ଏକ ସମୟର କଥା, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଶତଶଃ, ସହସ୍ରଶଃ ଶସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଅନ୍ୟ ଅନେକ ଲୋକମାନେ ମିଶି, ରାଜା ଶୂଦ୍ର ବଂଶରେ ଜନ୍ମନେଇଥିବା ଲୋକମାନେଠାରୁ ଅନେକଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କଲେ। ଏହିପରି, ସେ ଅତିଧିକ ଧାର୍ମିକ ଲୋକମାନେଠାରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବିନାସ କରିଦେଲେ। ଉତ୍ତର ଦିଗ, ମଧ୍ୟଭାଗ ଏବଂ ପୂର୍ବ ଦିଗର ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ସେ ନାଶ କଲେ। ଏହିପରି, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗର ଲୋକ, ଡ୍ରାବିଡ଼ ଏବଂ ସିଂହଳ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ସେ ଦଳନ କଲେ। ତୁଷାର, ବର୍ବର, ଚୀନ, ଶୂଳିକ, ଦରଦ ଏବଂ ଖଶ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ସେ ଧ୍ୱଂସ କଲେ। ତାଙ୍କର ଚକ୍ର ଚଳିତ ହେବା ସହିତ, ସେ ସମସ୍ତ ମ୍ଲେଚ୍ଛମାନେର ନାଶକ, ତାଙ୍କ ଶେଷ ଦେବତା ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ। ସେ ଏଠାରେ ମାଧବଙ୍କ ଅଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। ତାଙ୍କ ବଂଶ ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶୀ, ଏହି କଳିଯୁଗର ପୂର୍ବତନ ସ୍ୱାମୀ। ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ, ବିଶେଷ କରି ପୁରୁଷମାନେଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କଲେ, ଏହା ସମସ୍ତେର ମଧ୍ୟରେ ହଠାତ୍ କ୍ରୋଧ ଓ ଦ୍ୱେଷ ଦ୍ୱାରା ଘଟିଲା। ସେ ତାଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀମାନେ ସହିତ ଗଙ୍ଗା ଓ ଯମୁନା ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ଅଧିଗ୍ରହଣ କଲେ। ସମସ୍ତ ରାଜା ଓ ହଜାର ହଜାର ମ୍ଲେଚ୍ଛମାନେଙ୍କୁ ବିନାଶ କରି, କେବଳ କିଛି ଲୋକ ଏଠାଏଠି ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଗଲେ। ସେମାନେ ପରସ୍ପର ଅପମାନ କରି, ପରସ୍ପରକୁ ପିଟିଲେ। ଏହିପରି ଭୟରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ଜୀବନକୁ ଅବହେଳା କରି, କାରଣ ବିନା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କଲେ। ସେମାନେ ନିୟମ ଓ ଶୋକ ବିନା, ସ୍ନେହ ବିନା ଏବଂ ଲଜ୍ଜା ବିନା ହୋଇଗଲେ। ପୁଅ ଓ ଜନାନୀଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ଶୋକରେ ମନ ବିମୂଢ଼ ହୋଇ, ସେମାନେ ନିଜ ଦେଶ ଛାଡ଼ି ସୀମାନ୍ତ ଭୂମିକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେଠାରେ ବଡ଼ ଦୁଃଖ ଭୋଗି, ମାଂସ, ମୂଳ ଓ ଫଳ ଖାଇ ଜୀବନ ନିବାହ କଲେ। ଏପରି, କିଛି ଲୋକ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହି, ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଁଚିଲେ। ବିରକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଜିଜ୍ଞାସା ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ଏବଂ ଜିଜ୍ଞାସା ଦ୍ୱାରା ସମତା ଉପଜିଲା। ଯେତେବେଳେ କଳିରେ ଅବଶିଷ୍ଟ ଲୋକମାନେ ଶାନ୍ତିରେ ଅନୁଗତ ହେଲେ, ସେମାନଙ୍କ ମନ ମୋହିତ ହୋଇ ଘୁମ୍ ଅଥବା ମଦରେ ପରି ହେଲେ। ତାପରେ, ଶୁଭ୍ର କୃତୟୁଗ ଆରମ୍ଭ ହେବା ସମୟରେ, ସିଏଠାରେ ସିଦ୍ଧପୁରୁଷମାନେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବେ ବିଚରଣ କରିଥିଲେ। ସେଠାରେ ସେମାନେ ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ ଓ ଶୂଦ୍ର ଭାବେ ସ୍ମୃତିରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ବୀଜର ନିମିତ୍ତେ ରହିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସପ୍ତ ଋଷି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଧର୍ମ ଶିଖାଇଲେ। ତାପରେ କୃତଯୁଗରେ ଲୋକମାନେ ସେମାନଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ ଆଚରଣକୁ ଅନୁସରଣ କଲେ। କିଛି ଲୋକ ଏଠାରେ ରହି, ଯୁଗ ଶେଷରେ ଧର୍ମ ପୁନଃସ୍ଥାପନା ପାଇଁ ଅବସ୍ଥିତ ରହିଲେ। ଯେପରି ଅଗ୍ନିର ତାପରେ ଘାସ ଜଳି ଯାଇ ମଧ୍ୟ ପୁଣି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ତେଣୁ କୃତୟୁଗର ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ କଳିରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଲୋକମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହିପରି ନିରନ୍ତର ଚଳିଥାଏ ମନ୍ବନ୍ତର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ। ପ୍ରତି ଯୁଗରେ ଏହି ଲୋକମାନେ ତିନି-ଚତୁର୍ଥାଂଶ କ୍ରମେ କମିଯାଆନ୍ତି। ହେ ଦ୍ୱିଜ, ଏଭଳି ଏହି ପରିବର୍ତ୍ତନର ଚକ୍ରକୁ ମୁଁ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲି। ଏହି ଚାରି ଯୁଗର ଚକ୍ର, ହଜାର ଗୁଣିତ ହେଉଛି। ଯୁଗ ଶେଷରେ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସାଧୁସାଧୁତା ମନ୍ଦ ହୋଇଯାଏ। ଏହି ଚାରି ଯୁଗ ଗୁଣିତ ହେଉଛି ସତ୍ତରିଏକ (୭୧)। ଏହି ଚାରି ଯୁଗର ଏକ ଚକ୍ରରେ ଯେଉଁଠି ଯାହା ଘଟେ, ସେହିପରି ଏହି ଚକ୍ରରେ ଘଟେ।