ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣାରେ, ଏକ ଅସୀମ ତେଜୋମୟ ଲିଙ୍ଗ ଦେଖାଗଲା, ଯାହାର ଉଜ୍ୱଳତା ଅବିରତ ଭାବରେ ବଢ଼ିଚାଲିଥିଲା। ଏହି ଲିଙ୍ଗର ରୂପ ଏତେ ଭୟଙ୍କର ଥିଲା, ଯେପରି ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ମଧ୍ୟ ଛିରିଦେଉଛି। ତାହାର ଶେଷ କେଉଁଠି ଅଛି, ଏହି ଜାଣିବାକୁ ସମସ୍ତେ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ। ତେଣୁ ସେମାନେ ଏକ ଚୁକ୍ତି କରି, କେହି ଉପରକୁ ଓ କେହି ତଳକୁ ଚାଲିଗଲେ, ଲିଙ୍ଗର ଶେଷ ଖୋଜିବା ପାଇଁ। କିନ୍ତୁ, ଯେଉଁଠିକୁ ଯାଇଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ମହାଲିଙ୍ଗର ଶେଷ କୌଣସି ଦିଗରେ ଦେଖି ପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏହା ଦେଖି ସେମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଇପଡ଼ିଲେ। ପୁଣି ଫେରି ଆସି, ସେମାନେ ସେହି ମହାସାଗର ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ମହାଦେବଙ୍କର ମାୟାରେ ସେମାନେ ମୁହଁ ହରାଇଥିଲେ, ସ୍ମୃତି ଭ୍ରମିତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ଏହି ମହାଲିଙ୍ଗଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସେମାନେ କହିଲେ: “ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କର ଆଦି ଓ ଲୟ ତୁମେ, ଅବିନାଶୀ, ସମସ୍ତେ ତୁମେ। ମହାପ୍ରଭୁ, ଅବ୍ୟକ୍ତ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା, ତୁମକୁ ଆମେ ପ୍ରଣାମ କରୁଛୁ। ଯୋଗର ସିଧ୍ଧିର ଆଧାର, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମୂଳ, ଚିରନ୍ତନ ନାଥ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ତୁମେ ବଡ଼, ବାମଦେବ, ରୁଦ୍ର, ସ୍କନ୍ଦ, ଶିବ—ସମସ୍ତଙ୍କ ମହେଶ୍ୱର। ତୁମେ ସ୍ୱାହା ମନ୍ତ୍ର, ଅର୍ପଣ କାର୍ଯ୍ୟ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ସଂସ୍କାର। ବେଦ, ଲୋକ, ଦେବତା—ସବୁ ତୁମେ ହେଉଛ, ମହାପ୍ରଭୁ। ପୃଥିବୀରେ ଗନ୍ଧ, ଜଳରେ ରସ, ଅଗ୍ନିରେ ରୂପ—ସବୁ ତୁମେ, ମହାଦେବ। ବାୟୁରେ ସ୍ପର୍ଶ, ଚନ୍ଦ୍ରରେ ରୂପ—ଏହି ସବୁ ମଧ୍ୟ ତୁମେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତା। ବୁଦ୍ଧିରେ ଜ୍ଞାନ, ପ୍ରକୃତିର ବୀଜ—ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ। ତୁମେ ତିନି ଲୋକକୁ ଧାରଣ କରିଛ, ସୃଷ୍ଟି କରିଛ, ଏବଂ ଦକ୍ଷିଣ ମୁଖରେ ସେମାନେକୁ ପୁଣି ଗ୍ରହଣ କର। ଉତ୍ତର ମୁଖରେ ସୋମ ଭାବେ ବିରାଜିତ। ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ରୁଦ୍ର, ମାରୁତ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଶ୍ୱିନୀ—ସମସ୍ତ ତୁମର ଅଂଶ। ବାଳଖିଲ୍ୟ, ମହାତ୍ମା, ତପସ୍ବୀ, ନିୟମ ପାଳନ କରୁଥିବା ସିଧ୍ଧଗଣ—ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ଉମା, ସୀତା, ସିନୀବାଳୀ, କୁହୂ, ଗାୟତ୍ରୀ—ସବୁ ତୁମଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତା, ସଂଧ୍ୟା ଓ ରାତି ମଧ୍ୟ ତୁମଠାରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି। “ବଜ୍ରଧାରୀ, ପିଣାକଧାରୀ, ସୁବର୍ଣ୍ଣବସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ସୁବର୍ଣ୍ଣବୀଜ, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ, ସୁବର୍ଣ୍ଣବୀର, ସୁବର୍ଣ୍ଣଦାତା, ନୀଳକଣ୍ଠ, ଶଙ୍କର—ତୁମକୁ ଆମେ ପୁନଃପୁନଃ ପ୍ରଣାମ କରୁଛୁ। ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମୂଳ, କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ ତେଜସ୍ବୀ, ହଜାର ମୁଁହ ଦ୍ୱାରା ଆକାଶକୁ ମଧ୍ୟ ଶୋଷିଯାଉଛ, ବିଭିନ୍ନ ରତ୍ନ ଓ ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ବିଭିନ୍ନ ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭା ପାଉଛ, ସର୍ପ ଜନ୍ମାଳା ଭାବେ ଧରିଛ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେ ଭୟଭୀତ ହୁଅନ୍ତି। ତାଙ୍କର ହାସି ସମଗ୍ର ଜଗତକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲା। ତାପରେ, ମହାଦେବ କହିଲେ: “ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ମୋର ଅଂଗରୁ ତୁମେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଛ। ମୋର ବାମ ହସ୍ତରୁ ବିଷ୍ଣୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସେ ସଦା ଅଜୟ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇ, ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଚରଣରେ ନମସ୍କାର କଲେ: “ଦେବ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତା, ଆମ ପ୍ରେମ ଓ ଭକ୍ତି ସଦା ତୁମ ଉପରେ ରହୁ।" ଏଭଳି କହି, ଭଗବାନ୍ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଯାଇଲେ। ଏହି ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ହେଉଛି ଶିବଜ୍ଞାନ, ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଯାହାକୁ ଶିବ ତତ୍ତ୍ୱ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।