चतुर्द्वारसमायुक्तं शोभितं मणिवेदिभिः
चार दरवाजांनी सजलेले, रत्नांच्या वेदिकांनी शोभलेले होते.
नानाचित्रविचित्रैश्च शोभितैः सुमनोहरैः
विविध सुंदर आणि मनोहारी चित्रांनी ते सजवलेले होते.
ददर्शरामो धर्मात्मा विचित्रमिव संगतः
धर्मात्मा रामाने ते अद्भुत आणि एकत्र बांधलेले पाहिले.
महाकरालदन्तास्यौ विकृतारक्तलोचनौ
त्यांना मोठे, भयंकर दात आणि तोंड, विकृत, रक्तासारखी लाल डोळे होते.
विभूतिभूषिताङ्गौ च व्याघ्रचर्मांबरौ च तौ
त्यांचे अंग विभूतीने माखलेले आणि दोघेही वाघाच्या कातडीचे वस्त्र घातलेले होते.
तौ दृष्ट्वा मनसा भीतः किञ्चिदाह विनीतवत्
त्यांना पाहून रामाच्या मनात भीती दाटली आणि तो थोडेसे नम्रपणे बोलला.
ईश्वराज्ञां समादाय मामथाज्ञप्तुमर्हथ
ईश्वराची आज्ञा मिळाल्यावर, तुम्ही ती मला सांगावी अशी माझी इच्छा आहे.
प्रवेष्टुमाज्ञां ददतुरीश्वरानुचरौ च तौ
त्या दोन्ही ईश्वराच्या सेवकांनी आत जाण्याची परवानगी दिली.
तत्रातिरम्यां सिद्धौघैः समाकीर्णां सभां द्विजः
तेथे सिद्धांच्या समूहांनी भरलेली अतिशय रम्य अशी सभा होती.
तत्रापश्यच्छिवं शान्तं त्रिनेत्रं चन्द्रशेखरम्
तेथे त्याने शांत, त्रिनेत्री, चंद्राला मुकुटावर धारण केलेला शिव पाहिला.
विभूतिभूषिताङ्गं च नागयज्ञोपवीतिनम्
त्यांचे अंग विभूतीने सुशोभित होते आणि नागाचे यज्ञोपवीत घातले होते.
पञ्चाननं दशभुजं भक्तानुग्रहविग्रहम्
पाच तोंडे, दहा हात, भक्तांवर कृपा करणारा असा तो मूर्तिमंत होता.
स्तूयमानं च योकीन्द्रैः प्रमथप्रकरैर्मुदा
योगींच्या प्रमुखांनी आणि प्रमथांच्या समूहांनी आनंदाने त्याचे स्तवन केले.
मूर्ध्ना नमाम तं दृष्ट्वा रामः परमया मुदा
रामाने त्याला पाहून अत्यंत आनंदाने डोक्याने वंदन केले.
नन्दीश्वरं महाकालं वीरभद्रं च तत्पुरः
नंदीश्वर, महाकाळ आणि वीरभद्र त्याच्या समोर उभे होते.
स्तोतुं प्रचक्रमे विद्वान्गिरा गद्गदया विभुम्
त्या ज्ञानी रामाने कातर आवाजात प्रभूचे स्तवन सुरू केले.
भुजङ्गभूषणं चोग्रं नृकपालस्रगुज्ज्वलम्
तो उग्र, सर्पांनी सुशोभित आणि मानवी कवटींच्या माळेने तेजस्वी दिसत होता.
ब्रह्मादिरूपधृग्ज्येष्ठस्तं त्वां वेद कृपार्णवम्
वेद तुला करुणेचा महासागर, सर्वात वयोवृद्ध, ब्रह्मा वगैरे रूपे धारण करणारा म्हणून ओळखतात.
ज्ञानबुद्ध्योरसाध्यं च निराकारं नमाम्यहम्
ज्ञान आणि बुद्धीने न समजणाऱ्या, निराकार त्या परमात्म्याला मी वंदन करतो.
न यं विदुर्यथातत्त्वं तं नमामि परात्परम्
ज्याला खऱ्या अर्थाने कोणीही ओळखू शकत नाही, त्या परात्पर परमेश्वराला मी वंदन करतो.
लीयन्ते च पुनर्यस्मिंस्तं नमामि जगन्मयम्
ज्यात सर्व जग विलीन होतं आणि पुन्हा निर्माण होतं, त्या सर्वत्र व्यापलेल्या परमात्म्याला मी वंदन करतो.
सोर्द्ध्वलोकं सपातालं तं नमामि हरं परम्
सर्व उच्च लोक आणि पाताळ व्यापणाऱ्या त्या परम हराला मी वंदन करतो.
मूर्त्तयो ऽष्टौ जगत्पूज्यास्तं यज्ञं प्रणमाम्यहम्
ज्याच्या आठ रूपांना संपूर्ण जगात पूजलं जातं, त्या यज्ञस्वरूपाला मी वंदन करतो.
रर्त्ता पुना रुद्रवपुस्तथान्ते तं कालरूपं शरणं प्रपद्ये
सृष्टीच्या वेळी, पुन्हा रुद्रस्वरूपात आणि शेवटी, त्या कालरूप शरणदात्याच्या मी शरण जातो.
उत्थाप्य तं वामकरेण लीलया दध्रे तदा मूर्ध्नि करं कृपार्णवः
मग त्या करुणासागराने, डाव्या हाताने सहजपणे त्याला उचलून, त्याच्या डोक्यावर हात ठेवला.
उवाच वामामभिवीक्ष्य चाप्युमां कृपार्द्रदृष्ट्याखिलकामपूरकः
उमा आणि माझ्याकडे करुणेने पाहून, सर्व इच्छा पूर्ण करणाऱ्या त्या परमेश्वराने बोलायला सुरुवात केली.
विनिर्द्दिशाहं तव भक्तिभावतः प्रीतः प्रदद्यां भवतो मनोगतम्
तुझ्या भक्तिभावामुळे मी प्रसन्न झालो आहे; तुझ्या मनातील जे काही आहे, ते मी तुला देतो.
पुनश्च नत्वा विबुधां पति गुरुं कृपासमुद्रं समुवाच सत्वरम्
पुन्हा एकदा, मी देवांचा स्वामी, कृपासागर आणि माझ्या गुरुला लवकर वाकून नमस्कार केला आणि त्याला संबोधले.
रामो नाम जगद्वन्द्यं त्वामहं शरणं गतः
मी राम आहे, ज्याला संपूर्ण जग मानते; मी तुझ्या शरण आलो आहे.
तं प्रसाधय विश्वेश वाञ्छितं काममेव मे
हे विश्वाचे स्वामी, माझी ज्या इच्छेची मी आस धरली आहे ती कृपया पूर्ण कर.