ତୃଣବିନ୍ଦୁଙ୍କୁ ତାଟଜ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଏହି ତୃଣବିନ୍ଦୁଠାରୁ ଆଉ ଏକ ତୃଣବିନ୍ଦୁ ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମିଲେ। ତାଙ୍କଠାରୁ ଜାତୂକର୍ଣ୍ଣ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କଠାରୁ ଦ୍ୱୈପାୟନଙ୍କ ସ୍ମରଣ ହୁଏ। ଭବିଷ୍ୟତରେ ଏବଂ ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ, ଦ୍ୱୈପାୟନଠାରୁ ଦ୍ୱୋଣି ହେବେ। ଆଗାମୀ ଦିନରେ ବିଭିନ୍ନ ଶାଖା ଏବଂ ବ୍ୟାଖ୍ୟା ଉପସ୍ଥିତ ହେବ। ତୁମେ ତପସ୍ୟା ଓ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଛ, ଏବଂ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ତୁମର ଖ୍ୟାତି ହୋଇଛି। ଅମୃତତ୍ୱ ଭରିଥିବା ବ୍ରହ୍ମ ଏହି ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପିଛି; ବ୍ରହ୍ମ ନାମରେ ଏହାକୁ ଅମୃତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହାର ବଡ଼ତ୍ୱ ଓ ବିସ୍ତାର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ବ୍ରହ୍ମ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଅଥର୍ବ, ଋକ୍, ଯଜୁସ୍ ଓ ସାମନ୍ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ସେହି ବ୍ରହ୍ମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର। ସମସ୍ତ ମହାନଙ୍କର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଗୁପ୍ତତ୍ୱ ଥିବା ସେହି ବ୍ରହ୍ମକୁ ମଧ୍ୟ ନମନ। ସୃଷ୍ଟି ଓ କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟ ଚେଷ୍ଟାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ହୁଏ। ଯାହା ଅବ୍ୟକ୍ତ, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ପ୍ରକୃତି, ବ୍ରହ୍ମ ଓ ନିତ୍ୟ, ସେଇ। ଏହା ଅଖଣ୍ଡ, ଶୁଦ୍ଧ, ଅକ୍ଷୟ ଏବଂ ବିବିଧ ସ୍ୱରୂପ ଥିବା। କୃତ ଯୁଗରେ କୌଣସି କର୍ମ ନାହିଁ; ତେଣୁ ସେଠାରେ କର୍ମ ଅକୃତି କେମିତି ହେବ? ଯାହା ଶୁଣିବାକୁ ହେଉ, ଅଥବା ଶୁଣାଯାଇଛି, ଭଲ କିମ୍ବା ଭଲ ନୁହେଁ, ସମସ୍ତ ଏକ ସମାନ। ଏହା କେବଳ ଦେଖିବା, ଶୁଣିବା, କିମ୍ବା ଘ୍ରାଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭୂତ ହୁଏ। ସେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ଉନ୍ମୋଚନ କରିନାହାଁତି, ସେଠାରେ କିଏ ଖୋଜିପାରିବ? ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କେହି କରେ, ସେ ଏହାକୁ ନିଜର ବୋଲି ଭାବେ। କେହି ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, କେଉଁଠି ଯେଉଁଠି, କେମିତି ହେଉ, ସେଠି ତାହା ସେଉଁଠି ଦ୍ୱାରା ହୁଏ। ଯେଉଁ କର୍ମ ଅସଙ୍ଗ କିମ୍ବା ଅତ୍ୟଧିକ, ଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା ଅଜ୍ଞାନ, ପ୍ରିୟ କିମ୍ବା ଅପ୍ରିୟ ଭିତରେ, ସମସ୍ତ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ, ତିର୍ୟକ୍ ଓ ଅଧଃ ସ୍ଥିତି ସେଇ ଦୃଶ୍ୟ ଅଦୃଶ୍ୟ କର୍ତ୍ତାଙ୍କର। ପ୍ରତ୍ୟେକ କାର୍ଯ୍ୟ ଏଠାରେ ତ୍ରେତା ଯୁଗରେ ବାରମ୍ବାର ଅନୁଭୂତ ହୁଏ। ବ୍ରହ୍ମା ଏହି କଥାମାନେ ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ବୈବସ୍ବତ ଅନ୍ତରାଳରେ କହିଥିଲେ। ଏହିମାନେ ଏକ ଅନ୍ୟ ଠାରୁ ଅନ୍ୟ ଜନ୍ମିଥିବା ସଂହିତାମାନେ। ଯେଉଁଠି ପୂର୍ବରୁ ଘଟିଥିଲା, ସେମାନେ ପୁନି ପୁନି ଘଟେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଶାଖାମାନେ ପୁନି ପୁନି ବିସ୍ତାର କରନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ବଂଶରେ ଏହି ଶାଖାମାନେ ପୁନି ପୁନି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଏହିପରି ଭାବରେ ପୂର୍ବ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ ବିଷୟରେ ବୁଝିବା ଉଚିତ। ପୂର୍ବରୁ ଯାହା ଘଟିଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ଏହି ବର୍ତ୍ତମାନ ଅନ୍ତରାଳରେ ମଧ୍ୟ ଘଟୁଛି। ପୂର୍ବ ଠାରୁ ପରବର୍ତ୍ତୀକୁ ଜଣାଯାଏ, ବର୍ତ୍ତମାନ ଠାରୁ ଦୁଇଁଟିକୁ। ଏଭଳି ଦେବତାମାନେ, ପିତୃମାନେ, ଋଷିମାନେ, ଏବଂ ମନୁମାନେ, ସମସ୍ତେ ଏହି ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ଅଛନ୍ତି। ଜନଲୋକର ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଦଶ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ପୁନି ପୁନି ଘଟନା ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ସେ ସମୟରେ ସେମାନେ ଅନିବାର୍ୟ ଘଟନାରେ ବନ୍ଧି ଯାଆନ୍ତି। ପରେ, ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ତ୍ରୁଟି ଦେଖି ବନ୍ଦ ହୁଏ। ତାପରେ ସେମାନେ ଜନଲୋକରୁ ତପୋଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ପୁନର୍ଆଗମନ ନାହିଁ। ବ୍ରହ୍ମଲୋକରେ, ଋଷିମାନେ ସହିତ, ସେମାନେ ଲୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। କାଳ ଆଦିହୀନ ହେବାଦ୍ୱାରା, ସମସ୍ତ ଗଣନା ମଧ୍ୟ ଆଦିହୀନ। ପିତୃ, ଋଷି, ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ସହିତ। ଏହି ଅନୁକ୍ରମ ଓ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା କଳ୍ପ ଓ ମନ୍ବନ୍ତର ଘଟେ। ଏକ ମନ୍ବନ୍ତର ଶେଷରେ ଲୟ, ଏବଂ ଲୟ ପରେ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ। ଏହି ସମସ୍ତକୁ ଅନୁକ୍ରମରେ, ଶତାବ୍ଦୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ, କହିପାରିବା ନୁହେଁ।