विभूतिभेदैरविचिन्त्यरुपमनन्यसाध्यं सुरभिप्रभावात्
सुरभीच्या सामर्थ्याने, इतर कुणालाही न मिळणारी, कल्पनेपलीकडची अद्भुत संपत्ती तिथे प्रकट झाली.
पूर्णेन्दुशुभ्राभ्रविषक्तशृङ्गैः प्रासादसंघैः परिवीतमन्तः
आतून, पूर्ण चंद्रासारख्या शुभ्र आणि मेघांसारख्या शिंगांनी, राजवाड्यांच्या समूहांनी वेढलेलं होतं.
पृथग्विमिश्रैर्भवनैरनेकैः सद्भासितं नेत्रमनोभिरामैः
अनेक वेगवेगळ्या व मिसळलेल्या घरांनी, डोळ्यांना व मनाला आनंद देणाऱ्या शोभेने सजलेलं होतं.
तुलाकपाटर्गलकुड्यदेहलीनिशान्तशालाजिरशोभितैर्भृशम्
तिथे काट्याकाठी, दरवाजे, भिंती, ओसऱ्या, रात्रीच्या हॉल, आणि धान्याच्या गोदामांनी जागा उजळून निघाली होती.
स्तंभेषु कुड्येषु च दिव्यरत्नविचित्रचित्रैः परिशोभमानैः
स्तंभ आणि भिंती विविध दिव्य रत्नांनी सुंदरपणे सजवलेल्या होत्या.
स भक्ष्यभोज्यादिभि रन्नपानैरुपेतभाण्डोपगतैकदेशैः
एका ठिकाणी, तिथे अन्न, पाणी व इतर खाण्याच्या वस्तू असलेल्या भांड्यांनी जागा भरली होती.
तस्याश्रमं सन्नगरोपमानं बभौ वधूभिश्चमनोहराभिः
तो आश्रम सुंदर स्त्रियांमुळे आणि शहरासारख्या तेजाने झळकत होता.
उपोद्धातपादेर्ऽजुनोपाख्याने षड्विंशतितमो ऽध्यायः
उपोधात पादातील अर्जुनाच्या कथेत हा सव्वीसावा अध्याय.
विनिर्ममे तेषु गृहेषु पश्चात्तद्योग्यनारीनरवृन्दजातम्
त्या घरांमध्ये त्याने त्या प्रसंगानुसार योग्य पुरुष आणि स्त्रियांचे समूह निर्माण केले.
सहावभावाभिरुदारचेष्टाश्रीकान्तिसौन्दर्यगुणान्विताभिः
त्या सर्व स्त्रिया उत्तम वर्तन, तेज, सौंदर्य आणि गुणांनी युक्त होत्या.
प्रत्यग्रयौवनभरासवल्गुगीर्भिः स प्रेममन्थरकटाक्षनिरीक्षणाभिः
ताज्या तारुण्याच्या भाराने उमटणाऱ्या त्यांच्या बोलण्यात चैतन्य होते, आणि प्रेमाच्या हलक्या, मंद कटाक्षांनी त्या पाहत होत्या.
देवाङ्गनातुलितसौभगसौकुमार्यरूपाभिलाषमधुराकृतिरञ्जिताभिः
त्या देवांगनांनाही लाजवतील अशा सौंदर्याने, कोमलतेने आणि मोहकतेने सजलेल्या होत्या, आणि रूपाची ओढ त्यांच्या अंगात गोडी आणत होती.
श्रोणीभराक्रमणखेदपरिश्रितास्मृगारक्तपावकरसारुणिताङ्घ्रिभूभिः
त्यांच्या कंबरेच्या भाराने चालताना त्या हरवून थकलेल्या होत्या, आणि त्यांच्या पायांना मृगांच्या थकव्याप्रमाणे लाल रंगाचे चूर्ण लागले होते.
स्रग्दामचुम्बितसकुन्तलकेशपाशकाञ्चीकलापपरिशिञ्जितनूपुराभिः
त्यांच्या केसांच्या वेण्यांमध्ये हार आणि माळांनी स्पर्श केलेला होता, आणि त्यांच्या कमरेला कांचनपट्टे वाजत होते, पैंजणांनी नाद भरला होता.
भावेषु पार्थिवनिजप्रियधैर्यबन्धसर्वापहारचतुरेषु कृतान्तराभिः
त्यांच्या भावभावनांनी आपल्या प्रिय राजांचे धैर्य सहजपणे हरवून टाकण्याचे कौशल्य होते, आणि त्या प्रेमाच्या कलेत चतुर होत्या.
वीणाप्रवीणतरपाणितलाङ्गुलीभिर्गंभीरचक्रचटुवादरतोत्सुकाभिः
त्यांच्या हातांच्या आणि बोटांच्या चालींमध्ये वीणेचे वादन अत्यंत कुशलतेने होत होते, आणि त्या गूढ, मोहक आणि कलात्मक संगीतासाठी उत्सुक होत्या.
कामप्रयोगनिपुणाभिरहीनसंपदौदार्यरूपगुणशीलसमन्विताभिः
त्या प्रेमकलेत निपुण होत्या, उदारता, सौंदर्य, गुण आणि उत्तम स्वभाव यांचा संग त्यांच्या अंगी होता, आणि कोणतीही कमतरता नव्हती.
पुंभिश्च तद्गुणगणोचितरूपशोभैरुद्भासितैर्गृहचरैः परितः परीतम्
त्यांच्याभोवती सर्व बाजूंनी अशा सेवकांनी वेढले होते, ज्यांचे रूप आणि तेज त्यांच्या गुणांना साजेसे होते.
पौरैरशेषार्थगुणैः समन्तादध्यास्यमानं परिपूर्णकामैः
आणि सर्व बाजूंनी असे नागरिक होते, ज्यांच्याकडे सर्व इच्छित गुण आणि संपत्ती होती, आणि त्यांची सर्व स्वप्ने पूर्ण झालेली होती.
रथाश्वमातङ्गखरोष्ट्रगोजायोग्यैरनेकैरपि मन्दिरैश्च
रथ, घोडे, हत्ती, उंट, बैल आणि शेळ्यांसाठी अनेक प्रशस्त वाडे होते.
विप्रादिकानां रथिसारथीनां गृहैस्तथा मागधबन्दिनां च
ब्राह्मण, इतर जाती, रथी, सारथी आणि मागध देशातील गायक, कवी यांच्यासाठीही घरांची सोय होती.
महाधनोपस्करसाधुनिर्मितैर्गृहैश्च शुभ्रैर्गणिकाजनानाम्
श्रीमंत आणि सज्जनांनी बांधलेल्या, मोठ्या संपत्तीने सजलेल्या आणि उजळलेल्या गणिकांच्या देखण्या घरांनी ती नगरी नटली होती.
चित्रैर्ध्वचैश्चापि पताकिकाभिः शुभ्रैः पटैर्मण्डपिकाभिरुन्नतैः
रंगीत ध्वज, पताका आणि शुभ्र कापडांनी सजवलेल्या उंच मंडपांनी ती नगरी शोभली होती.
नानारवाढ्यरमणीयतटाकवापीसरोवरैश्चापि जलोपपन्नैः
अनेक रमणीय तलाव, विहिरी आणि सरोवरे, विविध नादांनी गूंजणारी आणि पाण्याने भरलेली, त्या नगरीत होती.
पर्यन्तरोपितमनोरमनागकेतकीपुन्नागचंपकवनैश्च पतत्रिजुष्टैः
नगरीच्या कडेला लावलेली नाग, केतकी, पunnाग आणि चंपकाची सुंदर बागा, जिथे पक्षी वावरत असत, त्या नगरीला शोभा आणत होत्या.
संलक्ष्यमाणपरितोपवनालिभिश्च संशोभितं जगति विस्मयनीयरूपैः
सर्व बाजूंनी विलोभनीय बागांनी वेढलेली, जगात विस्मय वाटावा असा तिचा देखावा होता.
इत्थ सुरासुरमनोरमभोगसंपद्विस्पष्टमानविभवं नगरं नरेद्र
राजा, अशी ती नगरी देव आणि असुरांनाही मोहवणारी, स्पष्टपणे मानवी समृद्धीने उजळून निघाली होती.
ज्ञात्वा ततो मुनिवरो द्विजहोमधेन्वा संपादितं नरपते रुचिरातिथेयम्
हे जाणून, श्रेष्ठ ऋषींनी द्विज आणि गायींच्या दानाने सुंदर स्वागताची तयारी केली.
गत्वा विशामधिपतेस्तरसा समीपं संप्रश्रयं मुनिसुतस्तमिदं बभाषे
मुनिपुत्राने झटकन नगराधिपतीजवळ जाऊन, अत्यंत नम्रतेने त्याला असे सांगितले.
राजा ततो मुनिवरेण कृताभ्यनुज्ञः संप्राविशत्पुरवरं स्वकृते कृतं तत्
मग त्या श्रेष्ठ ऋषीने परवानगी दिल्यावर, राजा आपल्या साठी तयार केलेल्या सुंदर नगरीत प्रवेशला.