ततस्तां शिरसा धर्त्तु तपसाऽराधयच्छिवम्
यानंतर, त्याने गंगेला आपल्या डोक्यावर धारण केले आणि तपश्चर्येने शंकराची भक्ती केली.
मेरोर्मूर्ध्नस्ततो गङ्गां पतं ती शिरसात्मनः
मग मेरू पर्वताच्या शिखरावरून गंगा त्या संयमी पुरुषाच्या डोक्यावर पडली.
सा तच्छिरः समासाद्य महावेगप्रवाहिनी
ती गंगा, प्रचंड वेगाने वाहत, त्या डोक्यावर पोहोचली.
चुलकोदकवच्छंभोर्विलीनां शिरसि प्रभोः
शंभू प्रभूंच्या डोक्यावर, ती पाण्याच्या थेंबासारखी पूर्णपणे विलीन झाली.
स तां शर्वप्रसादेन लब्ध्वा तु भुवमागताम्
शर्वाच्या कृपेने, ती पृथ्वीवर आली तेव्हा त्याने तिला मिळवले.
सऽनुव्रजन्ती राजानं राजर्षेर्यजतः पथि
ती गंगा, त्या राजर्षीच्या यज्ञमार्गावर, राजाला मागून चालत गेली.
स तु राजऋषिः क्रुद्धो यज्ञवाटे ऽखिले तया
पण तो राजर्षी, रागावलेला, यज्ञस्थळी तिच्यासोबत होता.
अतन्द्रितो वर्षशतं शुश्रूषितवा स तं पुनः
शंकेशिवाय, त्याने शंभर वर्षे पुन्हा एकदा त्याची सेवा मन लावून केली.
उषित्वा सुचिरं तस्यनिसृता जठराद्यतः
खूप काळ तिथे राहून, ती गंगा त्याच्या पोटातून बाहेर आली.
भगीरथानुगा भूत्वा तत्पितॄणामशेषतः
भगीरथाच्या मागे जाऊन, तिने त्याच्या सर्व पितरांना पूर्णपणे तृप्त केले.
ततस्तदंभसा सिक्तेष्वस्थिभस्मसु तत्क्षणात्
मग, त्या पाण्याने त्यांच्या हाडे आणि भस्म ओलावली ते क्षणी,
एवं सा सागरान्सर्वान्दिवं नीत्वा महान्दी
अशा प्रकारे, त्या महान नदीने सगळ्या सगरपुत्रांना स्वर्गात नेले.
सेनोर्मूर्ध्नश्चतुर्भेदा भूत्वा याता चतुर्द्दिशम्
सेनाच्या डोक्यावरून, ती चार भागांत विभागली गेली आणि चारही दिशांना वाहू लागली.
सीता चालकनन्दा च सुचक्षुर्भद्रवत्यपि
सीता, अलकनंदा, सुचक्षु आणि भद्रवतीही.
गङ्गांभसा पुनः पूर्णाश्चत्वारो ऽम्बुधयो ऽभवन्
गंगेच्या पाण्यामुळे, चारही समुद्र पुन्हा एकदा भरून गेले.
अन्तर्हिताभवन्देशा बहवस्तत्समीपगाः
गंगेच्या आसपासची अनेक प्रदेश त्या वेळी अदृश्य झाले.
इतस्ततः प्रयाताश्च जनास्तन्निलया नृप
राजा, तिथे राहणारे लोक वेगवेगळ्या दिशांनी निघून गेले.
अर्मवोपात्तवर्त्तित्वात्समुद्रे ऽतर्द्धिमागमत्
त्याने होडी घेतली आणि समुद्राच्या मधोमध पोहोचला.
सह्याद्रेर्भृगुशार्दूलं द्रष्टुकामा ययुर्नृप
राजा, सह्याद्री पर्वतावर भृगुकुळातील श्रेष्ठ ऋषीला पाहण्यासाठी ते गेले.
ययुर्दिदृक्षवो रामं महेन्द्रमचलं प्रति
रामाला पाहण्याची इच्छा ठेवून, ते महेंद्र पर्वताकडे निघाले.
आसेदुरचलश्रेष्ठं क्रमेण मुनिपुङ्गवाः
क्रमाक्रमाने, श्रेष्ठ ऋषी त्या उत्तम पर्वताजवळ पोहोचले.
प्रशान्तक्रूरसत्त्वाढ्यं शुभं मध्ये तपोवनम्
मधोमध त्यांना शांत आणि सौम्य प्राण्यांनी भरलेले सुंदर तपोवन दिसले.
स्निग्धच्छायमनौपम्यं स्वामोदिसुखमारुतम्
तेथे मऊ, अनुपम सावली होती आणि स्वतःच्या सुगंधाने मन प्रसन्न करणारा वारा वाहत होता.
विविशुर्त्दृष्टमनसो यथावृद्धपुरस्सरम्
पाहण्याच्या इच्छेने, वडीलधाऱ्यांच्या पुढाकाराने, त्यांनी योग्य क्रमाने आत प्रवेश केला.
शिष्यैः परिवृतं शान्तं ददृशुस्ते तपोधनाः
तेथे तपस्व्यांनी शिष्यांनी वेढलेला शांत ऋषी पाहिला.
तद्दोषशान्त्यै तपसि प्रवृत्तमिव् देहिनम्
तो जणू दोष शांत करण्यासाठी तपश्चर्येत मग्न असावा, असे भासले.
ववन्दिरे महामौनं भक्तिप्रणतकन्धराः
भक्तिभावाने आणि वाकलेल्या मानेने त्यांनी त्या महान मौनी ऋषीस वंदन केले.
अर्घपाद्यादिभिः सम्यक्पूजयामास सादरम्
पाय धुण्यासाठी पाणी व इतर अर्घ्यांनी त्यांनी आदराने त्यांची पूजा केली.
उवाच भृगुशार्दूलः स्मितपूर्वमिदं वचः
भृगुकुळातील श्रेष्ठ ऋषी सौम्य हास्याने हे शब्द बोलले.
करणीयं किमस्माभिर्वदध्वमविचारितम्
आम्ही काय करावे, ते विचार न करता सांगा.