भूत्वा तु धार्मिकस्त्वं तु तपश्चर्तुमिहागतः
धार्मिक होऊन तू इथे तप करण्यासाठी आला आहेस.
यथाजिह्वं भवेन्नात्र वचसापि समीहितुम्
जशी जीभ वळते तशीच वाणी असावी; इथे बोलणेसुद्धा आवरणं कठीण आहे.
तस्मादलं ते तपसा निष्फलेन भृगूद्वह
म्हणून, भृगूश्रेष्ठा, तुझे निष्फळ तप पुरे झाले.
याहि राम त्वमन्यत्र यत्र वा न विदुर्जनाः
राम, तू दुसरीकडे जा, जिथे लोक तुला ओळखत नाहीत.
निरूप्य मनसा भूयस्तमुवाचाभिविस्मितम्
मनात खोल विचार करून, तो आश्चर्याने त्याला म्हणाला.
इन्द्रस्येवानुभावेन वपुरालक्ष्यते तव
इंद्राच्या तेजामुळे तुझे रूप ओळखता येत नाही.
सर्वज्ञस्यैव ते वाणी श्रूयते ऽतिमनोहरा
सर्वज्ञ असलेल्या तुझी वाणी अतिशय मनमोहक ऐकू येते.
ईशानस्तपनो ब्रह्मा वायुः सोमो गुरुर्गुहः
ईशान, सूर्य, ब्रह्मा, वायू, सोम, गुरु, गुह—
अनुभावेन जातिस्ते हृदिशङ्कां तनोति मे
तुझ्या तेजामुळे तुझा जन्म माझ्या मनात शंका निर्माण करतो.
को वा त्वं वपुषानेन ब्रूहि मां समुपागतः
हे रूप घेऊन माझ्याजवळ आलेला तू कोण आहेस, सांग.
परमात्मात्मसंभूतिरात्मारामः सनातनः
परमात्मा, स्वयंभू, आत्माराम, सनातन—
वपुषानेन संयुक्ते भवान्भवितुमर्हति
हे रूप घेऊन तू त्यास पात्र आहेस.
जात्यर्थसौष्ठवोपेता वाणी चौदार्यशालिनी
तुझी वाणी जन्म, अर्थ आणि उदारतेने युक्त आहे.
प्रत्यक्षतामुपगतो संदेहो ऽस्मत्परीक्षया
माझ्या तपासणीमुळे शंका प्रत्यक्ष डोळ्यांसमोर आली आहे.
तस्मात्तुभ्यं नमस्तस्मै सुरुपं संप्रदर्शय
म्हणून तुला नमस्कार, मला तुझे खरे रूप दाखव.
ममानेकविधा शङ्कामुच्येत येन मानसी
ज्यामुळे माझ्या मनातील अनेक प्रकारच्या शंका दूर होतील.
प्रणाशय स्वरूपस्य ग्रहणादेव केवलम्
स्वतःच्या स्वरूपाचा नाश फक्त त्याच्या पकडीत येण्यानेच होतो.
कस्त्वं मे दर्शयात्मानं बद्धो ऽयं ते मयाञ्जलिः
तू कोण आहेस? मला आपले खरे रूप दाखव. मी हात जोडून तुझ्यासमोर उभा आहे.
उपविश्य ततो भूमौ ध्यानमास्ते समाहितः
मग तो जमिनीवर बसला आणि एकाग्र मनाने ध्यान करीत राहिला.
निरुद्धप्राणसंचारो दध्यौ चिरमुदारधीः
श्वासाचा प्रवाह रोखून, त्या उदार मनाच्या पुरुषाने खूप वेळ ध्यान केले.
चिन्तयामास देवेशं ध्यानदृष्ट्या जगद्गुरुम्
त्याने ध्यानाच्या दृष्टीने देवांचा देव, जगाचा गुरु यांचा विचार केला.
स्वभक्तानुग्रहकरं मृगव्याधस्वरूपिणम्
जो आपल्या भक्तांवर कृपा करतो आणि मृगव्याधाचे रूप घेतो, त्याचा त्याने ध्यान केला.
ददर्श देवं तेनैव वपुषा पुरतः स्थितम्
त्याच स्वरूपात देव त्याच्या समोर उभा आहे, असे त्याने पाहिले.
आविर्भूतं महाराज दृष्ट्वा रामः ससंभ्रमम्
राजा, त्या देवाचे प्रकट रूप पाहून रामाच्या मनात आदर आणि आश्चर्य निर्माण झाले.
पपात पादयोर्भूमौ भक्त्या तस्य महामतिः
त्या ज्ञानी पुरुषाने भक्तीभावाने त्याच्या पायांवर जमिनीवर लोटांगण घातले.
शरणं भव शर्वेति शङ्करेत्यसकृन्नृप
तो पुन्हा पुन्हा म्हणू लागला, 'शंकरा, बाणधारी प्रभो, मला आश्रय दे.'
राममुत्थापयामास प्रणा मावनतं भुवि
रामाने जमिनीवर वाकून नमस्कार केला होता, तेव्हा त्याला देवाने उचलून उभे केले.
तुष्टाव देवदेवेशं पुरः स्थित्वा कृताजलिः
देवतांचा देव समोर उभा असताना, हात जोडून त्याने त्याची स्तुती केली.
नमः शर्वाय शान्ताय शाश्वताय नमोनमः
शर्वाला, शांत, शाश्वत अशा तुला पुन्हा पुन्हा नमस्कार.
नमस्ते भूतनाथाय भूतवासाय ते नमः
भूतांचा नाथ, सर्व जीवांचे निवासस्थान, तुला नमस्कार.