व्रतं चराम्यहं देव यथोद्दिष्टो ऽस्मि वैप्रभो
"प्रभो, तुम्ही सांगितल्याप्रमाणे मी हे व्रत पाळीन."
असुराणां हितार्थाय तस्मिञ्छुक्रे गते तदा
असुरांच्या हितासाठी, तेव्हा शुक्र निघून गेला.
तद्बुद्ध्वा नीतिपूर्वं तु राष्ट्रं न्यस्तं तदासुरैः
हे समजून, असुरांनी शहाणपणाने आपले राज्य दुसऱ्याच्या हाती सोपवले.
प्रगृहीतायुधाः सर्वे बृहस्पतिपुरोगमाः
सर्वजण, बृहस्पतीच्या पुढाकाराने, शस्त्र घेऊन उभे राहिले.
उत्पेतुः सहसा सर्वे संत्रस्तास्ते ततो ऽभवन्
सर्व अचानक उठले आणि मग त्यांना भीती वाटू लागली.
संत्यज्य समयं देवास्ते सपत्नजिघांसवः
ते देव, शत्रूंचा नाश करण्याच्या हेतूने, करार सोडून दिला.
चीरवल्काजिनधरा निष्क्रिया निष्परिग्रहाः
ते लोक झाडाच्या साली, कातडी आणि मृगचर्म घालून, निष्क्रिय आणि सर्वस्वहीन होते.
अयुद्धेन प्रपद्यामः शरणं काव्यमातरम्
"युद्ध न करता, आपण काव्याची आई हिच्या आश्रयाला जाऊया."
दत्तं तेषां तु भीतानां दैत्यानामभयार्थिनाम्
भयभीत आणि आश्रय मागणाऱ्या दैत्यांना संरक्षण दिले गेले.
अभिजघ्नुः प्रसह्यैतान्विचार्य च बलाबलम्
त्यांच्या सामर्थ्य-दुर्बलतेचा विचार करून, त्यांनी दैत्यांवर जबरदस्तीने हल्ला केला.
देवी क्रुद्धाब्रवीदेनाननिन्द्रत्वं करोम्यहम्
देवी रागावून म्हणाली, "मी तुमचं इंद्रपद काढून घेईन."
ततः संस्तंभितं दृष्ट्वा शक्रं देवास्तु मूढवत्
मग शक्र स्थिरावलेला पाहून, देवगण गोंधळून गेले.
गतेषु सुरसंघेषु विष्मुरिन्द्रमभाषत
देवतांचा समूह निघून गेल्यावर, विष्णूंनी इंद्राला बोलावलं.
एवमुक्तस्ततो विष्णुः प्रविवेश पुरन्दरः
असं म्हटल्यावर, विष्णू आणि पुरंदर दोघेही आत गेले.
एषा त्वां विष्णुना सार्द्ध दहामि मघवन्बलात्
मघवा, मी विष्णूच्या मदतीने तिला आणि तुलाही जोराने जाळून टाकीन.
तयाभिभूतौ तौ देवाविन्द्राविष्णू जजल्पतुः
तीच्या सामर्थ्याने दोन्ही देव, इंद्र आणि विष्णू, तिच्या पुढे हतबल झाले आणि एकमेकांशी बोलू लागले.
इन्द्रो ऽब्रवीज्जहि ह्येनां यावन्नो न दहे द्विभो
इंद्र म्हणाला, 'ती आपल्याला जाळण्याआधी तिला मारून टाक.'
ततः समीक्ष्य तां विष्णुः स्त्रीवधं कर्त्तुमास्थितः
मग विष्णूंनी तिला पाहून, तिला मारण्याचा निर्धार केला.
तस्याः संत्वरमाणायाः शीघ्रङ्कारी मुरारिहा
ती वेगाने पुढे येत असताना, मुराचा शत्रू असलेल्या विष्णूंनीही तितक्याच चपळतेने कृती केली.
क्रुद्धस्तदस्त्रमाविध्य शिरश्चिच्छेद माधवः
माधव रागावले आणि त्यांनी आपलं अस्त्र उगारून तिचं डोकं छाटलं.
ततो ऽभिशप्तो भृगुणा विष्णुर्भार्यावधे तदा
त्या वेळी, पत्नीचा वध केल्यामुळे भृगूने विष्णूला शाप दिला.
तस्मात्त्वं सप्तकृत्वो वै मनुष्येषु प्रपद्यसे
म्हणूनच, तू सात वेळा माणसांमध्ये जन्म घेशील.
सर्वलोक हितार्थाय जायते मानुषेष्विह
सर्व लोकांच्या भल्यासाठी, तू इथे माणसांमध्ये जन्म घेशील.
समानीय ततः काये समायोज्येदमब्रवीत्
मग त्याने शरीर पुन्हा जोडून, ते एकत्र केलं आणि असं बोलला.
यदि कृत्स्नो मया धर्मश्चरितो ज्ञायते ऽपि वा
मी जर कधी पूर्णपणे धर्माचं पालन केलं असेल किंवा त्याचा खरा अर्थ जाणला असेल—
सत्याभिव्यहृतात्तस्य देवी संजीविता तदा
त्या सत्य वचनामुळे, त्या वेळी देवीला पुन्हा प्राण मिळाले.
ततस्तां सर्वभूतानां दृष्ट्वा सुप्तोत्थितामिव
मग सर्व जीवांनी तिला झोपेतून जागी झाल्यासारखी पाहिलं.
दृष्ट्वा संजीवितामेवं देवीं तां भृगुणा तदा
त्या वेळी, भृगूने देवीला पुन्हा जिवंत झालेलं पाहिलं.
असंभ्रान्तेन भृगुणा पत्नी संजीवितां ततः
भृगू शांतपणे राहून, त्या पत्नीला पुन्हा प्राण दिले.
प्रजागरे ततश्चेन्द्रो जयन्तीमात्मनः सुताम्
त्यानंतर, ती जागी झाल्यावर इंद्राने आपल्या कन्या जयंतीमध्ये आनंद मानला.