योत्स्यामहे पुनर्देवांस्ततः प्राप्स्यथ वै जयम्
मग आपण पुन्हा देवतांशी लढू, आणि तुम्हांला नक्की विजय मिळेल.
न्यस्तशस्त्रा वयं सर्वे लोकान्यूयं क्रमन्तु वै
आम्ही सर्वांनी शस्त्र खाली ठेवली आहेत; तुम्ही हवे तसे लोकांत जाऊ शकता.
प्रह्लादस्य वचः श्रुत्वा सत्यानुव्यात्दृतं तु तत्
प्रह्लादाचं बोलणं ऐकून, त्यांनी ते खरं आणि ठाम आहे हे मान्य केलं.
न्यस्तशस्त्रेषु दैत्येषु स्वान्वै जग्मुर्यथागतान्
दैत्यांनी शस्त्र खाली ठेवली, तेव्हा ते आपापल्या जागी तसेच परत गेले.
निरुत्सुकास्तपोयुक्ताः कालः कार्यार्थसाधकः
जे लोक मन शांत ठेवून, तपश्चर्येला वाहून घेतात, त्यांच्यासाठी काळ आपले काम पूर्ण करतो.
स संदिश्यसुरान्काव्यो महोदेवं प्रपद्य च
काव्याने देवांना सूचना दिल्यावर, तो महादेवाकडे गेला.
मन्त्रानिच्छामि हे देव ये न संति बृहस्पतौ
"हे देव, मला असे मंत्र हवे आहेत जे बृहस्पतीकडे नाहीत."
एवमुक्तो ऽब्रवीद्देवो मन्त्रानिच्छसि वै द्विज
त्यावर देव म्हणाले, "द्विजा, तुला खरोखरच ते मंत्र हवे आहेत."
पूर्मं वर्षसहस्रं वै कुण्डधूममवाक्शिराः
"एक हजार वर्षे, अग्निकुंडाच्या धुरात, डोकं खाली करून राहा—"
तथोक्तो देवदेवेन स शुक्रस्तु महातपाः
देवताधीशाने असे सांगितल्यावर, महातपस्वी शुक्राने उत्तर दिले.
व्रतं चराम्यहं देव यथोद्दिष्टो ऽस्मि वैप्रभो
"प्रभो, तुम्ही सांगितल्याप्रमाणे मी हे व्रत पाळीन."
असुराणां हितार्थाय तस्मिञ्छुक्रे गते तदा
असुरांच्या हितासाठी, तेव्हा शुक्र निघून गेला.
तद्बुद्ध्वा नीतिपूर्वं तु राष्ट्रं न्यस्तं तदासुरैः
हे समजून, असुरांनी शहाणपणाने आपले राज्य दुसऱ्याच्या हाती सोपवले.
प्रगृहीतायुधाः सर्वे बृहस्पतिपुरोगमाः
सर्वजण, बृहस्पतीच्या पुढाकाराने, शस्त्र घेऊन उभे राहिले.
उत्पेतुः सहसा सर्वे संत्रस्तास्ते ततो ऽभवन्
सर्व अचानक उठले आणि मग त्यांना भीती वाटू लागली.
संत्यज्य समयं देवास्ते सपत्नजिघांसवः
ते देव, शत्रूंचा नाश करण्याच्या हेतूने, करार सोडून दिला.
चीरवल्काजिनधरा निष्क्रिया निष्परिग्रहाः
ते लोक झाडाच्या साली, कातडी आणि मृगचर्म घालून, निष्क्रिय आणि सर्वस्वहीन होते.
अयुद्धेन प्रपद्यामः शरणं काव्यमातरम्
"युद्ध न करता, आपण काव्याची आई हिच्या आश्रयाला जाऊया."
दत्तं तेषां तु भीतानां दैत्यानामभयार्थिनाम्
भयभीत आणि आश्रय मागणाऱ्या दैत्यांना संरक्षण दिले गेले.
अभिजघ्नुः प्रसह्यैतान्विचार्य च बलाबलम्
त्यांच्या सामर्थ्य-दुर्बलतेचा विचार करून, त्यांनी दैत्यांवर जबरदस्तीने हल्ला केला.
देवी क्रुद्धाब्रवीदेनाननिन्द्रत्वं करोम्यहम्
देवी रागावून म्हणाली, "मी तुमचं इंद्रपद काढून घेईन."
ततः संस्तंभितं दृष्ट्वा शक्रं देवास्तु मूढवत्
मग शक्र स्थिरावलेला पाहून, देवगण गोंधळून गेले.
गतेषु सुरसंघेषु विष्मुरिन्द्रमभाषत
देवतांचा समूह निघून गेल्यावर, विष्णूंनी इंद्राला बोलावलं.
एवमुक्तस्ततो विष्णुः प्रविवेश पुरन्दरः
असं म्हटल्यावर, विष्णू आणि पुरंदर दोघेही आत गेले.
एषा त्वां विष्णुना सार्द्ध दहामि मघवन्बलात्
मघवा, मी विष्णूच्या मदतीने तिला आणि तुलाही जोराने जाळून टाकीन.
तयाभिभूतौ तौ देवाविन्द्राविष्णू जजल्पतुः
तीच्या सामर्थ्याने दोन्ही देव, इंद्र आणि विष्णू, तिच्या पुढे हतबल झाले आणि एकमेकांशी बोलू लागले.
इन्द्रो ऽब्रवीज्जहि ह्येनां यावन्नो न दहे द्विभो
इंद्र म्हणाला, 'ती आपल्याला जाळण्याआधी तिला मारून टाक.'
ततः समीक्ष्य तां विष्णुः स्त्रीवधं कर्त्तुमास्थितः
मग विष्णूंनी तिला पाहून, तिला मारण्याचा निर्धार केला.
तस्याः संत्वरमाणायाः शीघ्रङ्कारी मुरारिहा
ती वेगाने पुढे येत असताना, मुराचा शत्रू असलेल्या विष्णूंनीही तितक्याच चपळतेने कृती केली.
क्रुद्धस्तदस्त्रमाविध्य शिरश्चिच्छेद माधवः
माधव रागावले आणि त्यांनी आपलं अस्त्र उगारून तिचं डोकं छाटलं.