ପିତୃଲୋକରେ ଏକ ମାସ ଦିନ ଏବଂ ରାତିରେ ବିଭକ୍ତ ହୁଏ; ଏହି ବିଭାଗକୁ ପୁନି ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଏ। ମଣିଷମାନଙ୍କର ତିରିଶି ଦିନ ମିଶି ଏକ ମାସ ହୁଏ, ଏହା ପିତୃମାନେ ନିମନ୍ତେ ଏକ ମାସ ବୋଲି ଗଣାଯାଏ। ପିତୃମାନଙ୍କର ଏକ ବର୍ଷ ମଣିଷମାନଙ୍କ ଗଣନା ଅନୁଯାୟୀ ବୁଝାଯାଏ। ଏଠାରେ ପିତୃମାନଙ୍କର ତିନି ବର୍ଷ ଗଣାଯାଏ, ଏହି ତିନି ବର୍ଷ ତାଙ୍କର ନିଜସ୍ୱ ବର୍ଷ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ। ଏହି ସମସ୍ତ ଗଣନା ଲୋକିକ ମାପ ଅନୁଯାୟୀ, ମଣିଷମାନଙ୍କର ବର୍ଷ ବୋଲି ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ। ଦେବତାମାନଙ୍କର ଲୋକରେ ମଧ୍ୟ ଏକ ବର୍ଷ ଦିନ ଏବଂ ରାତିରେ ବିଭକ୍ତ ହୁଏ; ଏହି ବିଭାଗକୁ ମଧ୍ୟ ପୁନି ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଏ। ଦେବଲୋକର ଦିନ ଓ ରାତି ଯେଉଁଠି ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ପୁନି ଗଣନା କରାଯାଏ। ଏଠି, ଏକ ଶତବର୍ଷ ମଣିଷର ବର୍ଷ ଦେବତାଙ୍କର ତିନି ମାସ ସମାନ ବୋଲି ଜାଣ। ଏହି ଦେବତାମାନଙ୍କର ବର୍ଷ ମଣିଷମାନଙ୍କର ଗଣନା ଅନୁଯାୟୀ ବିବରଣ କରାଯାଏ। ଏହାପରେ, ସପ୍ତୃଷିମାନେ ଯେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ତିରିଶି ବର୍ଷ ସପ୍ତୃଷିମାନଙ୍କର ବର୍ଷ ବୋଲି ଗଣାଯାଏ। ଏବଂ ଧ୍ରୁବଙ୍କର ବର୍ଷ ହେଉଛି ନବ୍ୱେ ବର୍ଷ। ଏହିପରି, ଏକ ଶତବର୍ଷ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶାସନ ବୋଲି ବୁଝିବା ଉଚିତ। ତିନି ନିୟୁତ ମଣିଷ ବର୍ଷ ଅଛି ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଯେଉଁମାନେ ଗଣନାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କର ହଜାର ବର୍ଷ ଘୋଷଣା କରନ୍ତି। ଯୁଗଗୁଡ଼ିକର ଗଣନା ଦେବତାଙ୍କର ମାପ ଅନୁଯାୟୀ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ। କୃତ, ତ୍ରେତା, ଦ୍ୱାପର ଏବଂ କଲି—ଏହି ଚାରିପ୍ରକାର ଭାଗ ରହିଛି। ଦ୍ୱାପର ଏବଂ କଲି ଯୁଗଗୁଡ଼ିକୁ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଯୁଗ ବୋଲି ମନେ କରିବା ଉଚିତ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗ ପାଇଁ ସଂଧ୍ୟାକାଳ, ସଂଧ୍ୟାର ଅଂଶ ଏବଂ ସଂଧ୍ୟା ସମାନ ଅବଧି ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଅଛି। ଏହି ଗଣନା ହଜାର ଏବଂ ଶତରେ ଏକରୂପରେ ଚାଲିଥାଏ। ତିନି ଶତ ଏବଂ ଦୁଇ ଶତ ହେଉଛି ସଂଧ୍ୟାକାଳ, ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକର ଅଂଶ ମଧ୍ୟ ସେଇ ଅଂଶ ସମାନ। ଏହା ପାଇଁ, ସଂଧ୍ୟା ହେଉଛି ଏକ ଶତ, ଏବଂ ସଂଧ୍ୟାର ଅଂଶ ସଂଧ୍ୟା ସମାନ। କୃତ, ତ୍ରେତା, ଦ୍ୱାପର, କଲି—ଏହି ଚାରିପ୍ରକାର ଭାଗ ପୁନି ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଏ। ଏବେ ମୁଁ କୃତ ଯୁଗର ବର୍ଷଗୁଡ଼ିକ ବିଷୟରେ କହିବି, ଆପଣ ଧ୍ୟାନଦେଇ ଶୁଣନ୍ତୁ। ଚାଳିସ ହଜାର ବର୍ଷ, ଏବଂ ଏହିପରି ଅନ୍ୟମାନେ, ଏହା କୃତ ଯୁଗ ଉପସ୍ଥାପନ କରେ। ଏହାପରେ, ଅଶୀ ହଜାର ବର୍ଷ ତ୍ରେତା ଯୁଗର ଅବଧି। ଏବଂ ଦ୍ୱାପର ଯୁଗର ଅବଧି ହେଉଛି କେବଳ ବିଶ ହଜାର। କଲି ଯୁଗର ଅବଧି ହେଉଛି ଷଷ୍ଠି ହଜାର। ଯୁଗଗୁଡ଼ିକ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଛଅ ଗୁଣା ଷଷ୍ଠି ଶତ ହଜାର ଭାବେ ଗଣାଯାଏ। ଚାରି ଯୁଗ ପାଇଁ ସଂଧ୍ୟାର ଅଂଶ ହେଉଛି ବିଶ ହଜାର। କୃତ, ତ୍ରେତା ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ଯୋଗ ହୋଇଥିବା ଯେଉଁ ଅବଧି, ତାହାକୁ ମନ୍ବନ୍ତର ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହି ମନ୍ବନ୍ତର ଅବଧି ମଣିଷର ଗଣନା ଅନୁଯାୟୀ ତିରିଶି କୋଟି ବର୍ଷ ବୋଲି ଘୋଷିତ। ଏବଂ ଏହି ଅବଧି ବିଶ ହଜାର, ଏଥିରେ ଅଲ୍ପ ସଂଯୁକ୍ତ ଅଛି, କମେ ନୁହେଁ। ଏହି ମନ୍ବନ୍ତରର ଅବଧି ଏବଂ ସହିତ ଯୁଗଗୁଡ଼ିକ ବିବରଣ କରାଯାଇଛି। ଏବେ ମୁଁ ତ୍ରେତା ଯୁଗର ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଂଶ, ଦ୍ୱାପର ଏବଂ କଲି ଯୁଗ ବିଷୟରେ କହିବି। ଏହି ଦୁଇଟି ଯୁଗ, ଯେଉଁଠି ପର୍ଯ୍ୟାୟକ୍ରମରେ ଆସେ, ମୁଁ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆପଣଙ୍କୁ କହିନାହିଁ। ତ୍ରେତା ଯୁଗର ଆରମ୍ଭରେ ମନୁ ଏବଂ ସପ୍ତ ଋଷି ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ପତ୍ନୀମାନଙ୍କ ସହ ଯୋଗ, ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର ଯଜ୍ଞ, ଏବଂ ଋଗ୍, ଯଜୁର୍, ସାମ ବେଦର ସଂଗ୍ରହ ସ୍ଥାପିତ ହେଲା। ପାରମ୍ପରିକ ଧର୍ମ ଏବଂ ଉଚିତ ଆଚରଣର ଲକ୍ଷଣ ଏହି ସମୟରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେଲା। ସତ୍ୟବାଦିତା, ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ, ଶାସ୍ତ୍ର ଅଧ୍ୟୟନ ଏବଂ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତ ଉପଲବ୍ଧି ହେଲା। ପ୍ରଥମ ତ୍ରେତା ଯୁଗରେ, ସପ୍ତ ଋଷି ଏବଂ ମନୁଙ୍କ ପାଇଁ ଏହିପରି ଉପଲବ୍ଧି ହୋଇଥିଲା।