦ ନଥାଏ, ସେଠି ସପ୍ତ ଋଷି ଓ ମନୁ ସ୍ଥାପିତ ହୁଅନ୍ତି, ଯାହା ଶୃଙ୍ଖଳାର ଅବିରତତା ନିମିତ୍ତ। ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀମାନେ ନଶ୍ୱର ହେଲେ, ନୂତନମାନେ ପୁନଃ ପ୍ରକଟ ହୁଅନ୍ତି। ନାଗ, ପିଶାଚ, ପ୍ରେତ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସମାନେ ଏବଂ ସପ୍ତ ଋଷି, ମନୁ—ମନ୍ବନ୍ତର ଆରମ୍ଭରେ ସମସ୍ତେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି। ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି ସମସ୍ତ ଋଣରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇଥିଲେ। ଏହିପରି ସେମାନେ ଏକ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି ନିଜ ଅନୁକ୍ରମ ଅନୁଯାୟୀ ଧର୍ମରେ ଅବିଚଳ ରହିଲେ। ସେମାନେ ଆଶ୍ରମ ସ୍ଥାପନ କରି, ମନକୁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଲଗାଇଲେ। ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀ ଦେବତାମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଧର୍ମରେ ଅବିଚଳ ରହିଲେ। ସେମାନେ ମନ୍ତ୍ର ବଳରେ ପାପହୀନ ମହର୍ଲୋକକୁ ଉଦ୍ଧତ୍ତ ହେଲେ। ସେମାନେ ନିଜେ ଦେଖି, ସଂଯମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି, ଭୂତମାତ୍ରର ଲୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମହର୍ଲୋକରେ ଅବସ୍ଥିତ ରହନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ତିନି ଲୋକର ଦେବସ୍ଥଳୀ ଶୂନ୍ୟ ହୁଏ, ସେମାନେ ତପସ୍ୟା ଶକ୍ତିରେ ସେଠି ପୁନି ଅସ୍ଥାନ ଭରିଦିଅନ୍ତି। ସପ୍ତ ଋଷି, ମନୁ, ଦେବତା ଏବଂ ପିତୃମାନେ—ସେମାନଙ୍କର ଅନୁକ୍ରମ ଏଠାରେ ମନ୍ବନ୍ତର ଶେଷରେ ମଧ୍ୟ ଭଙ୍ଗ ହୁଏ ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ମନ୍ବନ୍ତରରେ, ଭୂତମାତ୍ରର ଲୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଅବିରତ ଶୃଙ୍ଖଳା ଚାଲିଥାଏ। ପୂର୍ବ ଓ ପରେ ଯାହା ଘଟିଛି, ସେ ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘୋଷିତ। ଏହିପରି ଅନୁକ୍ରମ ଲୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ରହେ। ମହାପୁରୁଷମାନେ ଓ ଲୋକମାନେର ଅନ୍ତ କେବଳ ସତ୍ୟଯୁଗରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି। ସେମାନେ ସତ୍ୟଯୁଗରେ ଚିରକାଳ ରହନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ପୁନଃ ସୃଷ୍ଟି ସମୟରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆସିଲେ, ସେମାନେ ବିରାକ୍ତି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟବିଷୟ ତ୍ୟାଗ କରି କେବଳ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି। ଏହି ସଂସାର କ୍ଷଣମାତ୍ର ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଅଚଳ ରହେନାହିଁ, ସେ ସଦା ବିକ୍ଷୟ ଓ ବୃଦ୍ଧି ମାଧ୍ୟମରେ ଚକ୍ରାନ୍ତର ହୁଅଏ। ବାୟୁଚାଳିତ ଏହି ଜଗତର ଚଳନ ବ୍ୟାସଙ୍କ ଗଭୀର ଓ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଉପାୟ, ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭୂତି ହୁଏ। ଯଥାଯଥ ଚକ୍ର ଦେବତାମାନେ, ସପ୍ତ ଋଷି, ପିତୃମାନେ ଓ ପ୍ରଜାପତିମାନେ ସହିତ ଯୋଗାଯୋଗ ରଖିଥାଏ। ଯେଉଁମାନେ ଖ୍ୟାତି, ତେଜସ୍ୱୀତା ଓ ପ୍ରଶଂସାରେ ସମ୍ମାନିତ, ସେମାନଙ୍କ ଶ୍ରେୟସ୍ ହେଉଛି ଦେବତାମାନେର ଶାସନ ପ୍ରସାର ହେବା।