प्रजासु कश्चिल्लुब्धो वा कृपणो वापि नाभवत्
लोकांमध्ये कोणीही लोभी किंवा दु:खी नव्हता.
गुरुषु प्रणता नित्यं सद्विद्याव्यसनादृताः
ते नेहमी गुरूंना वंदन करत आणि खरी विद्या मिळविण्यात मन लावत.
निसर्गात्खलसंसर्गविरता धर्मतत्पराः
स्वभावतःच ते वाईट लोकांचा संग टाळत आणि धर्मात मन लावत.
एवं सुबाहुतन्ये स्वप्रतापार्जितां महीम्
अशा रीतीने सुबाहु आणि इतरांनी स्वतःच्या पराक्रमाने पृथ्वी मिळवली.
शालिभूयिष्ठसस्याढ्या सदैव सकला मही
संपूर्ण भूमी नेहमी धान्यांनी, विशेषतः तांदळाने, समृद्ध होती.
बभूव नृपशार्दूले तस्मिन् राज्यानि शासति
त्या राजसिंहाच्या राज्यात असेच सुखाचे राज्य होते.
संविष्टैर्मणिविष्टरेषु नितरामध्यास्यमानामरैः शक्रस्येव विराजते दिवि सभा रत्नप्रभोद्भासिता
देवतांनी वेढलेल्या, रत्नांनी मढवलेल्या आसनांवर बसलेली ती सभा, आकाशातील इंद्राच्या सभेसारखी तेजस्वी दिसत होती.
द्रष्टुं काङ्क्षितराजकाः सतनयाविज्ञापयन्तो मुहुर्द्वास्थैरेव नरेश्वराय सुचिरं वत्स्यन्तमन्तःपुरे
राजाला पाहण्याची इच्छा असलेले राजे आणि त्यांची मुले पुन्हा पुन्हा द्वारपालांना विनंती करत, कारण नराधिप अंतःपुरात बराच वेळ थांबत असे.
किणीकृतौ विराजेते चरणौ तस्य भूभुजः
त्या राजाच्या पायांना पैंजणांनी शोभा आली होती.
रत्नैर्भाति सभा तस्य गुहा सोमे रवी यथा
त्याची सभा रत्नांच्या तेजाने उजळून निघाली होती, जशी गुहेत चंद्रसूर्य चमकतात.
अनन्यशासनामुर्वीमन्वशासदरिन्दमः
शत्रूंना जिंकणाऱ्या त्या राजाने पृथ्वीवर कुणाच्याही हस्तक्षेपाशिवाय राज्य केले.
न चापपात मुत् पुत्रमुखालोकनजृंभिता
पुत्र नसल्याने किंवा त्यांचे मुख पाहण्याच्या इच्छेने कोणालाही दु:ख नव्हते.
अहो कष्टमपुत्रो ऽहमस्मिन्वंशे ध्रुवं तु यत्
हाय! या वंशात मी पुत्रहीन आहे, हे खरेच दु:खद आहे.
निरयादपि सत्पुत्रे संजाते पितरः किल
सज्जन पुत्र जन्माला आला की, पित्यांना नरकातूनही मुक्ती मिळते असे म्हणतात.
महता सुकृतेनापि संप्राप्तस्य दिवं किल
म्हणून मोठ्या पुण्यामुळे मिळालेल्या स्वर्गालाही,
पिता तु लोकमुभयोः स्वर्लोकं तत्पितामहाः
वडील दोन्ही लोकांचा लाभ घेतात, आणि आजोबा स्वर्गलोकात जातात.
अनपत्यतयाहं तु पुत्रिणां या भवेद्गतिः
पण मी मुलाविना असल्यामुळे, पुत्र असणाऱ्यांना मिळणारी गति मला मिळत नाही.
पदादैन्द्रात्किलाभिन्नमृद्धं राज्यमखण्डितम्
इंद्राच्या राज्यापासून वेगळे, समृद्ध आणि अखंड असे हे राज्य होते.
इदं मत्पूर्वजैरेव सिंहासनमधिष्ठितम्
हेच सिंहासन माझ्या पूर्वजांनी भूषवले होते.
तस्मादौर्वाश्रममहं गत्वा तं मुनिपुङ्गवम्
म्हणून मी और्व ऋषींच्या आश्रमात गेलो, त्या श्रेष्ठ मुनीकडे.
गत्वा तस्मै त्वपुत्रत्वं विनिवेद्य महात्मने
तेथे जाऊन, मी त्या महात्म्याला माझ्या पुत्र नसल्याचे सांगितले.
इति सञ्चिन्त्य मनसा सगरोराजसत्तमः
अशा प्रकारे मनाशी ठरवून, सगर राजा—राजांमध्ये श्रेष्ठ—
स मन्त्रिप्रवरे राज्यं प्रतिष्ठाप्य ततो वनम्
त्याने आपले राज्य मुख्य मंत्र्याकडे सोपवले आणि मग वनात गेला.
जगाम रथघोषेण मेघनादातिशङ्किभिः
रथांच्या गजरात, मेघांच्या गडगडाटासारखा आवाज करत तो निघून गेला.
प्रियाभ्यां दर्शयन्राजन्सारङ्गांस्तिमितेक्षणान्
राजा आपल्या प्रिय पत्नींना, कमळाच्या पाकळ्यांसारख्या डोळ्यांनी, दाखवत होता.
वृक्षान्पुष्पफलोपेतान्विलोक्य मुदितो ऽभवत्
फुलांनी आणि फळांनी लगडलेल्या झाडांकडे पाहून तो आनंदित झाला.
सुस्निग्धपल्लवच्छायैरभितः संभृतं नगैः
चिकट आणि कोवळ्या पल्लवांच्या सावलीने वेढलेल्या पर्वतांनी तो चारही बाजूंनी वेढला गेला.
श्रोत्राभिरामजनकैस्संघुष्टं सर्वतोदिशम्
सर्व दिशांना कानाला आनंद देणाऱ्या आवाजांनी ते ठिकाण भरलेले होते.
प्रसूनस्तबकानम्रबल्लरीवेल्लितद्रुमम्
झाडांच्या फांद्या, वाकलेल्या फुलांच्या घड्यांनी झुकलेल्या, डोलत होत्या.
उन्मत्तशिखिसारङ्गकूजत्पक्षिगणान्वितम्
उन्मत्त मोर, हरिण आणि इतर पक्ष्यांच्या कूजनाने ते ठिकाण गजबजले होते.