परमात्मात्मसंभूतिरात्मारामः सनातनः
परमात्मा, स्वयंभू, आत्माराम, सनातन—
वपुषानेन संयुक्ते भवान्भवितुमर्हति
हे रूप घेऊन तू त्यास पात्र आहेस.
जात्यर्थसौष्ठवोपेता वाणी चौदार्यशालिनी
तुझी वाणी जन्म, अर्थ आणि उदारतेने युक्त आहे.
प्रत्यक्षतामुपगतो संदेहो ऽस्मत्परीक्षया
माझ्या तपासणीमुळे शंका प्रत्यक्ष डोळ्यांसमोर आली आहे.
तस्मात्तुभ्यं नमस्तस्मै सुरुपं संप्रदर्शय
म्हणून तुला नमस्कार, मला तुझे खरे रूप दाखव.
ममानेकविधा शङ्कामुच्येत येन मानसी
ज्यामुळे माझ्या मनातील अनेक प्रकारच्या शंका दूर होतील.
प्रणाशय स्वरूपस्य ग्रहणादेव केवलम्
स्वतःच्या स्वरूपाचा नाश फक्त त्याच्या पकडीत येण्यानेच होतो.
कस्त्वं मे दर्शयात्मानं बद्धो ऽयं ते मयाञ्जलिः
तू कोण आहेस? मला आपले खरे रूप दाखव. मी हात जोडून तुझ्यासमोर उभा आहे.
उपविश्य ततो भूमौ ध्यानमास्ते समाहितः
मग तो जमिनीवर बसला आणि एकाग्र मनाने ध्यान करीत राहिला.
निरुद्धप्राणसंचारो दध्यौ चिरमुदारधीः
श्वासाचा प्रवाह रोखून, त्या उदार मनाच्या पुरुषाने खूप वेळ ध्यान केले.
चिन्तयामास देवेशं ध्यानदृष्ट्या जगद्गुरुम्
त्याने ध्यानाच्या दृष्टीने देवांचा देव, जगाचा गुरु यांचा विचार केला.
स्वभक्तानुग्रहकरं मृगव्याधस्वरूपिणम्
जो आपल्या भक्तांवर कृपा करतो आणि मृगव्याधाचे रूप घेतो, त्याचा त्याने ध्यान केला.
ददर्श देवं तेनैव वपुषा पुरतः स्थितम्
त्याच स्वरूपात देव त्याच्या समोर उभा आहे, असे त्याने पाहिले.
आविर्भूतं महाराज दृष्ट्वा रामः ससंभ्रमम्
राजा, त्या देवाचे प्रकट रूप पाहून रामाच्या मनात आदर आणि आश्चर्य निर्माण झाले.
पपात पादयोर्भूमौ भक्त्या तस्य महामतिः
त्या ज्ञानी पुरुषाने भक्तीभावाने त्याच्या पायांवर जमिनीवर लोटांगण घातले.
शरणं भव शर्वेति शङ्करेत्यसकृन्नृप
तो पुन्हा पुन्हा म्हणू लागला, 'शंकरा, बाणधारी प्रभो, मला आश्रय दे.'
राममुत्थापयामास प्रणा मावनतं भुवि
रामाने जमिनीवर वाकून नमस्कार केला होता, तेव्हा त्याला देवाने उचलून उभे केले.
तुष्टाव देवदेवेशं पुरः स्थित्वा कृताजलिः
देवतांचा देव समोर उभा असताना, हात जोडून त्याने त्याची स्तुती केली.
नमः शर्वाय शान्ताय शाश्वताय नमोनमः
शर्वाला, शांत, शाश्वत अशा तुला पुन्हा पुन्हा नमस्कार.
नमस्ते भूतनाथाय भूतवासाय ते नमः
भूतांचा नाथ, सर्व जीवांचे निवासस्थान, तुला नमस्कार.
शिवाय बहुरूपाय त्रिनेत्राय नमोनमः
अनेक रूपांचा, त्रिनेत्री शिवाला पुन्हा पुन्हा नमस्कार.
भूयो ऽनन्याश्रयाणां तु त्वमेव हि परायणम्
ज्यांना दुसरा कोणताही आधार नाही, त्यांच्यासाठी तूच खरा आश्रय आहेस.
अजानता त्वां भगवन्मम तत्क्षन्तुमर्हसि
भगवंत, मी तुला ओळखले नाही, त्याबद्दल तू मला क्षमा करावी.
त्वामृते तव सर्वेश सम्यक् शक्रोति वेदितुम्
सर्वांच्या प्रभो, तुझ्याशिवाय तुला खरी ओळख कोण करू शकतो?
नान्यास्ति मे गतिस्तुभ्यं नमो भूयो नमो नमः
माझ्या साठी तुझ्याशिवाय दुसरं कोणतंच आश्रय नाही; मी पुन्हा पुन्हा तुला नमस्कार करतो.
तिष्ठन्तमाह भगवान्प्रसन्नात्मा जगन्मयः
त्या वेळी, विश्वात सर्वत्र व्यापून शांतचित्त असलेल्या भगवंतांनी उभं राहून बोलायला सुरुवात केली.
भक्त्या चैवानपायिन्या ह्यपि भार्गवसत्तम
हे भृगुवंशातील श्रेष्ठा, तुझी भक्ती कधीही कमी होत नाही.
भक्तो हि मे त्वमत्यर्थं नात्र कार्या विचारणा
तू माझा अत्यंत प्रिय भक्त आहेस, यात काहीच शंका नाही.
तस्माद्ब्रवीमि यत्त्वाहं तत्कुरुष्वाविशङ्कितम्
म्हणून मी तुला जे सांगतो, ते तू कोणतीही भीती न बाळगता कर.
रौद्राणां तेन भूयो ऽपि तपो घोरं समाचर
म्हणून पुन्हा एकदा, रौद्र देवतांसाठी कठोर तपस्या कर.