प्रयास्यध्वमधर्मिष्ठाः सर्वे ऽनावृत्तये पुनः
तो म्हणाला, 'सगळ्यांनी, अधार्मिकांनो, पुन्हा कधीही न परतण्यासाठी निघा.'
तुरगेण विना सत्यं नेहाग मनमस्ति वः
'घोड्याशिवाय, खरेच, तुम्हाला इथे परत येता येणार नाही.'
ऊचुर्न दृश्यते ऽद्यापि तुरगः किं प्रकुमह
ते म्हणाले, 'आजही घोडा दिसत नाही; आम्ही काय करावे?'
न चापि दृश्यते वाजी तद्वार्त्तापि न कुत्रचित्
घोडा कुठेच दिसत नाही, त्याची काहीच बातमीही नाही.
विभज्य रवात्वा पातालं विविशाम तुरङ्गमम्
'पृथ्वी विभागून, आपण घोड्यासाठी पाताळात जाऊया.'
निचख्नुर्भूमिमंबोधेस्तटा दारभ्य सर्वतः
त्यांनी समुद्राच्या काठापासून सर्व बाजूंनी पृथ्वी खणायला सुरुवात केली.
चुक्रुशुश्चापि भूतानि दृष्ट्वा तेषां विचेष्टितम्
त्यांच्या अस्वस्थतेकडे पाहून सर्व जीव घाबरून ओरडू लागले.
भूमेर्योजनसाहस्रं योजयामासुरंबुधौ
त्यांनी पृथ्वीचे हजार योजन समुद्रात वाढवले.
चरन्तमश्वं पाताले ददृशुर्नृपनन्दनाः
राजकुमारांनी घोडा पाताळात भटकताना पाहिला.
संतोषाज्जहसुः केचिन्ननृतुश्च मुदान्विताः
काहींनी समाधानाने हसले, तर काहींनी आनंदाने नाचायला सुरुवात केली.
वृद्धं पद्मासनासीनं नासाग्रन्यस्तलोचनम्
एक वृद्ध कमळाच्या आसनावर बसलेला, नाकाच्या टोकाकडे नजर लावलेला दिसला.
स्वतेजसाभिसरता परिबूर्णेन सर्वतः
तो सर्व बाजूंनी आपल्या तेजाने पूर्णपणे वेढलेला होता.
स्वान्तप्रकाशिताशेषविज्ञानमयविग्रहम्
त्याचे रूप ज्ञानाने भरलेले होते आणि त्याच्या अंतरंग प्रकाशाने सर्व काही उजळून निघाले होते.
आरूढयोगं विधिवद्ध्येयसंलीनमानसम्
तो योग्याप्रमाणे ध्यानात मन एकरूप करून योगस्थितीला पोहोचला होता.
विलोक्य तत्र तिष्ठन्तं विमृशन्तः परस्परम्
तो तिथे उभा आहे हे पाहून, ते एकमेकांशी चर्चा करू लागले.
ततो ऽयमश्वहर्त्तेति सागरा कालचोदिताः
मग समुद्रातील लोक काळाच्या प्रेरणेने म्हणाले, 'हा घोडा चोरणारा आहे.'
ततस्तं परिवार्योचुश्वोरो ऽयं नात्र संशयः
नंतर त्याला घेरून त्यांनी म्हटले, 'हा चोरच आहे, यात काहीच शंका नाही.'
तं प्राकृतवदासीनं ते सर्वे हतवुद्धयः
त्यांची बुद्धी नष्ट झाल्यामुळे, त्यांनी त्याला साध्या माणसासारखा बसलेला पाहिले.
ततो मुनिरदीनात्मा ध्यानभङ्गप्रधर्षितः
मग तो ऋषी, ज्याचे मन खचले नव्हते, ध्यानभंगामुळे त्रासला गेला.
प्रचचाल दुराधर्षो धर्षितस्तैर् दुरात्मभिः
त्या दुर्जनांनी त्याला हलवले, त्यामुळे तो पराक्रमी थोडा थरथरला.
तस्य चार्णवगंभीराद्वपुषः कोपपावकः
त्याच्या अथांग शरीरातून रागाचा ज्वाळा उसळला.
शुशुभे धर्षणक्रोधपरामर्शविदीपितः
अपमान आणि रागाच्या स्पर्शाने तो ज्वाळा पेटून उठला.
तदाक्षिणी क्षणं राजन्राजेतां सुभृशारुणे
त्या वेळी, राजन, त्याच्या डोळ्यांत तीव्र लालपणा आला.
ततो ऽप्युद्वर्त्तमानाभ्यां नेत्राभ्यां नृपनन्दनान्
मग त्याने डोळे वर फिरवून राजकुमारांकडे पाहिले.
क्रुद्धस्य तस्यनेत्राभ्यां सहसा पावकार्चिषः
त्याच्या डोळ्यांतून रागाने अचानक अग्नीच्या ज्वाळा उसळल्या.
सधूमकवलोदग्राः स्फुलिङ्गौघमुचो मुहुः
त्या ज्वाळा धुराने भरलेल्या आणि प्रखर होत्या, वारंवार ठिणग्यांचा वर्षाव करत होत्या.
व्यालोदरौग्रकुहरा ज्वाला स्तन्नेत्रनिर्गताः
त्याच्या डोळ्यांतून बाहेर पडलेल्या ज्वाळा सर्पाच्या उघड्या तोंडासारख्या भयंकर होत्या.
क्रोधाग्निः सुमहाराज ज्वालावव्याप्तदिगन्तरः
हे महराजा, रागाचा अग्नी सर्व दिशांना आणि आकाशाला व्यापून ज्वाळा पसरवत होता.
दग्धांश्चकार तान्सर्वानावृण्वानो नभस्तलम्
त्याने सर्वांना जाळून टाकले आणि आकाशही झाकून टाकले.
महीरजोभिश्च नितान्तमुद्धतैः समावृतं लोक मभूद्भृशातुरम्
जमिनीवरून उठलेल्या प्रचंड धुळीमुळे सारा जग फारच त्रस्त झाला.