उत्पतन्निपतत्ताम्यन्नानासत्त्वोद्धतोर्मिभिः
अनेक प्राण्यांनी भरलेल्या उसळत्या लाटांमुळे ते वर उडत, खाली पडत आणि तडफडत होते.
त्रासरासं च विपुलमंभसा प्लवता सह
त्या विशाल पाण्यात तरंगणाऱ्यांमध्ये मोठी घबराट पसरली.
ततस्तस्माच्छराज्ज्वालाः फूत्कृताशेष भीषणाः
मग त्या बाणातून सर्व दिशांना भयंकर ज्वाळा फुटल्या.
ततः प्रचण्डपवनैः सर्वतः परिवर्त्तितम्
त्यानंतर प्रचंड वाऱ्यांनी सर्वत्र घोंगावून गोंधळ केला.
प्रलयाब्धेरिवात्यर्थमस्त्राग्निव्याकुलांभसः
अस्त्राच्या अग्नीने अस्वस्थ झालेल्या त्या पाण्याचे रूप प्रलयाच्या समुद्रासारखे झाले.
अस्त्राग्निविद्धाकुलितजलघोषेण भूयसा
अस्त्राच्या अग्नीने घालमेलीला आलेल्या पाण्याचा मोठा गडगडाट आणखी वाढला.
परितो ऽस्त्रानलज्वालापरिवीतजलाविलः
सर्वत्र अस्त्राच्या ज्वाळांनी पाणी वेढले गेले आणि गढूळ झाले.
आकर्णाकृष्टकोदण्डं दृष्ट्वा रामं पयोनिधिः
रामाने कानापर्यंत धनुष्य ओढलेले पाहून समुद्राला भीती वाटली.
भयकंपितसर्वाङ्गस्ततो नदनदीपतिः
भीतीने थरथर कापणारा, नद्यांचा अधिपती पुढे आला.
ततः स्वरूपमास्थाय सर्वाभरणभूषितः
नंतर त्याने आपले खरे रूप धारण केले, सर्व अलंकारांनी सजलेले.
कृताञ्जलिः सार्वहस्तः प्रचेता भार्गवान्तिकम्
प्रचेताने सर्व हातांनी नमस्कार करून, भार्गवांच्या जवळ गेला.
अभ्येत्याकृष्टधनुषः स तस्य चरणाब्जयोः
तो धनुष्य ताणून त्यांच्या कमळासारख्या पायांजवळ गेला.
रक्ष मां भृगुशार्दूल कृपया शरणागतम्
‘भृगुकुळातील श्रेष्ठा, मी तुझ्या आश्रयाला आलोय, कृपया माझे रक्षण कर.’
स्थितो ऽस्मि तव निर्देशेशाधि किं करवाणि वै
‘मी तुझ्या आज्ञेवर उभा आहे—माझ्याकडून काय करावे हे सांग.’
इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे मध्यमभागे तृतीये उपोद्धातपादे भार्गवं प्रति वरुणागमनं नाम सप्तपञ्चशत्तमो ऽध्यायः
अशा प्रकारे श्रीब्रह्मांड महापुराणाच्या मध्यमभागातील तिसऱ्या उपोद्घातपादात ‘भार्गवाकडे वरुणाचे आगमन’ हा पंचपंचाशीतम अध्याय संपला.
संजहार पुनर्धीमानस्त्रं मृगुकुलोद्वहः
मृगकुळातील श्रेष्ठ त्या बुद्धिमान ऋषीने आपले अस्त्र मागे घेतले.
विलोक्य बिगतक्रोधस्तमुवाच हसन्निव
त्याला पाहून, राग शांत झाल्यावर, तो हसतासारखा म्हणाला.
समायाता महेन्द्राद्रौ निवसंतं सरित्पते
‘नद्यांचा अधिपती, तू महेंद्र पर्वतावरून येथे आला आहेस.
अधो निपातितं क्षेत्रं गोकर्णमृषिसेवितम्
गोकर्ण नावाचे, ऋषींनी पूजिलेले क्षेत्र खाली गेले आहे.
अधावन्मामुपागम्य मुनयस्तीर्थवासिनः
तीर्थस्थळी राहणारे ऋषी धावत माझ्याकडे आले.
भवन्तमागतो द्रष्टुं सहैभिर्मुनिपुङ्गवैः
मी या श्रेष्ठ ऋषींना घेऊन तुला भेटायला आलो आहे.
दातुमर्हति तत्क्षेत्रमेषां तोये च पूर्ववत्
त्यांना ते क्षेत्र आणि त्याचे पाणी पूर्वीप्रमाणे द्यावे हे योग्य आहे.
निरूप्य मनसा राममिद भूयो ऽब्रवीद्वचः
मनाशी विचार करून रामाने पुन्हा असे शब्द सांगितले.
तथा हि मे वरो दत्तः पुरानेन विरिञ्चिना
‘खरंच, पूर्वी विरिंचीने मला असा वर दिला होता.
कातरं समुपायातो वशतां तव भार्गव
‘भयभीत होऊन, तुझ्या अधीन होऊन मी तुझ्याकडे आलो आहे, भार्गवा.
कथं न कुर्यां कर्मेदमहं क्षत्त्रकुलान्तक
‘क्षत्रियांचा संहार करणाऱ्या, हे कर्म मी कसे करू नये?
तावत्संघारयिष्यामि भूमौ सलिलमात्मनः
मी माझ्या स्वतःच्या स्वरूपातील पाणी या पृथ्वीवर गोळा करीन.
यथागतं प्रचिक्षेप धनुर्निर्भिद्य भार्गवः
भृगुवंशीय भृगुने धनुष्याने भेदून, जसे आले तसे ते दूर फेकले.
स्रुवं जग्राह मतिमान्क्षप्तुकामो जलाशये
शहाण्या भृगुने पाणी टाकण्यासाठी स्रुवा उचलला.
अन्तर्हिते सरिन्नाथे रामः सुवमुदङ्मुखः
जेव्हा नदीचा स्वामी अदृश्य झाला, तेव्हा रामाने स्रुवा हातात घेऊन पूर्वेकडे तोंड केले.