ସମସ୍ତ ଜଗତ—ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ—ବାରମ୍ବାର ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ିଗଲା। ଏହି ଅଗ୍ନି ଯେତେବେଳେ ଭସ୍ମ ରୂପେ ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରେ, ସେତେବେଳେ ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଉପରେ ଭସ୍ମ ଛିଟାଇ ଦେଉଛି। ମୋର ଏହି ଭସ୍ମର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଥାଏ। ଏହି କାରଣରୁ, ସେହି କ୍ଷଣରେ ସମସ୍ତ ପାପ ଭସ୍ମରେ ପରିଣତ ହୁଏ। ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ—ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ—ଅଗ୍ନି ଓ ସୋମର ସାରରେ ଗଠିତ। ମୁଁ ନିଜର ସ୍ୱଭାବରୁ ଅଗ୍ନି ଓ ସୋମ, ଏବଂ ମୁଁ ପୁରୁଷ ସ୍ୱୟଂ। ମୁଁ ନିଜ ଶକ୍ତି ଓ ରୂପକୁ ଧାରଣ କରି, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଧାରଣ କରିଛି। ସୁତିକା ଗୃହରେ ଶିଶୁଜନ୍ମ ସମୟରେ ଭସ୍ମ ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷା କରାଯାଏ। ଯେ କେହି ମୋର ନିକଟକୁ ଆସେ, ସେ ପୁନଃ ଏହି ଜନ୍ମରେ ଫେରିଆସେନି। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାଶୁପତ ବ୍ରତ ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ସୃଷ୍ଟିକୁ ମୁଁ ଲଜ୍ଜା, ମୋହ ଓ ଭୟର ମିଶ୍ରଣରେ ତିଆରି କରିଛି। ଏହି ଜଗତରେ ଯେଉଁମାନେ ନିର୍ବସ୍ତ୍ର ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସେହି ଲଜ୍ଜା, ମୋହ ଓ ଭୟରେ ଆବୃତ ଓ ସୁରକ୍ଷିତ। ପୋଷାକ ଏହି କାରଣ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ। ସମ୍ମାନ ଓ ଅପମାନକୁ ସମଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରିବା ହେଉଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆବରଣ। ଯଦି ଏକ ଲୋକ ହଜାର ଅନୁଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ଭସ୍ମ ସ୍ନାନ କରେ, ତେବେ ସେ ପବିତ୍ର ହୁଏ। ଏହିପରି, ଯେଉଁମାନେ ଦିନକୁ ତିନିଥର ଭସ୍ମ ଦ୍ୱାରା ସ୍ନାନ କରି ନିତ୍ୟ ସଚେତନ ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅମୃତ ପାଇଥିବା ପରେ, ଉତ୍ତର ମାର୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଅମରତ୍ୱକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଅଣୁ, ମହତ୍ତ୍ୱ, ହ୍ରସ୍ୱତା, ଲାଘବ୍ୟ, ସାଧନା, ସାମ୍ରାଜ୍ୟ, ସ୍ୱାମିତ୍ୱ ଓ ଅମରତ୍ୱ ତୁମେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ଲାଭ କରି, ସମସ୍ତେ ତୁମ ତେଜରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହୋଇଛ। ଏହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମାନ ଜାଣି, ଏହି ବ୍ରତ ପଶୁପତିଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଭାବରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କର। ଯେଉଁ ଜନର ଆତ୍ମା ସମସ୍ତ ପାପରୁ ପବିତ୍ର, ସେ ରୁଦ୍ରର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଏହିଠାରେ, ସୂତଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରାଯାଏ—ଏ ଦୟାଳୁ ସୂତ, ଏଇଲ ପୁରୁରବା କିପରି ତାଙ୍କ ପିତୃଗଣଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ? ଏଇଲଙ୍କ ସୂର୍ୟ ସହ ଏକତା, ଏବଂ ମହାତ୍ମା ସୋମଙ୍କ ବିଷୟରେ କୁହ। ପୂର୍ବଜମାନେ ଦ୍ୱାରା ହେଉଥିବା କ୍ଷୟ ବୃଦ୍ଧି ଓ ପିତୃକର୍ମର ନିଶ୍ଚୟ ବିଷୟରେ କୁହ। କାବ୍ୟ, ଅଗ୍ନିଷ୍ୱାତ୍ତ, ସୌମ୍ୟ ନାମକ ପୂର୍ବଜମାନେ ଦେଖିବା ବିଷୟରେ କୁହ। ଏହା ସହ ସମସ୍ତ ପୂର୍ବଜ ଉତ୍ସବ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଉଚିତ କ୍ରମ ମଧ୍ୟ କୁହିବି। ଅମାବାସ୍ୟା ଦିନରେ, ଜଣେ ଲୋକ ଏକ ଦିନ ପାଇଁ ଏକ ଘରେ ରହିଥାଏ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅମାବାସ୍ୟାରେ, ମାମା ଓ ଠାକୁରଦାଙ୍କୁ, ସୋମରୁ ବହିଯାଉଥିବା ଜଳଦ୍ୱାରା ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଅର୍ପଣ କରାଯାଏ। ସେ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ସ୍ଥିତ ପିତୃପୂର୍ଣ୍ଣ ସୋମକୁ ପୂଜା କରେ। ସିନୀବାଳୀ ନାମକ ଦେବୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ମାପକ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରାଯାଏ। ସେଠାରେ ବସି, ସମୟ ଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କୁ ଦେଖେ। ଦଶ ଓ ପାଞ୍ଚ ଧାରା ଅମୃତ ଓ ମଧୁର ଝରିବା ସହିତ, ସେ ମୃଦୁ ମଧୁର ଝରଣା ଦ୍ୱାରା, ଯାହା ସହସା ବହିଯାଏ, ଇନ୍ଦ୍ର ରାଜା ପିତୃମାନେକୁ ଅମୃତ ଓ ମଧୁରେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ। ଯାହାକୁ ଋତ କୁହାଯାଏ, ସେ ଅଗ୍ନି ଓ ବର୍ଷ ବୋଲି ଧରାଯାଏ। ଋତୁମାନେ ପକ୍ଷ, ଏବଂ ପିତୃମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ଋତୁର ପୁତ୍ର। ପ୍ରପିତାମହମାନେ ଦେବତା, ଏବଂ ପଞ୍ଚବର୍ଷୀୟ ଅବଧି ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପୁତ୍ର।