निकुंभश्चापि धर्मात्मा सिद्धक्षेत्रं शशाप यः
धार्मिक वृत्तीचा निकुंभ नावाचा पुरुष, ज्याने त्या पवित्र स्थळाला शाप दिला.
वसते स महातेजाः स्फीतायां वै नराधिपः
तो तेजस्वी राजा त्या समृद्ध भूमीत राहू लागला.
देव्याः स प्रियकामस्तु वसन्वै श्वशुरान्तिके
तो आपल्या प्रिय पत्नीच्या प्रेमासाठी, सासऱ्याजवळ राहू लागला.
पूर्वोक्तरूपसंवेषैस्तोषयन्ति महेश्वरीम्
पूर्वी सांगितल्याप्रमाणे वेष घालून त्यांनी महेश्वरीला संतुष्ट केलं.
जुगुप्सते सा नित्यं वै देवं देवीं तथैव च
ती नेहमीच त्या देवतेचा आणि देवतेच्या पत्नीचा तिरस्कार करायची.
दरिद्रः सर्वथैवेह हा कष्टं लज्जते न वै
तो इथे अगदी गरीब आहे; हाय, त्याला काहीच लाज वाटत नाही.
स्मितं कृत्वा तु वरदा हरपार्श्वमथागमत्
वर देणारी देवी स्मित करत हराच्या जवळ गेली.
नेह वत्स्याम्यहं देव नय मां स्वं निवेशनम्
देवा, मी इथे राहणार नाही; मला माझ्या घरात घेऊन चल.
वासार्थं रोचयामास पृथिव्यां तु द्विजोत्तमाः
राहण्यासाठी, श्रेष्ठ ब्राह्मणांना पृथ्वीवर जागा हवी होती.
दिवोदासेन तां ज्ञात्वा निविष्टां नगरीं भवः
दिवोदासाने ती नगरी वसवली हे कळल्यावर, भवाने कृती केली.
गणेश्वर पुरीं गत्वा शून्यां वाराणसीं कुरु
गणाधिपती, त्या नगरीत जाऊन वाराणसी ओस पडू दे.
ततो गत्वा निकुंभस्तु पुरीं वाराणसीं पुरा
मग प्राचीन काळी निकुंभ त्या वाराणसी नगरीत गेला.
श्रेयस्ते ऽहं करिष्यामि स्थानं मे रोचयानघ
तुझ्या कल्याणासाठी, हे निष्पापा, मला आवडेल असं एक स्थान मी निर्माण करीन.
तथा स्वप्ने यथा दृष्टं सर्वं कारितवान्द्विजः
जसं स्वप्नात पाहिलं तसंच त्या ब्राह्मणाने सर्व काही केलं.
पूजा तुमहती चैव नित्यमेव प्रयुज्यते
तेथे नेहमीच मोठ्या भक्तीने पूजा केली जात होती.
अन्नप्रदानयुक्तैश्च ह्यत्यद्भुतमिवाभवत्
अन्नदानासह ती पूजा फारच अद्भुत वाटू लागली.
ततो वरसहस्राणि नागराणां प्रयच्छति
नंतर त्याने नगरातील लोकांना हजारो वर दिले.
राज्ञस्तु महिषी श्रेष्टा सुयशा नाम विश्रुता
राजाची मुख्य राणी, सुप्रसिद्ध आणि श्रेष्ठ, तिचं नाव सुयशा होतं.
पूजां तु विपुलां कृत्वा देवी पुत्रानयाचत
राणीने मोठ्या भक्तीने पूजा करून पुत्रांची मागणी केली.
न प्रयच्छति पुत्रांस्तु निकुंभः कारणेन तु
पण काही कारणास्तव निकुंभाने पुत्र देण्यास नकार दिला.
अथ दीर्घेण कालेन क्रोधो राजानमाविशत्
खूप दिवसांनी राजाला राग आला.
प्रीत्या वरांश्च शतशो न किञ्चिन्नः प्रयच्छति
त्याने प्रेमाने शेकडो वर दिले, पण आम्हाला काहीच मिळाले नाही.
स याचितश्च बहुशो देव्या मे पुत्रकारणात्
राणीने पुत्रासाठी त्याच्याकडे वारंवार विनंती केली.
अतो नार्हति पूजा तु मत्सकाशात्कथञ्चन
म्हणून माझ्याकडून त्याची पूजा करणे योग्य नाही.
एवं तु स विनिश्चित्य दुरात्मा राजकिल्बिषी
असं ठरवून तो पापी, दुष्ट राजा ठरला.
भग्नमायतनं दृष्ट्वा राजानमशपत्प्रभुः
मंदिर तुटलेलं पाहून प्रभूने राजाला शाप दिला.
अकस्मात्तु पुरी शून्या भवित्रीते नराधिप
अचानक तुझं नगर ओस पडेल, हे नराधिपा.
शप्त्वा पुरीं निकुंभस्तु महादेवमथानयत्
नगराला शाप देऊन निकुंभ महादेवाकडे गेला.
तुल्यां देवविभूत्या तु देव्याश्चैव महामनाः
तो उत्तम मनाचा, देवीच्या तेजासारखा तेजस्वी होता.
देव्या क्रीडार्थमीशानो देवो वाक्यमथाब्रवीत्
देवीच्या क्रीडेकरता ईशानाने मग असे शब्द सांगितले.