ଦେବଦାରୁ ଜଙ୍ଗଲରେ ସେମାନେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଅବସ୍ଥାନ କରିଲେ। ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ବେଦି, ପାହାଡ଼ ଓ ଗୁହାରେ ମଧ୍ୟ ରହିଥିଲେ। ଏହି ଆକୃତି ଧରି, ଦେବତା ଏହି ଜଙ୍ଗଲରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ମହେଶ ଏହି ଜଙ୍ଗଲ ଆଶ୍ରମକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ମଧୁର ସ୍ୱର ରହିଥିଲା। ତାପରେ ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ, ପୁଅ ଓ ଉପଚାରକମାନେ ମିଶି, ଏହି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଲୋକମାନେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ଏ ଦେବଦେବ, ଅଜ୍ଞାନରେ ଆମେ ତୁମ୍ହାର ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯାହା କିଛି କରିଛୁ—ସେ ସମସ୍ତ ଗୁପ୍ତ ଓ ଗଭୀର କାର୍ଯ୍ୟ। ଆମେ ତୁମ୍ହାର ଆଗମନ, ତୁମ୍ହାର ପଥ କିମ୍ବା କିଛି ଜାଣିନାହିଁ। ବଡ଼ ଆତ୍ମାମାନେ ତୁମ୍ହାର ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ଦେବଦେବ ମହେଶ୍ୱର। ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତି ଓ ଶକ୍ତିର ମାଲିକ ଭୂତପତି, ତୁମ୍ହାରେ ନମସ୍କାର। ଗଙ୍ଗା ନଦୀ, ଜଳ ଧାରା, ଆଧାର ଓ ଗୁଣର ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ନମସ୍କାର। କାମକୁ ନମସ୍କାର, ପରମାତ୍ମାକୁ ନମସ୍କାର। ଦଣ୍ଡଧାରୀ, କାଳ ଓ ପାଶଧାରୀକୁ ନମସ୍କାର। ଯାହା ଗତ, ବର୍ତ୍ତମାନ କିମ୍ବା ଭବିଷ୍ୟତ, ଯାହା ଏକାଗ୍ର କିମ୍ବା ଚଳିତ—ସମସ୍ତ ଉପରେ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ମଙ୍ଗଳ ହେଉ, କୃପା କର, ମହାପ୍ରଭୁ। ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଯୋଗ ଓ ମାୟାର ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରଭୁ କରନ୍ତି। ତପସ୍ୱୀମାନେ ତୁମ୍ହାର ଦର୍ଶନ ଚାହିଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରନ୍ତି—ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଦେଖିଥିଲେ, ସେପରି ଦେଖିବାକୁ ଚାହନ୍ତି। ଦିଗ୍ବାସା, ଘଣ୍ଟାମାଳା ପରିଧାନ କରିଥିବା ତୁମ୍ହାରେ ନମସ୍କାର। ନିରାକାର, ସୁନ୍ଦର, ବିଶ୍ୱର ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଥିବା ତୁମ୍ହାରେ ନମସ୍କାର। ସମସ୍ତ ଜୀବର ଆତ୍ମା, ଗୁଣର ମୂର୍ତ୍ତି ହେବା ତୁମ୍ହାରେ ନମସ୍କାର। ଦିବ୍ୟ ନୀଳକଣ୍ଠ, ଶ୍ମଶାନ ରାକ୍ଷା ଲାଗି ଗା ଉପରେ ଭସ୍ମ ଲାଗିଥିବା ତୁମ୍ହାରେ ନମସ୍କାର। ଶ୍ମଶାନରେ ନିତ୍ୟ ବସିଥିବା, ଭୂତ ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଥିବା ତୁମ୍ହାରେ ନମସ୍କାର। ସାଂଖ୍ୟ ଦାର୍ଶନିକମାନେ ଜୀବର ଆତ୍ମାକୁ ‘ପୁରୁଷ’ ବୋଲି କହନ୍ତି। ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ବସିଷ୍ଠ; ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ବାସବ; ଜଙ୍ଗଲ ଜନ୍ତୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ସିଂହ, ଏ ପରମେଶ୍ୱର। ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥା ଅଛି, କିମ୍ବା ଆସିବ, କିମ୍ବା ଯେପରି ଅଛି—ଇଚ୍ଛା, କ୍ରୋଧ, ଲୋଭ, ବିଷାଦ, ମଦ—ସମସ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ, ବଡ଼ ପ୍ରଳୟ ଆସିଲେ, ଦେବତା, ତୁମେ ଆତ୍ମା ହୋଇ ସେହି ପ୍ରଳୟ କରନ୍ତି। ତାହାପରେ ସେହି ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତ ଆଗ୍ନିର ଶିଖାରେ ବିଆପିଯାଏ। ଯେଉଁ ଅନ୍ୟ ଜୀବ ଅଛି, ଅଚଳ କିମ୍ବା ଚଳିତ—ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉପସ୍ତମ୍ଭନ କର, ଦେବଦେବ, ଆମେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ହେବାକୁ ଚାହୁଁ। ମହାପ୍ରଭୁ ମହେଶ୍ୱର, ଶୁଭ ଦୃଷ୍ଟିର ମାଲିକ; ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଆକୃତି ମଧ୍ୟରେ, କୋଟି କୋଟି ଆକୃତି ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ବିରାଜିତ। ଏପରି ସମୟରେ, ପବିତ୍ର ପ୍ରଭୁ ଏହି ଶବ୍ଦ କହିଲେ—“ଯେଉଁମାନେ ଆଦେଶ ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ନିୟମିତ ଓ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗ୍ନ, ଏ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ସେମାନେ ଏଠା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟଠାରେ ଅପ୍ରିୟ କଥା କହିବେ ନାହିଁ, ସବୁବେଳେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳର ଲାଗି କଥା କହିବେ। ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ କର; ତୁମ୍ହାର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ। ମୋତେ ଅନୁସରିଲେ, ତୁମେ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିବେ।” ଭୟ, ଲୋଭ, ମୋହ ଓ ଚିନ୍ତାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁଣ୍ଡ ନିମିଳି ନମସ୍କାର କଲେ। ପବିତ୍ର ଗନ୍ଧ ଜଳ, ଦୁର୍ବା ଓ ଫୁଲରେ ମିଶାଇ ସେମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କଲେ।