କଳିଯୁଗରେ ଲୋକମାନେ ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ ପାଇଁ ପରସ୍ପରକୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି। ଅଧର୍ମ ପ୍ରତି ଅତିରିକ୍ତ ଆସକ୍ତି ଦ୍ୱାରା କଳିଯୁଗ ଅନ୍ଧକାରରେ ଡୁବିଯାଏ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହି ଯୁଗର ଆଗମନ ସହିତ ଲୋକଙ୍କର ଆୟୁଷ୍ୟ, ଶକ୍ତି ଓ ସୌନ୍ଦର୍ୟ କ୍ଷୟ ହୁଏ। ଯୁଗର ଶେଷରେ, ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜନ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଲୋକମାନେ ଧର୍ମାଚରଣ କରିବେ। ତ୍ରେତା ଯୁଗରେ ଧର୍ମ ଏକ ବର୍ଷ ଅବଧି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହେ, ଦ୍ୱାପରରେ ଏହା ମାତ୍ର ଏକ ମାସ ରହିଯାଏ। ଏହି ଅବସ୍ଥା କଳିଯୁଗର ଚିହ୍ନ। ଏବେ ତାହାର ଅନ୍ତିମ ସନ୍ଧିକାଳର ବିବରଣୀ ଶୁଣ। ଯୁଗ ଧର୍ମାନୁସାରେ, ସନ୍ଧିକାଳ ଯେପରି ରହିଥାଏ, ଏଠାରେ ମଧ୍ୟ ତାହିଁ ହୁଏ। ଯେତେବେଳେ କଳିଯୁଗର ଅନ୍ତିମ ସନ୍ଧିକାଳ ଆସିଯାଏ, ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶରେ ପ୍ରମତି ନାମକ ଜଣେ ଜନ୍ମ ନେବେ। ସେ ପୂରା କିଶୋରିଶ ପ୍ରଥିବୀରେ ବିଶ୍ରମ୍ବ କରିବେ। ସେ ସହସ୍ର-ସହସ୍ର ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ମିଶି, ଶୂଦ୍ର ବଂଶର ଲୋକମାନେ ଉପରେ ରାଜା ଅତ୍ୟାଚାର କରି ହତ୍ୟା କରିବେ। ସେ ଅତିଧର୍ମାଚାରୀ ଲୋକମାନେକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନଶ୍ଟ କରିଦେବେ। ଉତ୍ତର, ମଧ୍ୟ ଓ ପୂର୍ବ ଦିଗର ଲୋକମାନେ, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗର ଡ୍ରାବିଡ଼ ଓ ସିଂହଳ, ତୁଷାର, ବର୍ବର, ଚୀନ, ଶୂଳିକ, ଦରଦ, ଖଶ ଏମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସେ ନଶ୍ଟ କରିଦେବେ। ସେ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ ରୂପେ ମ୍ଲେଛମାନେର ଶେଷ ଘୋଷଣା କରିବେ। ସେ ମାଧବଙ୍କ ଅଂଶରେ ଏଠାରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। ଲୁଣ୍ଡ ବଂଶର ଏହି ରାଜା ପୂର୍ବ କଳିଯୁଗରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ, ବିଶେଷ କରି ମନୁଷ୍ୟମାନେକୁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ, ଏହି ସବୁ ଦୁଃଖ ଏବଂ ଅକ୍ଷଣ୍ଡ କ୍ରୋଧରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା। ସେ ଓ ତାଙ୍କ ଅନୁଚରମାନେ ଗଙ୍ଗା ଓ ଯମୁନା ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ରାଜା ଓ ହଜାର-ହଜାର ମ୍ଲେଛମାନେକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେଲାପରେ, କେବଳ ଅଳ୍ପ ଲୋକ ଏଠାଏଁ ଓଠାଏଁ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଗଲେ। ଏହି ଅବଶିଷ୍ଟ ଲୋକମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ଅପମାନ କରି, ମାରମାରି କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେମାନେ ଭୟରେ ଅତିବ୍ୟାପ୍ତ ହୋଇ, ନିଜ ଜୀବନକୁ ଅବହେଳା କରି ଅକାରଣ ଦୁଃଖରେ ଭାସିଯାଏ। ତାଙ୍କ ମନେ କୌଣସି ନିୟମ, ଶୋକ, ସ୍ନେହ ବା ଲଜ୍ଜା ରହିନଥାଏ; ପୁଅ-ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଛାଡି, ଦୁଃଖରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ନିଜ ଦେଶ ଛାଡି ସୀମାନ୍ତ ଅଞ୍ଚଳକୁ ପଳାଇଯାଏ। ସେମାନେ ବଡ଼ ଦୁଃଖରେ ମାଂସ, ମୂଳ ଓ ଫଳ ଖାଇ ଜୀବିକା ଚାଲାନ୍ତି। ଏପରି ଭାବେ କେବଳ ଅଳ୍ପ ଲୋକ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାନ୍ତି ଓ ସେମାନେ ଏହି ଅବନତିର ସ୍ଥିତିକୁ ପହଞ୍ଚିଯାନ୍ତି। ଏହି ଦୁଃଖ ଦ୍ୱାରା ବିରକ୍ତି ଉପଜେ, ବିରକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଜିଜ୍ଞାସା ଓ ତାହାରୁ ସମତା ଉପଜେ। ଏହି କଳିରେ ଅବଶିଷ୍ଟ ଲୋକ ଯେତେବେଳେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ଓ ଶାନ୍ତିରେ ଅନୁଗତ ହୁଅନ୍ତି, ତେବେ ସେମାନଙ୍କ ମନ ମୋହିତ ହୋଇ ଶୁନ୍ୟତା ଓ ମଦମୁର୍ଛା ଭଳି ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚେ। ଏହିପରେ, ଶୁଦ୍ଧ କୃତୟୁଗ ଆରମ୍ଭ ହେବା ସମୟରେ, ସିଏଠାରେ ସିଦ୍ଧପୁରୁଷମାନେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବେ ବସିବେ ଓ ବିଚରଣ କରିବେ। ଏଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ ଓ ଶୂଦ୍ର ମାନେ ମାନବ ସଂସ୍କୃତିର ମୂଳ ନିମିତ୍ତ ଥିବେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଷଡ୍ ଋଷି, ଅନ୍ୟମାନେକୁ ଧର୍ମ ଶିଖାଇବେ। ଏପରି ଭାବେ, କୃତୟୁଗରେ ଲୋକମାନେ ସେମାନେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ ଧର୍ମ ପାଳନ କରିବେ।