विनायकचश्चैवं श्रुत्वा भार्गवनन्दनः
विनायकाचे हे बोलणे भृगुपुत्राने ऐकले.
गत्वा ह्यन्तःपुरं भ्रातः प्रणम्य जगदीश्वरौ
तो मग अंतःपुरात गेला आणि जगाच्या स्वाम्यांना वाकून नमस्कार केला.
कार्त्तवीर्यः सुचन्द्रश्च सपुत्रबलबान्धवः
कार्तवीर्य आणि सुचंद्र, आपल्या मुलांसह, सैन्य व नातेवाईकांसह तिथे होते.
कान्यकुब्जाः कोशलेशा मायावन्तो महाबलाः
कान्यकुब्ज, कोशलाचे स्वामी, मायावी आणि बलवान असे तिथे होते.
तमिमं प्रणिपत्यैव यास्यामि स्वगृहं प्रति
या पुरुषाला वाकून नमस्कार करून मी माझ्या घरी जाईन.
प्रोवाच मधुरं वाक्यं भार्गवे स गणाधिपः
गणाधिपतीने भृगुपुत्राला गोड शब्दांत बोलले.
अद्य विश्वेश्वरो भ्रातर्भवान्या सह वर्त्तते
'आज विश्वाचा स्वामी, भाऊ, भवानीसोबत आहे.'
करोति सुखभङ्गं यो नरकं स व्रजेद्ध्रुवम्
जो त्यांच्या सुखात विघ्न आणतो, तो नक्की नरकात जातो.
र७स्यं समुपासिनं न पश्येदिति निश्चयः
तो गुप्त पूजेत मग्न असताना कुणीही त्याला पाहू नये, हे निश्चित आहे.
स्त्रीविच्छेदो भवेत्तस्य ध्रुवं सप्रसु जन्मसु
अशा माणसाला प्रत्येक जन्मात, संतती असूनही, स्त्रियांचा वियोग नक्कीच होईल.
मातुर्वापि भगिन्या वा दुहितुः स नराधमः
मातोश्री, बहीण किंवा मुलगी असो, असा पुरुष नीचच आहे.
ब्रान्त्या विनिर्गतं वापि हास्यार्थमथवोदितम्
तो चुकून आत गेला असो वा हसण्यासाठी काही बोलला असो,
निर्विकारास्य च शिशोर्न दोषः कश्चिदेव हि
ज्याच्यात कोणताही बदल नाही, अशा बालकात काहीही दोष नसतो.
यथादृष्टं करिष्यामि तत्र यत्समयोचितम्
मी जसं पाहिलं आहे, तसंच करीन आणि त्या वेळी योग्य तेच वागेन.
जगतां पितरौ तौ च पार्वतीपरमेश्वरौ
पार्वती आणि परमेश्वर हे दोघे या सृष्टीचे आईवडील आहेत.
विनायकस्तदोत्थाय वारयामास सत्वरम्
मग विनायक उठून लगेच त्याला थांबवू लागला.
दृष्ट्वा सकन्दस्तु संभ्रान्तो बोधयामास तौ तदा
हे पाहून स्कंद घाबरला आणि त्याने त्या दोघांना लगेच सांगितले.
परश्वधं समादाय सप्रक्षेप्तुं समुद्यतः
त्याने कुऱ्हाड उचलली आणि ती फेकायला सज्ज झाला.
भूर्लोकं भुवः स्वरपि तस्योर्ध्वं महर्वैजनं लोकं चापि तपो ऽथ सत्यमपरं वैकुण्ठमप्यानयत्
त्याने त्याला पृथ्वी, आकाश आणि स्वर्ग यांवरून वर नेत महर्लोक, जनलोक, तपलोक, सत्यलोक आणि अगदी वैकुंठातही नेले.
उद्धृत्याथ ततो हि गर्भसलिले प्रक्षप्तमात्रं त्वरा भीतं प्राणपरिप्सुमानयदथो तत्रैव यत्रास्थितः
मग त्याने गर्भातील पाण्यातून त्याला उचलून, टाकण्याच्या क्षणीच, घाबरलेल्या आणि जीव वाचवू पाहणाऱ्याला तिथेच नेले जिथे तो होता.
इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यमभागे तृतीय उपोद्धातपादे भार्गवचरिते एकचत्वारिंशत्तमो ऽध्यायः
अशा प्रकारे श्रीब्रह्मांड महापुराणाच्या वायूप्रणीत मध्यमभागातील तिसऱ्या उपोद्घातपादातील भृगुचरित्र या एक्केचाळीसाव्या अध्यायाचा समारोप झाला.
हर्षशोकसमाविष्टो विचिन्त्यात्मपराभवम्
आनंद आणि दुःख या दोन्हीने व्यापून, त्याने आपल्या पराभवाचा विचार केला.
क्रोधाविष्टो भृशं भूत्वा प्राक्षिपत्स्वपरश्वधम्
मग तीव्र रागाने भरून त्याने स्वतःची कुऱ्हाड फेकली.
अमोघं कर्त्तुकामस्तु वामे तं दशने ऽग्रहीत्
ती कुऱ्हाड अचूक लागावी म्हणून त्याने डाव्या हाताने ती दातात पकडली.
भुवि शोणितसंदिग्धो वज्राहत इवाचलः
रक्ताने माखलेला तो पृथ्वीवर वीज पडलेल्या पर्वतासारखा पडला.
चकंपे पृथिवीपाल लोकास्त्रासमुपागताः
पृथ्वीचा राजा थरथरला आणि सर्व लोक घाबरून गेले.
कार्त्तिकेयादयस्तत्र चुक्रुशुर्भृशमातुराः
तेथे कार्तिकेय आणि इतर सगळे फारच व्याकुळ होऊन मोठ्याने ओरडू लागले.
पार्वतीशङ्करौ तत्र समाजग्मतुरीश्वरौ
तेथे पार्वती आणि शंकर, हे दोघेही एकत्र आले.
पप्रच्छ स्कन्दं पार्वती किमेतदिति कारणम्
पार्वतीने स्कंदाला विचारले, 'हे काय? याचे कारण काय आहे?'
वृत्तान्तं कथयामास मात्रे रामस्य शृण्वतः
तो आईला सगळा प्रकार सांगू लागला, आणि राम ऐकत होता.