तत्रापि पर्वतवरे तपश्चर्तुं समारभत्
तेथेही त्या उत्तम पर्वतावर त्याने तपश्चर्या सुरू केली.
ययुर्यथागतं सर्वे मुनयः शंसितव्रताः
सर्व व्रतस्थ ऋषी जसे आले तसे परत गेले.
तपो महत्समास्थाय तत्रैव न्यवसत्सुखी
मोठे तप स्वीकारून तो तेथे सुखाने राहू लागला.
सर्वदुःखप्रशान्त्यर्थं मारीचानुमतेन तु
सर्व दुःख शांत करण्यासाठी आणि मारीचाच्या संमतीने.
चचार धरणी सम्यक् दुखैर्ःमुक्ताभवच्च सा
ती पृथ्वी नीटपणे फिरू लागली आणि तिच्या साऱ्या दुःखांतून मुक्त झाली.
यस्मिञ्श्रुते नरः सर्वपातकैर्विप्रमुच्यते
हे ऐकणारा मनुष्य सर्व पापांपासून मुक्त होतो.
प्रसंगात्कथितः सम्यङ्नातिसंक्षेपविस्तरः
या कथेला योग्य त्या प्रमाणात, ना फार थोडक्यात ना फार विस्ताराने सांगितले आहे.
न तादृशः पुमात्कश्चिद्भावी भूताथवा श्रुतः
असा पुरुष ना कधी झाला, ना होईल, ना कुणी ऐकला आहे.
यत्पुरा सो ऽगमन्मुक्तिं रणे रामेण घातितः
पूर्वी रामाने युद्धात मारल्यावर त्याला मुक्ती मिळाली.
पुत्रस्तस्य महाबाहुस्तालजङ्घो ऽभवन्नृप
त्याचा पुत्र, बलवान तालजंघ, राजा झाला.
तालजङ्घाभिधा येषां वीतिहोत्रो ऽग्रजो ऽभवत्
तालजंघ नावाच्या लोकांमध्ये, वीतिहोत्र हा मोठा भाऊ होता.
कालं महान्तमवसद्धिमाद्रिवानगह्वरे
तो बराच काळ डोंगरातील गुहेत राहिला.
तालजङ्घो ऽपतद्भूमौ मूर्छितो गाढवेदनः
तालजंघ जमिनीवर कोसळला, शुद्ध हरपून आणि तीव्र वेदनेत होता.
रथमारोप्य वेगेन पलायनपरो ऽभवत्
त्याने रथावर बसून वेगाने पळ काढण्याचा प्रयत्न केला.
कृच्छ्रं महान्तमासाद्य शाकमूलफलाशनः
मोठ्या अडचणींना सामोरे जाऊन, तो फक्त भाज्या, कंद आणि फळे खाऊन जगला.
जालजङ्घः स्वकं राज्यं सपुत्रः प्रत्यपद्यत
जालजंघाने आपल्या मुलासह आपले राज्य पुन्हा मिळवले.
वसंस्तदा निजं राज्यमापालयदरिन्दमः
तेव्हा त्या शत्रूंचा संहार करणाऱ्याने स्वतःचे राज्य सांभाळले.
अभ्याययौ महाराज तालजङ्घः पुरं तव
महान राजन, तालजंघ तुझ्या नगराकडे आला.
रुरोदाभ्येत्य नगरीमयोध्यां स महीपतिः
तो राजा अयोध्या नगरीत पोहोचल्यावर रडू लागला.
युयुधे तैर्नृपैः सर्वैर्वृद्धो ऽपि तरुणो यथा
तो वृद्ध असूनही, सर्व राजांशी जणू तरुणासारखा लढला.
शत्रुभिर्निर्जितो वृद्धः पलायनपरो ऽ भवत्
शत्रूंनी पराभूत केल्यावर तो वृद्ध पळून जाण्याचा विचार करू लागला.
अन्तर्वत्न्या च ते मात्रा सहितो वनमाविशत्
तुझ्या आईसोबत, जी त्या वेळी गरोदर होती, तो वनात गेला.
शोकामर्षसमाविष्टो वृद्धभावेन च स्वयम्
त्याला दुःख आणि राग यांनी पूर्णपणे ग्रासले होते, आणि तो स्वतःच वयस्कर दिसू लागला.
अनाथ इव राजेन्द्र स्वर्गलोकमितो गतः
राजन, तो आधार नसलेल्या माणसासारखा या जगातून स्वर्गात गेला.
चितामारोपयद्भर्तू रुदती सा कलेवरम्
ती रडत रडत आपल्या पतीचे शरीर चितेवर ठेवू लागली.
चकाराग्निप्रवेशाय सुदृढां मतिमात्मनः
तीने आपल्या मनाशी ठाम निश्चय केला की, आपण अग्निप्रवेश करायचा.
निर्गत्य चाश्रमात्तां च वारयन्निदमब्रवीत्
आश्रमातून बाहेर येऊन, त्याने तिला थांबवत असे सांगितले.
पुत्रस्तिष्ठति सर्वेषां प्रवरश्चवर्त्तिनाम्
सर्व प्रमुखांमध्ये श्रेष्ठ असा एक मुलगा अजूनही आहे.
ततः सा सर्वदुःखानि नियम्य त्वन्मुखांबुजम्
मग तिने आपले सर्व दुःख आवरून, तुझे कमळासारखे मुख पाहिले.
सुषाव च ततः काले सा त्वामौर्वाश्रमे तदा
मग योग्य वेळी, तिने और्वाच्या आश्रमात तुझा जन्म दिला.