ଶୌରିଷୁ ଏବଂ ଶୃଙ୍ଗିପୁତ୍ର—ଏହି ଦୁଇଜଣ ନିଜ ନିଜ ବ୍ରତରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ। ଶୃଙ୍ଗିପୁତ୍ର, ଏକ ମହାତ୍ମା, ତିନିଟି ସଂହିତା ପାଠାଇଲେ। ପରାଶରଙ୍କ ପୁତ୍ର କୌଥୁମ ଛଅଟି ସଂହିତା ପାଠାଇଲେ। ପ୍ରାଚୀନୟୋଗପୁତ୍ର ଏବଂ ପତଞ୍ଜଳି, ଏହି ଦୁଇଜଣ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଥିଲେ। ଲାଙ୍ଗଳ, ଶାଲିହୋତ୍ର, ଷଡୁବାଚ, ଏବଂ ସଂହିତାଗୁଡିକ; କଣ୍ଡୁ ଏବଂ କୋହଳ ମଧ୍ୟ—ଏହି ଛଅଜଣକୁ ଲାଙ୍ଗଳା ଭାବରେ ପରିଚିତ ହେଉଛନ୍ତି। ହିରଣ୍ୟନାଭ ଏକ ସଂହିତା ରଚନା କଲେ, ଯାହାର ଶିଷ୍ୟ ଥିଲେ ଏକ ରାଜପୁତ୍ର। ସେ ଏହି ସଂହିତା ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ପାଠାଇଲେ; ଏହି ଶିଷ୍ୟମାନେ ହେଲେ—ତଳକ, ମାଣ୍ଡୁକ, କାଳିକା, ରାଜିକ, ପୁଷ୍ଟି, ପରିକୃଷ୍ଟ, ଉଳୂଖଳକ, ଶାଳିମଞ୍ଜରିପାକ, ଶଧୀୟ, ଏବଂ କାନିନୀ। ସାମଗାନ ଗାଇବା ମଧ୍ୟରୁ ଦୁଇଜଣ ପ୍ରମୁଖ ବୋଲି ଘୋଷିତ। ସୁମନ୍ତୁ ଅଥର୍ବ ବେଦକୁ ଦୁଇ ଭାଗରେ ବିଭଜିତ କରି ଦ୍ୱିଜାତିମାନଙ୍କୁ ଦେଲେ। କବନ୍ଧ ଏହାକୁ ଦୁଇ ଭାଗରେ ବିଭଜିତ କରି ଏକ ଭାଗ ପୁନଃ ପଥ୍ୟକୁ ଦେଲେ। ମୋଦୋ, ବ୍ରହ୍ମବଳ, ଏବଂ ପିପ୍ପଲାଦ—ଏହି ଚାରିଜଣ ନିଷ୍ଠାବାନ ଶିଷ୍ୟ ଡେବଦର୍ଶାଙ୍କ ଥିଲେ। ଜାଜଲି, କୁମୁଦାଦି, ଏବଂ ତୃତୀୟ ଶୌନକ; ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିମାନ ସଇନ୍ଧବାୟନ ଦ୍ୱିତୀୟ ସଂହିତା ପାଇଲେ। ନକ୍ଷତ୍ରକଳ୍ପ, ବୈତାନ, ଏବଂ ତୃତୀୟ ସଂହିତାବିଧି—ଏହିମାନେ ଅଥର୍ବଣମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରମୁଖ, ସଂହିତାଗୁଡିକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ। ଆତ୍ରେୟ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ସୁମତି, କାଶ୍ୟପ, ଏବଂ ଅକୃତବ୍ରଣ; ସାବର୍ଣି, ସୋମଦତ୍ତି, ସୁଶର୍ମା, ଏବଂ ଶାଂଶପାୟନ। ଏଠାରେ ତିନିଜଣ ପୁନଃ ତିନିଟି ସଂହିତା ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ମୋରଟି ଚତୁର୍ଥ; ଏପରି ଚାରିଟି ପ୍ରଧାନ ସଂହିତା ଅଛି। ଅନ୍ୟ ଶାଖାଗୁଡିକ ଅପରିଗଣିତ ହେଇଗଲେ, ବେଦ ଶାଖାମାନଙ୍କ ପରି। ଲୌମହର୍ଷଣିକ ପ୍ରଥମ ମୂଳ, ପରେ କାଶ୍ୟପିକ। ଅନ୍ୟଟି ଶାଂଶପାୟନିକ, ଯାହା ନୋଦ ଏବଂ ଅର୍ଥ ମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ଏହିମାନେ ପନ୍ଦରଟି; ତଦୁପରି ଦଶଟି ଅଛି, ଏବଂ ପୁନଃ ଦଶଟି ଅଛି। ସାମନ ଗୀତ ଅଠ ହଜାର, ଏବଂ ଚୌଦ ଟି ସାମନ ଗାନ। ଆଧ୍ୱର୍ୟବ ପରମ୍ପରାରେ ଚନ୍ଦସ ବାର ହଜାର ଥିବା କୁହାଯାଇଛି। ଏହାରୁ ଗ୍ରାମ୍ୟ ଏବଂ ଆରଣ୍ୟକ ଭାଗ ସହିତ ମନ୍ତ୍ର ରଚନା ହୁଏ। ଗ୍ରାମ୍ୟ ଏବଂ ଆରଣ୍ୟକ, ମନ୍ତ୍ର ସହିତ, ଋଗ୍, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏବଂ ଯଜୁସ୍ ଭାବରେ ପରିଚିତ। ତୈତ୍ତିରୀୟମାନେ ପରକ୍ଷୁଦ୍ର ଭାବରେ ଜଣାଶୁଣା। ଋଗ୍ ସଂହିତା ଗଣନା କରାଯାଇଛି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏହାର ଚାରିଗୁଣା। ଯଜୁସ୍ ଏବଂ ଋଚ୍ ଶ୍ଲୋକ, ଶୁକ୍ରିୟ ସହିତ, ଏହା ସବୁ ଯାଜ୍ଞବଳ୍କ୍ୟ ଅନୁସାରେ। ଛଅ ହଜାର ଋଚ୍ ଶ୍ଲୋକ, ଏବଂ ପୁନଃ ଛବିଶ ଅଛି। ଏକୋନେ ଏଗାର ହଜାର ଋଚ୍ ଶ୍ଲୋକ, ସହିତ ଦଶଟି ଅଧିକ। ଏକ ହଜାର ମନ୍ତ୍ର ଋଚ୍ ମାପ ଭାବରେ ଘୋଷିତ। ଅଥର୍ବଣମାନେ ରୁ ଋଚ୍ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ପାଞ୍ଚ ହଜାର। ଏହା ଆଙ୍ଗିରସମାନେ ଉପରେ କହାଯାଇଛି; ତାଙ୍କର ଆରଣ୍ୟକ ପୁନଃ ବର୍ଣ୍ନିତ।