ଏକ ସମୟରେ, ଚାରି ମୁହଁ ଥିବା, ସ୍ବୟଂ ଯୋଗରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ପୁରୁଷ, ସୁନା ରଙ୍ଗର ଅତି ରୂପମୟ ଉଜ୍ଵଳତାରେ ଅନ୍ଧାରେ ଆଲୋକ ଭରିଥିଲେ। କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପୁରୁଷ ଆସିପହଁଚିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ — “ତୁମେ କିଏ? କେଉଁଠୁ ଆସିଛ? ଏଠାରେ କାହିଁକି ଦଉଡିଛ? ମୋତେ କହ, ମହାପ୍ରଭୁ।” ଏପରି ଉପସ୍ଥିତିରେ, ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ଦୁଇଜଣେ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ଜୟ କରିବା ପାଇଁ ଆଶା କରି, ସଂଲାପ କରିବା ସମୟରେ, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଅଗ୍ନି ଶିଖା ଦେଖି ଦୁହେଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ଏହି ଅଗ୍ନି ଶିଖା ସଦା ବୃଦ୍ଧି ହେଉଥିଲା, ଅତି ଚମତ୍କାର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଉଥିଲା। ଏହି ଅଗ୍ନିର ଚକ୍ର ଦିଗବିଦିଗ ଛିନ୍ନ କରି ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଭେଦି ଦଉଡିଥିଲା। ଏହି ଅଗ୍ନି ଚକ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଅପ୍ରକଟ ଲିଙ୍ଗ ଦେଖାଉଥିଲା — ଏହା ଏକ ହସ୍ତ ଲମ୍ବା ଉଜ୍ଵଳ ରୂପରେ, କେବେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, କେବେ ନୁହେଁ; ବର୍ଣ୍ନନା ହେବା ଅସମ୍ଭବ, ଚିନ୍ତା କରିବା ଅତୀତ। ଏହା ଅପାର ଉଜ୍ଵଳତାରେ ଭରିଥିଲା, ଦିନକୁ ଦିନ ବୃଦ୍ଧି ହେଉଥିଲା। ଏହି ଲିଙ୍ଗ ଅତି ଭୟଙ୍କର ରୂପରେ ଥିଲା, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଭାଗ କରିବା ପରି। ତାପରେ, ଦୁଇଜଣେ ଏହି ମହା ଲିଙ୍ଗର ଶେଷ ଜାଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଏକ ସମ୍ଝୋତା କରି, ଦୁଇଜଣେ ଏକେ ଉପରକୁ ଏକେ ତଳକୁ ଦଉଡିଗଲେ। କିନ୍ତୁ ଏହି ଲିଙ୍ଗର ଶେଷ କେଉଁଠି ଅଛି ବୁଝିପାରିଲେନି; ଭୟ ଭରିଗଲା ମନରେ। ପଛେ, ପୁନଃ ଏହି ମହା ସାଗର ନିକଟକୁ ଫେରି ଆସିଲେ। ତାଙ୍କୁ ମାୟାରେ ଭ୍ରମିତ କରାଗଲା, ତାଙ୍କର ଚେତନା ହରାଇ ଏଠାରେ ରହିଗଲେ। ସେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ, ଅବିନାଶୀ ଲୋକନାଥ। ତାପରେ, ଦୁହେଁ ମହା ଅପ୍ରକଟ ଦେବତାକୁ ନମସ୍କାର କଲେ। “ଏହି ଯୋଗରେ ସଫଳ ଏବଂ ଶାଶ୍ୱତ ନାୟକ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଧାର ତୁମେ, ନମସ୍କାର। ତୁମେ ପ୍ରଥମ, ବାମଦେବ, ରୁଦ୍ର, ସ୍କନ୍ଦ, ଶିବ, ମହାପ୍ରଭୁ। ତୁମେ ସ୍ୱାହା ମଞ୍ଜ, ନମନ କ୍ରିୟା, ଏବଂ ସମସ୍ତ କ୍ରିୟାର ଅଭିଷେକ। ବେଦ, ଲୋକ, ଦେବତା — ସମସ୍ତ ତୁମେ, ମହାପ୍ରଭୁ। ପୃଥିବୀରେ ଗନ୍ଧ, ଜଳରେ ରସ, ଅଗ୍ନିରେ ରୂପ — ସମସ୍ତ ତୁମେ, ମହାପ୍ରଭୁ। ବାୟୁରେ ସ୍ପର୍ଶ, ଚନ୍ଦ୍ରରେ ରୂପ — ଏହି ସବୁ ଦେବତାର ଦେବତା, ତୁମେ। ଚିତ୍ତରେ ଜ୍ଞାନ, ପ୍ରକୃତିର ମୂଳ ଉତ୍ପାଦ — ଏହି ସବୁ ତୁମେ। ତୁମେ ତିନି ଲୋକକୁ ଧାରଣ କରୁଛ, ତୁମେ ସୃଷ୍ଟି କରୁଛ। ତୁମର ଦକ୍ଷିଣ ମୁହଁରେ ତୁମେ ପୁନଃ ଲୋକକୁ ଉପସଂହାର କରୁଛ। ତୁମର ଉତ୍ତର ମୁହଁରେ ତୁମେ ସୋମ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ରୁଦ୍ର, ମାରୁତ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଶ୍ୱିନୀ — ଭାଲଖିଲ୍ୟ, ମହାତ୍ମା, ତପସ୍ବୀ, ନିଷ୍ଠାବାନ୍ — ଉମା, ସୀତା, ସିନିବାଳୀ, କୁହୁ, ଏବଂ ଗାୟତ୍ରୀ — ସମସ୍ତ ତୁମଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ସଂଧ୍ୟା ଓ ରାତି ମଧ୍ୟ ତୁମଠାରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି। ବଜ୍ର ଓ ପିନାକ ଧାରୀ, ସୁନା ରଙ୍ଗରେ ଶୋଭିତ, ଶୁଭ୍ର ହୀରା, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ, ହଜାର ଚମତ୍କାର ଦେବତା, ସୁନା ଦେବତା, ସୁନା ଦାନ କରିବାରେ ନାୟକ, ପିନାକ ଧାରୀ, ଶଂକର, ନୀଳ କଣ୍ଠ — ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତା, ଜଗତର ଆରମ୍ଭ, ମିଳିଯାଇଥିବା ଦେବତା, ମିଳିଯାଇଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟର ରୂପରେ ଉଜ୍ଵଳ। ହଜାର ମୁହଁରେ ଆକାଶକୁ ଭକ୍ଷିବା ପରି ଦେଖାଉଥିବା ମହାଦେବତା।