ଏକ ସମୟରେ, ତପସ୍ବୀମାନେ ଦାନା, ମୂଳ, ଫଳ, ଶାକ ଏବଂ ପାଣିକୁ ନିଜ ପରିଧିରେ ରଖି, ସମ୍ପତ୍ତି ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରି ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଅହିଂସା, ଲୋଭ ରହିତା, ତପସ୍ୟା, ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ଦୟା, ଏବଂ ନିଜ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରଖିବା—ଏହି ଗୁଣମାନେ ସଂଜୋଗ କରି ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ଏବଂ ଦୁର୍ଲଭ ଶାଶ୍ୱତ ଧର୍ମର ମୂଳକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ। ପ୍ରିୟବ୍ରତ, ଉତ୍ତାନପାଦ, ଧ୍ରୁବ, ମେଧାତିଥି, ଏବଂ ଭାସୁ; ପ୍ରାଜୀନବର୍ହି, ପର୍ଜନ୍ୟ, ହବିର୍ଧାନ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟ ରାଜା ଋଷିମାନେ—ଏମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଶ୍ୱରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଯଶସ୍ବୀ ଥିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ପୂର୍ବରୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା। ଯଜ୍ଞ ସଦ୍ଦ୍ରବ୍ୟ ଏବଂ ମନ୍ତ୍ରରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହୁଏ; ତପସ୍ୟା ଉପବାସ ରୂପରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହୁଏ। ବ୍ରାହ୍ମଣୀୟ କର୍ମ ହେଉଛି ପ୍ରକୃତିକୁ ବିଜୟ କରିବା—ବିରକ୍ତି ଏବଂ ବିରାଗ ଦ୍ୱାରା। ଏପରି ଏକ ବଡ଼ ବିବାଦ ଜ୍ଞାନର ଆରମ୍ଭ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଥିଲା। ତାପରେ, ଧର୍ମର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହେବାକୁ ଦେଖି, ଋଷିମାନେ ନିଜ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖିଲେ। ଯେତେବେଳେ ଋଷିମାନଙ୍କର ସଭା ବିଦାୟ ନେଲା, ଦେବମାନେ ଯଜ୍ଞକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଲେ। ସେହି ସମୟରୁ, ଏହି ଯଜ୍ଞ ସମୟ ଅନୁସାରେ ବିକାଶ ପାଇଲା। ତ୍ରେତା ଯୁଗ ଶେଷ ହେଲାପରେ ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ପ୍ରବେଶ ହୋଇଥାଏ। ସେ ଯୁଗ ଅତିକ୍ରମ ହେଲାପରେ, ସେହି ପ୍ରଥାମାନେ ଅପସାରିତ ହୁଏ। ଏହି ସମୟରେ, ଜାତିମାନେ ମିଶ୍ରିତ ହେଉଥିଲେ ଏବଂ କର୍ମ ତ୍ୟାଗ ହେଉଥିଲା। ଦ୍ୱାପର ଯୁଗର କାର୍ଯ୍ୟ ରାଗ ଏବଂ ଅନ୍ଧକାର ସହିତ ଯୋଗ ହୋଇଥିଲା। ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ କଳି ଯୁଗରେ ନଷ୍ଟ ହେଉଥିଲା। ସେ ଯୁଗରେ, ବେଦ ଏବଂ ପାରମ୍ପରିକତା ଦ୍ୱିତୀୟ ରୂପ ନେଇଥିଲା। ଅନିଶ୍ଚିତ ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତି ହେବାକୁ ଯୋଗୁ, ଧର୍ମର ସାର ଜଣାଯାଏନାହିଁ। ଏହି ଦୃଷ୍ଟିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଭିନ୍ନତା ଏବଂ ଭ୍ରମ ଉଦ୍ଭବ ହେବାରୁ, କାରଣ ଏବଂ ଫଳର ବିଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା, ବିଭିନ୍ନ ଦୃଷ୍ଟି ଧାରଣ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଅନେକ ଶାସ୍ତ୍ର ରଚନା କରିଥିଲେ। ଜୀବନ ଅପସାରିତ ଏବଂ ଅୟୁର୍ ହ୍ରାସ ପାଇଁ, ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ଏହା ବିକିରଣ ହୋଇଯାଏ। ମନ୍ତ୍ର ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଗଠନ, ଶବ୍ଦ ଏବଂ ମଧୁରତାର ପରିବର୍ତ୍ତନ ଦ୍ୱାରା, କେତେକ ଶାସ୍ତ୍ର ସାଧାରଣ ଅଟୁଥିଲେ, କେତେକ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇଯାଏ, ଯେଉଁଠି ଦୃଷ୍ଟି ଭିନ୍ନ। କେତେକ ନୂତନ ପଥ ଉପସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ, କେତେକ ତାହାକୁ ବିରୋଧ କରିଥିଲେ। ଏକ ଆଧ୍ୱର୍ୟବ ପାରମ୍ପରିକତା ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ପରେ ଏହା ଦ୍ୱିତୀୟ ରୂପ ନେଇଥିଲା। ଆଧ୍ୱର୍ୟବର ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ଏହା ଅତି ଭ୍ରମିତ ହୋଇଯାଏ। ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ, ଭିନ୍ନ ଦୃଷ୍ଟି ଧାରଣ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଏହାକୁ ସାଧାରଣ ଭ୍ରମ ଭିତରେ ପାଳନ କରୁଥିଲେ। ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ଏହା ଚାଲିଥାଏ, କିନ୍ତୁ କଳି ଯୁଗରେ ଏହା ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ଏହି ଯୁଗରେ ଅନାବୃଷ୍ଟି, ମୃତ୍ୟୁ, ରୋଗ ଆକ୍ରମଣ ହୋଇଥାଏ। ଏହି ଭ୍ରମ ଏବଂ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବା ପ୍ରଶ୍ନ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ। ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ଅନେକ ଦୋଷ ଦେଖିବାରୁ, ଅଜ୍ଞାନ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ। ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ଶାସ୍ତ୍ର ପାଇଁ ବାଧା ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ। ଧନର ବିଦ୍ୟା ଏବଂ ତର୍କ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ବିଭିନ୍ନ ଦୃଷ୍ଟି ରହିଥାଏ। ସ୍ମୃତି ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଏବଂ ପାରମ୍ପରିକତାରେ ବି ଭିନ୍ନତା ଦେଖାଯାଏ। ମନ, କର୍ମ ଏବଂ ବାଣୀ ଦ୍ୱାରା, ଅନେକ କଷ୍ଟରେ ଜୀବିକା ନିର୍ମାଣ ହୋଇଥାଏ। ଲୋଭ ସାଧାରଣ ହୋଇଯାଏ, ବ୍ୟବସାୟ ପ୍ରଧାନ କାର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଯାଏ, ଏବଂ ସତ୍ୟର ନିଶ୍ଚିତତା ରହିନାହିଁ। ଜାତି ଏବଂ ଆଶ୍ରମର ନଷ୍ଟି, ଏହିପରି ଅଭିଲାଷା ଏବଂ କ୍ରୋଧ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଥାଏ।