ସେଠାରେ ଚାରିଟି ଦୀର୍ଘ ଦିଗ ଅଛି, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟଭାଗ ହେଉଛି ଇଲାବୃତ। ନୀଳ ପର୍ବତ ଓ ଅର୍ଦ୍ଧ ଯଜ୍ଞବେଦୀର ପରେଠାରୁ ଉତ୍ତର ଦିଗ ଅଛି। ସେହି ଦୁଇଁ ପର୍ବତ ମଧ୍ୟରେ, ଇଲାବୃତର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ମେରୁ ପର୍ବତ ବିଦ୍ୟମାନ। ଏହି ମେରୁ ପର୍ବତର ଉତ୍ତରେ ଏକ ମହାନ ପର୍ବତ ଅଛି, ଯାହାକୁ ମାଲ୍ୟବତ୍ ବୋଲି ଡାକାଯାଏ। ଏହାର ଦৈର୍ଘ୍ୟ ବତ୍ସଳି ତେରିଶି ହଜାର ଯୋଜନା। ମାଲ୍ୟବତ୍ ପର୍ବତ ତାହାର ଲମ୍ବ ଓ ପ୍ରସ୍ଥରେ ବିଶ୍ୱପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଏହି ପର୍ବତ ଚାରି ଦିଗରୁ ଚତୁର୍ଭୁଜ ଆକୃତିର, ସୁନାର ରଙ୍ଗରେ ଦ୍ୟୁତିମାନ ଓ ଉଚ୍ଚ। ଏହା ଏମିତି ଦେଖାଯାଏ, ଯେପରି ଏକ ନୂଆ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଚମକ, ଧୂମ ନଥିବା ଅଗ୍ନି ପରି। ଏହି ପର୍ବତ ତଳେ ଓ ଚାରିପାଖରେ ସୋଳ ଯୋଜନା ଅଞ୍ଚଳ ଜାଗା ନେଇଛି। ଏହାର ପରିଧି ଏହାର ପ୍ରସ୍ଥର ତିନିଗୁଣା, ସାରାପ୍ରଥିବୀ ଚାରିପାଖରେ ଏହାର ପରିଧି ଚାଳିଶି ହଜାର ଯୋଜନା। ଏହି ପର୍ବତ ଚତୁର୍ଭୁଜାକାର ଭାବରେ ମାପାଯାଏ। ଏହି ପର୍ବତ ମହାନ ଓ ଦିବ୍ୟ, ଦେବୀୟ ଔଷଧ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସର୍ପ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ବାସ କରନ୍ତି। ଏହି ମେରୁ ପର୍ବତକୁ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଓ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାମାନେ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି। ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଭଦ୍ରାଶ୍ୱ, ଭାରତ ଓ କେତୁମାଳା ଅଞ୍ଚଳ ଅଛି। ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତ ପାଖରେ ପରଇଷାପରଗଣ୍ଡିକା ନାମକ ଅଞ୍ଚଳ ଅଛି, ଯାହା ପୂର୍ବରୁ ପଶ୍ଚିମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବତ୍ସଳି ତେରିଶି ହଜାର ଯୋଜନା ଦୂରୀରେ ଅଛି। ଏଠାରେ କେତୁମାଳା ନାମକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ ବାସ କରନ୍ତି। ସେଠିର ନାରୀମାନେ ସମସ୍ତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର, ପଦ୍ମପତ୍ରର ଚାୟା ପରି ଦ୍ୟୁତିମାନ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପୁତ୍ର, ଏଠାରେ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଏବଂ ଚିନ୍ତାର ତ୍ୱରାୟ ଚଳନ କରନ୍ତି। ମାଲ୍ୟବତ୍ ପର୍ବତର ପାଖରେ, ପୂର୍ବ ଦିଗରେ, ଅପୂର୍ବା ଗଣ୍ଡିକା ନାମକ ଅଞ୍ଚଳ ଅଛି। ଏଠାରେ ଭଦ୍ରାଶ୍ୱମାନେ ବାସ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ଆନନ୍ଦମୟ ଓ ଶୁଭ ମନସ୍କ। ଏଠାରେ ପୁରୁଷମାନେ ଧଳା, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସାହୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ସେମାନେ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଦ୍ୟୁତିମାନ, ଚନ୍ଦ୍ରର ରଙ୍ଗରେ ତାଙ୍କର ଦେହ, ତାଙ୍କର ମୁହଁ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି। ସେମାନଙ୍କର ଆୟୁଷ୍ୟ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ, ରୋଗ ରହିତ ଓ ସୁସ୍ଥ। ଶ୍ୱେତ ପର୍ବତର ଦକ୍ଷିଣରେ ଏବଂ ନୀଳ ପର୍ବତର ଉତ୍ତରେ, ସେଠି ନାରୀମାନେ ରତିରେ ଲୀନ, ପବିତ୍ର ଓ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାର ଦୂଷଣ ଓ ଅଶୁଚିତାରୁ ମୁକ୍ତ। ଏଠାରେ ଏକ ବିଶାଳ ଓ ରକ୍ତ ରଙ୍ଗର ନ୍ୟଗ୍ରୋଧ (ବଟ) ଗଛ ଅଛି, ଯାହାର ଆୟୁଷ୍ୟ ଦଶ ହଜାର ଦଶଗୁଣା ସହିତ ପାଞ୍ଚଶେ ଅର୍ଥାତ୍ ଏକ ଲକ୍ଷ ପାଞ୍ଚଶେ ବର୍ଷ। ଶୃଙ୍ଗବତ ପର୍ବତର ଦକ୍ଷିଣ ଓ ଶ୍ୱେତ ପର୍ବତର ଉତ୍ତରରେ, ଏଠାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦ୍ୟୁତିମାନ ପୁରୁଷମାନେ ଜନ୍ମ ନିଅନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କର ଆୟୁଷ୍ୟ ଏଗାର ହଜାର ବର୍ଷ। ଏଠାରେ ଏକ ବିଶାଳ ଲକୁଚ ଗଛ ଅଛି, ଯାହାର ଫଳ ଛଅ ରସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଶୃଙ୍ଗବତ ପର୍ବତର ତିନିଟି ଶିଖର ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଶାଳ ଓ ଉଚ୍ଚ। ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ଶିଖର ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ମଣିରେ ତିଆରି, ରାଜମହଳ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ଏହି ପବିତ୍ର ଭୂମିରେ, ଯେଉଁଠାରେ ସିଦ୍ଧମାନେ ସେବା କରନ୍ତି, କୁରୁମାନେ ବାସ କରନ୍ତି। ଏଠାରେ ଗଛରେ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅଳଙ୍କାର ଆପଣିଅପଣି ଉପଜେ। ଏଠାରୁ ଉତ୍ତମ ମଧୁ ବହିଯାଏ, ଯାହାର ସୁଗନ୍ଧ, ରଙ୍ଗ ଓ ରସ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ତମ। ଏଠାରେ ଦୂଧ ସଦା ବହେ, ଛଅ ରସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଅମୃତ ସମାନ।