स्यमन्तको मार्गणीयस्तस्य प्रभुरहं प्रभो
स्यामंतक शोधायला हवा; त्याचा मीच स्वामी आहे, प्रभो.
स्यमन्तकं महाबाहो सामान्यं वो भविष्यति
महाबाहू, स्यमंतक आता सर्वांसाठी समान होईल.
शतधन्वा तमक्रूरमवैक्षत्सर्वतो दिशम्
शतधन्वा अक्रूराला सर्व दिशांना शोधू लागला.
शक्तो ऽपि शाठ्याद्धार्दिक्यो नाक्रूरो ऽभ्युपपद्यत
शक्ती असूनही, हार्दिक्याने कपटाने अक्रूराला जवळ केले नाही.
योजनानां शतं साग्रं हृदया प्रत्यपद्यत
त्याच्या मनाने तो शंभर योजनांहून अधिक अंतर गाठला.
भोजस्य वडवा दिव्या यया कृष्णमयोधयत्
भोजाची ती दिव्य घोडी, जिच्यामुळे कृष्णाला युद्धासाठी आव्हान दिलं गेलं.
दृष्ट्वा रथस्य तां वृद्धिं शतधन्वा समुद्रवत्
रथाची वाढ पाहून, शतधन्वा समुद्रासारखा विशाल झाला.
खमुत्पेतुरथ प्राणाः कृष्णो राममथाब्रवीत्
मग त्याचा प्राण आकाशात गेला; कृष्णाने रामाला सांगितलं.
पद्भ्यां गत्वा हरिष्यामि मणिरत्नं स्यमन्तकम्
मी पायी चालत जाऊन स्यमन्तक मणी घेऊन येईन.
मिथिलोपवने तं वै जघान परमास्त्रवित्
मिथिलेच्या जंगलात, श्रेष्ठ अस्त्रविद्येत पारंगत असलेल्या त्याने त्याला ठार केले.
निवृत्तं चाब्र वीत्कृष्णं रत्नं देहीति लाङ्गली
तो परत आल्यावर, लांगलीधारी म्हणाला, 'मणी मला दे.'
धिक्छब्दपूर्वमसकृत्प्रत्युवाच जनार्द्दनम्
त्याने वारंवार निंदा करत जनार्दनाला उद्देशून बोलले.
कृत्यं न मे द्वारकया न त्वया न च वृष्णिभिः
माझे द्वारकेशी, तुझ्याशी किंवा वृष्णी लोकांशी काहीही देणेघेणे नाही.
सर्वकामैरुपहृतैर्मैथिलेनैव पूजितः
मिथिलाधिपतीने मला सर्व इच्छित वस्तू अर्पण करून सन्मान केला आहे.
नानारूपान्क्रतून्सर्वा नाजहार निरर्गलान्
त्याने अनेक प्रकारचे, कोणतीही अडचण नसलेले सर्व यज्ञ केले.
स्यमन्तककृते प्राज्ञो कान्दिनीजो महामनाः
स्यामन्तकासाठी, कुंतीपुत्र बुद्धिमान आणि महान मनाचा होता.
बह्वन्नदक्षिणाः सर्वे सर्वकामप्रदायिनः
सर्व यज्ञांत भरपूर अन्न व दक्षिणा होती, आणि सर्व इच्छित वस्तू मिळाल्या.
गदाशिक्षां ततो दिव्यां बलभद्रादवाप्तवान्
नंतर त्याने बलभद्राकडून दिव्य गदायुद्धाचे शिक्षण मिळवले.
आनीतो द्वारकामेव कृष्णेन च महात्मना
महात्मा कृष्णाने त्याला द्वारकेला आणले.
युद्धे हत्वा तु शत्रुघ्नं सह बन्धुमता बली
युद्धात, बलवानाने शत्रुघ्न आणि बंधुमत यांना मारले.
भङ्गकारस्य तनयौ विश्रुतौ सुमहाबलौ
भंगकाराचे दोन पुत्र, प्रसिद्ध आणि अतिशय बलवान होते.
वधे च भङ्गकारस्य कृष्णो न प्रीतिमानभूत्
भंगकाराचा वध झाल्यावर कृष्णाला आनंद झाला नाही.
अपयाते ततो ऽक्रूरे नावर्षत्पाकशासनः
आकृर निघून गेल्यावर, पर्जन्याने पाऊस पाडला नाही.
ततः प्रसादयामासुरक्रूरं कुकुरान्धकाः
मग कुकुर आणि अंधक यांनी आकृराला प्रसन्न करण्याचा प्रयत्न केला.
प्रववर्ष सहस्राक्षः कुक्षौ जलनिधेस्ततः
मग सहस्त्राक्षाने समुद्राच्या गर्भात पाऊस पाडला.
अक्रूरः प्रददौ श्रीमान्प्रीत्यर्थं मुनिपुङ्गवाः
श्रीमान आकृराने, प्रेमापोटी, हे ऋषिश्रेष्ठा, ते दिले.
सभामध्ये तदा प्राह तमक्रूरं जनार्द्दनः
त्यावेळी सभेमध्ये जनार्दनाने अकृरुला बोलावले.
तत्प्रयच्छ स्वमानार्ह मयि मानार्यकं कृथाः
तो मानाचा रत्न मला दे आणि माझ्याशी गर्व करू नकोस.
सुसंरूढो ऽसकृत्प्राप्तस्तदा कालात्ययो महान्
ते रत्न अनेकदा मिळाले आणि घट्ट धरले गेले होते; मग खूप वेळ गेला.
प्रददौ तं मणिं बभ्रुरक्लेशेन महामतिः
महामती बभ्रूने ते रत्न सहजपणे दिले.