ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପୁତ୍ର, ପ୍ରଭୁ, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତିର ସ୍ୱାମୀ ଥିଲେ; ସେ ଚିନ୍ତାର ବେଗରେ ଏବଂ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଚଳନ କରିଥିଲେ। ମାଲ୍ୟବତ ପାହାଡ଼ର ପାଖରେ, ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଏକ ଅପୂର୍ବ ଅଞ୍ଚଳ ଅଛି, ଯାହାକୁ ଅପୂର୍ବା ଗଣ୍ଡିକା ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ସେଠାରେ ଭଦ୍ରାଶ୍ୱମାନେ ବସବାସ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ଆନନ୍ଦମୟ ମନ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ସେଠାରେ ଥିବା ପୁରୁଷମାନେ ଧଳା ରଙ୍ଗର, ବହୁତ ଉତ୍ସାହୀ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ସେମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପ୍ରଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ରଙ୍ଗ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ମୁହଁ ଥାଏ। ସେମାନଙ୍କ ଆୟୁ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ, ରୋଗ ଓ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ। ଶ୍ୱେତ ପାହାଡ଼ର ଦକ୍ଷିଣ ଓ ନୀଳ ପାହାଡ଼ର ଉତ୍ତର ଅଞ୍ଚଳରେ ଥିବା ନାରୀମାନେ ଭୋଗକୁ ନିବେଦିତ, ପବିତ୍ର ଏବଂ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାର କ୍ଷୟ ଓ ଦୁର୍ଗନ୍ଧରୁ ମୁକ୍ତ। ସେଠାରେ ଏକ ବିଶାଳ ଓ ଲାଲ୍ ବର୍ଣ୍ଣର ନ୍ୟାଗ୍ରୋଧ (ବଟ) ଗଛ ଅଛି, ଯାହାର ବୟସ୍ ଦଶ ହଜାରରୁ ଦଶଗୁଣି ଏବଂ ପାଞ୍ଚଶେ ଅଧିକ। ଶୃଙ୍ଗବତ ପାହାଡ଼ର ଦକ୍ଷିଣ ଓ ଶ୍ୱେତ ପାହାଡ଼ର ଉତ୍ତର ଅଞ୍ଚଳରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତେଜସ୍ୱୀ ପୁରୁଷମାନେ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ଆୟୁ ଏକାଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ। ସେଠାରେ ଏକ ବିଶେଷ ଲକୁଚ ଗଛ ଅଛି, ଯାହାରେ ଛଅ ରସ ରହିଛି। ଶ୍ରୁଙ୍ଗବତ ପାହାଡ଼ର ତିନିଟି ଶିଖର ବଡ଼ ଏବଂ ଉଚ୍ଚ। ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ମଣିରେ ତିଆରି, ରାଜମହଳ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ଏହି ପବିତ୍ର ଭୂମିରେ, ସିଦ୍ଧମାନେ ସେବା କରୁଥିବା ଏଠି, କୁରୁମାନେ ବସିଥାନ୍ତି। ଏଠାରେ ଗଛରେ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅଳଙ୍କାର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମଧୁ ସୁଗନ୍ଧ, ରଙ୍ଗ ଓ ରସ ଭରି ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ। ଏଠାରେ ଛଅ ରସ ଥିବା ଏବଂ ଅମୃତ ସଦୃଶ ଦୁଧ ସଦା ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ। ସମସ୍ତ ଋତୁର ଉପଭୋଗ ଥିବା, କ୍ଷୁଦ୍ରତା ଓ ଅଶୁଭତାରୁ ମୁକ୍ତ, ସୁସ୍ପଷ୍ଟ ଏବଂ ମଙ୍ଗଳମୟ ଏହି ଭୂମି। ସମସ୍ତେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବଂଶ ଓ ଧନର ମାଲିକ, ଦୀର୍ଘୟୁ ଏବଂ ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ଅବିଚଳିତ। ସେମାନେ ମୃଗୀ-ଗାଈ ଦେଉଥିବା ଦୁଧ ପିଅନ୍ତି, ଯାହା ଅମୃତ ସମାନ। ସେମାନଙ୍କ ଚରିତ୍ର, ଆକୃତି ଓ ସ୍ନେହ ସମାନ ଏବଂ ସମାନ। ସେମାନେ ରୋଗ ଓ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ, ସଦା ଆନନ୍ଦରେ ଲିନ। ସେମାନେ ବିରାଟ୍ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନାରୀଙ୍କୁ ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହି ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ତତ୍ତ୍ୱ ଜ୍ଞାନ ଥିବା ଲୋକମାନେ ଦେଖିପାରନ୍ତି। ଏଠିଏ ଆଉ କଣ ବର୍ଣ୍ଣନ କରିବି? ଏହି ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ମନୁ ପୁନି ସୃଷ୍ଟିର ପ୍ରଜାପତି ହେଲେ। ଏ ସବୁ ଶୁଣି ବ୍ୟାସଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ରୋମହର୍ଷଣ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଏବେ ଏହି ମଧ୍ୟ ଭାଗ ଅନେକ ପ୍ରକାରର, ଯେଉଁଠାରେ ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ ଫଳ ମିଳେ। ଏହି ଭୂମିକୁ ଭାରତ ଭୂମି ବୋଲି କୁହାଯାଏ, କାରଣ ଏଠିରେ ଭାରତବାସୀ ରହନ୍ତି। ନାମର ଅର୍ଥ ଅନୁଯାୟୀ ଏହି ଭୂମିକୁ ଭାରତ ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ। ପୃଥିବୀର କୌଣସି ଅଞ୍ଚଳରେ ମାନବମାନେ କର୍ମ କରିବା ପାଇଁ ନିୟୁକ୍ତ ନୁହେଁ। ଏହି ଦ୍ୱୀପମାନେ ସମୁଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୃଥକ୍ ଏବଂ ପରସ୍ପର ଅଗମ୍ୟ। ଏମିତି ନାଗଦ୍ୱୀପ, ସୌମ୍ୟ, ଗାନ୍ଧର୍ବ ଓ ବାରୁଣ ନାମରେ ପରିଚିତ। ଏହି ଦ୍ୱୀପ ଦକ୍ଷିଣରୁ ଉତ୍ତର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହଜାର ଯୋଜନ ଲମ୍ବା ଏବଂ ପୂର୍ବରୁ ପଶ୍ଚିମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନଅ ହଜାର ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା। ପୂର୍ବ ଶେଷରେ କିରାତମାନେ ଓ ପଶ୍ଚିମ ଶେଷରେ ଯବନମାନେ ବସିଛନ୍ତି। ସେମାନେ ପୂଜା, ଯୁଦ୍ଧ ଓ ବାଣିଜ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠାର ସହିତ ଲିନ। ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ ଓ କାମ ସହିତ ଯୋଗ ରଖି, ପ୍ରତିଟି ଜାତି ନିଜ ନିଜ କର୍ମ କରେ।