परिवार्य वनं तत्तु स राजा निजसैनिकैः
त्या राजाने आपल्या सैनिकांनी ते जंगल चारही बाजूंनी वेढले,
आकर्णकृष्टकोदण्डयोधमुक्तैः शितेषुभिः
कानापर्यंत ओढलेल्या धनुष्यांतून सोडलेल्या तीक्ष्ण बाणांनी,
उदग्रवेगपादातखड्गखण्डितविग्रहाः
वेगवान पायदळांच्या तलवारींनी शत्रूंची शरीरे तुटली,
प्रचण्डशाक्तिकोन्मुक्तशक्तिनिर्भिन्नमस्तकाः
आणि प्रचंड शक्तीने फेकलेल्या भाल्यांनी त्यांच्या डोकी फाटली.
नाराचा विद्धसर्वाङ्गाः सिंहर्क्षशरभादयः
सिंह, अस्वल, शरभ आणि इतर प्राणी, ज्यांच्या अंगावर सर्वत्र बाणांनी जखमा झाल्या होत्या,
एवं सवागुरैः कैश्चित्पतद्भिः पतितैरपि
काही जण जाळ्यांनी, काही पडणाऱ्या किंवा पडलेल्या शस्त्रांनी असे वेढले गेले होते,
आत्तैर्विक्रोशमानैश्च भीतैः प्राणभयातुरैः
काहींनी शस्त्रे उचलून, जीवाच्या भीतीने घाबरून आणि व्याकुळ होऊन मोठ्याने ओरडले,
वराहसिंहशार्दूलश्वाविच्छशकुलानि च
वराह, सिंह, वाघ, लांडगा आणि कोल्हे यांचे कळप,
कृष्णसारान्द्वीपिमृगान्रक्तखड्गमृगानवि
काळवीट, बेटांवरचे हरण, रक्तासारखे लाल रंगाचे खड्गमृग आणि इतर प्राणी,
बालान्स्तनन्धयान्यूनः स्थविरान्मिथुनान्गणान्
लहान, दूध पिणारे, अपूर्ण वाढलेले, म्हातारे आणि जोड्यांनी असलेले प्राणी,
एवं हत्वा मृगान् घोरान्हिंस्रप्रायानशेषतः
अशा प्रकारे, भीषण आणि मुख्यतः हिंस्र प्राण्यांना जवळजवळ पूर्णपणे मारून टाकले,
मध्ये दिनकरे प्राप्ते ससैन्यः स तदा नृपः
मध्यान्हाचा काळ आला तेव्हा, तो राजा आपल्या सैन्यासह,
अवतीय ततस्तस्यास्तोये सबलवाहनः
नंतर तो आपल्या सैन्य आणि वाहनांसह त्या पाण्यात उतरला,
स्नात्वा पीत्वा च सलिलं स तस्याः सुखशीतलम्
त्याने त्या गार आणि सुखद पाण्यात स्नान केले आणि पाणी प्याले,
विक्रीड्य तोये सुचिरमुत्तीर्य सबलो नृपः
राजा आणि त्याचे सैन्य पाण्यात बरेच वेळ खेळले आणि मग बाहेर आले,
आलंबपाने तिग्मांशौ ससैन्यः सानुगो नृपः
तापलेल्या सूर्याच्या वेळी, राजा आपल्या सैन्य आणि अनुयायांसह उभा राहून पाणी प्यायला,
स गच्छन्नेव ददृशे नर्मदा तीरमाश्रितम्
तो जात असताना, त्याने नर्मदा नदीचा काठ पाहिला,
ततो निवृत्य सैन्यानि दूरे ऽवस्थाप्य पार्थिवः
मग त्या राजाने आपली सैन्ये दूर ठेवून थांबवली,
गत्वा तदाश्रमं रम्यं पुरोहितसमन्वितः
मग तो आपल्या पुरोहितासह त्या रम्य आश्रमात गेला,
अभिनं द्याशषा तं वै जमदग्निर्नृपोत्तमम्
तेथे जमदग्नी ऋषींनी त्या श्रेष्ठ राजाला पाहिले,
संभावयित्वा तां पूजां विहितां मुनिना तदा
मुनिने जी योग्य पूजा केली, ती सन्मानाने त्याने स्वीकारली,
तमासीनं नृपवरं कुशासनगतो मुनिः
कुशाच्या आसनावर बसलेल्या त्या मुनिने, समोर बसलेल्या श्रेष्ठ राजाला संबोधले,
सह संकथयंस्तेन राज्ञा मुनिवरोत्तमः
त्या राजासोबत गप्पा मारत असताना, तो श्रेष्ठ ऋषी त्याच्यासोबतच राहिला.
ततः स राजा सुप्रीतो जमदग्नि मभाषत
मग तो राजा अत्यंत आनंदाने जमदग्नीला म्हणाला,
समग्रवाहनबलो ह्यहं तस्मान्महामुने
माझ्याकडे सर्व प्रकारची वाहने आणि सैन्य आहे, हे महर्षे.
अथवा त्वं तपःशक्त्या कर्तुमातिथ्यमद्य मे
किंवा, तुझ्या तपश्चर्येच्या सामर्थ्याने, आज तूच माझे पाहुणचार करू शकतोस.
अन्यथा चेत्खलैः सैन्यैरत्यर्थं मुनिसत्तम
नाहीतर, हे श्रेष्ठ ऋषी, माझ्या फारच दुष्ट सैनिकांसह—
इत्येवमुक्तः स मुनिस्तं प्राहस्थीयतां क्षणम्
असं ऐकून, तो ऋषी हसला आणि म्हणाला, 'थोडा वेळ थांब.'
इत्युक्त्वाहूय तां दोग्ध्रीमुवाचायं ममातिथिः
असं म्हणून त्याने ती दुधारी गाय बोलावली आणि म्हणाला, 'ही माझी पाहुणी आहे.'
दुदोह नृपतेराशु यद्योग्यं मुनिगौरवात्
त्या ऋषीच्या आदरासाठी तिने राजाला लगेच योग्य ते सर्व काही दिलं.