जनस्तपाय सत्याय तुभ्यं लोकात्मने नमः
जन, तप आणि सत्य या लोकांचा आधार असलेल्या, सर्व लोकांचे सार असलेल्या तुला नमस्कार.
तन्मात्रायाथ महते तुभ्यं तत्त्वात्मने नमः
सूक्ष्म तत्त्वे आणि महत्त्वाचा तत्त्वस्वरूप असलेल्या तुला नमस्कार.
शुद्धाय विभवे चैव तुभ्यं नित्यात्मने नमः
शुद्ध, सर्वत्र असलेल्या, नित्यस्वरूप तुला नमस्कार.
सत्यान्तमहराद्येषु चतुर्षु च नमो ऽस्तु ते
सत्यांत आणि महार या चार दिवसांत तुला नमस्कार असो.
मद्भक्त इतिब्रह्मण्य सर्वं तत्क्षन्तुमर्हसि
मी तुझा भक्त आहे आणि ब्रह्मनिष्ठ आहे, म्हणून हे सर्व तू मला माफ करावे.
इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यमभागे तृतीय उपोद्धातपादे स्तवसमाप्तिर्नाम द्विसप्ततितमो ऽध्यायः
श्रीब्रह्मांड महापुराणात, वायूने सांगितलेल्या, मधल्या भागातील तिसऱ्या उपोद्घातात, 'स्तोत्रसमाप्ती' नावाच्या बहात्तराव्या अध्यायाचा समारोप.
प्रह्वो ऽतिप्रणतस्तस्मै प्राञ्जलिर्वाक्यमब्रवीत्
तो अत्यंत नम्रपणे, हात जोडून, त्याला म्हणाला—
निकामं दर्शनं दत्त्वा तत्रैवान्तरधाद्धरः
हराने मुक्तपणे दर्शन दिले आणि तिथेच अदृश्य झाला.
तिष्ठन्तीं प्राजलिर्भूत्वा जयन्तीमिदमब्रवीत्
हात जोडून उभी राहिलेली जयंती म्हणाली—
सहता तपसा युक्तं किमर्थं मां जिगीष्सि
तपाने युक्त असलेल्या मला जिंकायचे कारण काय?
स्नेहेन चैव सुश्रोणि प्रीतो ऽस्मि वरवर्णिनि
सौंदर्यवती, तुझ्यावर स्नेहाने आणि प्रेमाने मी तृप्त आहे.
तं ते संपूरयाम्यद्य यद्यपि स्यात्सुदुर्लभः
आज तुझे मनोकामनाही पूर्ण करीन, जरी ती फार कठीण असली तरी.
चिकीर्षितं मे ब्रह्मिष्ठ त्वं हि वेत्थ यथातथम्
ब्रह्मवेत्ता, मला काय करायचे आहे हे तुला अचूक माहीत आहे.
माहेन्द्री त्वं वरारोहे मद्धितार्थमिहागता
इंद्रपत्नी, सुंदर बांध्याची, तू माझ्या कल्याणासाठी इथे आली आहेस.
अदृश्यं सर्वभूतैस्तु संप्रयोगमिहेच्छसि
तू सर्व प्राण्यांना न दिसता, इथे एकरूप होण्याची इच्छा धरली आहेस.
इमं वृणीष्व कामं त्वं मत्तो वै वल्गुभाषिणि
माझ्याकडून हा वर माग, गोड बोलणाऱ्या.
ततः स्वगृहमागम्य जयत्या सहितः प्रभुः
मग तो प्रभू जयंतीसोबत आपल्या घरी परतला.
अदृश्यः सर्वभूतानां मायया संवृतस्तदा
त्या वेळी, मायेने झाकला गेल्यामुळे तो सर्व प्राण्यांना अदृश्य झाला.
अभिजग्सुर्गृहं तस्य मुदितास्तं दिदृक्षवः
त्याला पाहण्यासाठी आनंदित होऊन, ते सर्व त्याच्या घरी आले.
लक्षमं तस्य तद् बुद्ध्वा प्रतिजग्मुर्यथागतम्
त्याचा चिन्ह ओळखून, ते जसे आले तसेच परत गेले.
प्रीत्यर्थे दश वर्षाणि जयन्त्या हितकाम्यया
प्रेमासाठी आणि जयंतीच्या कल्याणासाठी दहा वर्षे गेली.
काव्यस्य रूपमास्थाय सो ऽसुरान्समभाषत
काव्याचे रूप घेऊन, त्याने असुरांशी संवाद साधला.
स्वागतं मम याज्यानां संप्राप्तो ऽस्मि हिताय च
माझ्या यजमानांचे स्वागत आहे; मी तुमच्या भल्यासाठी आलो आहे.
ततस्ते हृष्टमनसो विद्यार्थमुपपेदिरे
मग आनंदित मनाने, ते विद्या मिळवण्यासाठी पुढे आले.
समयान्ते देवयाजी सद्यो जातमतिस्तदा
समयाच्या शेवटी, देवांचा यजमान अचानक सगळं समजला.
देवि गच्छाम्यहं द्रष्टुं तव याज्याञ्छुचिस्मिते
सुंदर हास्य असणाऱ्या, मी तुझ्या यजमानांना पाहायला जातो.
एष ब्रह्मन्सतां धर्मो न धर्मं लोपयामि ते
ब्रह्मन्, हा सज्जनांचा धर्म आहे; मी तुझा धर्म मोडत नाही.
ततो गत्वा सुरान्दृष्ट्वा देवाचार्येण धीमता
मग देवांना पाहून, त्या बुद्धिमान देवाचार्याने—
काव्यं मामनुजानीध्वमेष ह्याङ्गिरसो मुनिः
मला परवानगी द्या, काव्यांनो, कारण हा अंगिरस ऋषी आहे.
श्रुत्वा तथा ब्रुवाणं तं संभ्रान्ता दितिजास्ततः
त्याने असे बोलल्यावर, दैत्य घाबरले.