आनन्दमात्रमचलं व्याप्ताशेषचराचरम्
ते केवळ आनंदमय, अचल आणि सर्व चराचरात व्यापलेले होते.
नित्यं शुद्धं सदा शान्तमतीन्द्रियमनौपमम्
ते नित्य, शुद्ध, सदैव शांत, इंद्रियांच्या पलीकडचे आणि अद्वितीय होते.
इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यभागे तृतीये उपोद्धातपादे वसिष्ठसगरसंवादे अर्चुनोपाख्याने जामदग्न्यतपश्चरणं नाम द्वाविंशतितमो ऽध्यायः
अशा प्रकारे श्रीब्रह्मांड महापुराणात, वायूने सांगितलेल्या तिसऱ्या भागाच्या मध्यभागातील वसिष्ठ आणि सगर यांच्या संवादात, अर्जुनाच्या कथेत 'जामदग्न्याचे तप' हा बावीसवा अध्याय संपला.
रहस्येकान्तनिरतं नियतं शंसितव्रतम्
जो एकांतात आणि गुप्तपणे, नेहमीच आपल्या प्रशंसनीय व्रतात निष्ठावान होता.
ज्ञानकर्मवयोवृद्धा महान्तः शंसितव्रताः
ज्ञान, कर्म आणि वयाने वृद्ध, महान आणि दृढव्रती लोक होते.
ख्यापयन्तस्तपः श्रेष्ठं तस्य राजन्महात्मनः
राजा, त्या महात्म्याच्या श्रेष्ठ तपाचे त्यांनी सर्वत्र वर्णन केले.
संभावयन्तस्ते रामं मुनयो वृद्धसंमताः
वृद्ध लोकांनी मान्यता मिळवलेल्या त्या ऋषींनी रामाचा सन्मान केला.
दूरादेव महान्तस्ते पुण्यक्षेत्रनिवासिनः
ते महान ऋषी, जे पुण्यभूमीत राहतात, दूरवरून आले होते.
प्रशस्य तस्य ते सर्वेप्रययुः स्वं स्वमाश्रमम्
त्यांनी रामाची स्तुती करून, सर्वजण आपापल्या आश्रमात परत गेले.
प्रसन्नचेता नितरां बभूव नृपसत्तम
राजांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या राजाचा मन अत्यंत आनंदित झाला.
मृगव्याधवपुर्भूत्वा ययौ राजंस्तदन्तिकम्
मृगांची शिकार करणाऱ्या व्याधाचा वेश धारण करून तो राजा जवळ गेला.
शरचापधरः प्रांशुर्वज्रसंहननो युवा
तो उंच, धनुष्य-बाण घेणारा, तरुण आणि वज्रासारख्या बळकट अंगाचा होता.
मांसविस्रवसागन्धी सर्वप्राणिविहिंसकः
त्याच्या अंगाला मांस व रक्ताचा वास येत होता आणि तो सर्व प्राण्यांना त्रास देणारा होता.
सामटक्संचर्वमाणश्च मांसखण्डमनेकशः
तो जंगली फळे आणि अनेक मांसाचे तुकडे चावत होता.
आरुजंस्तरसा वृक्षानूरुवेगेन संघशः
तो आपल्या पायांच्या जोरावर झाडांचे गट झटपट उपटून टाकत होता.
आसाद्य सरसस्तस्य तीरं कुसुमितद्रुमम्
त्या सरोवराच्या फुलांनी बहरलेल्या झाडांनी सजलेल्या काठी तो पोहोचला.
निषसाद क्षणन्तत्र तरुच्छायामुपाश्रितः
तो तिथे क्षणभर झाडाच्या सावलीत बसला.
ततः स शीघ्रमुत्थाय समीपमुपसृत्य च
मग तो पटकन उठून जवळ आला.
सजलांभोदसन्नादगंभीरेण स्वरेण च
त्याचा आवाज पावसाळी ढगांच्या गडगडाटासारखा खोल होता.
तोषप्रवर्षव्याधो ऽहं वसाम्यस्मिन्महावने
मी या मोठ्या जंगलात राहणारा समाधान देणारा व्याध आहे.
चरामि समचित्तात्मा नानासत्त्वा मिषाशनः
मी समदृष्टीने वागतो आणि विविध प्राण्यांचे मांस खातो.
अभक्ष्यागम्यपेयादिच्छन्दवस्तुषु कुत्रचित्
जे खाऊ नये, जाऊ नये, प्यावे नये किंवा हव्या असलेल्या गोष्टी असतील, कुठेही—
प्रपन्नो नाभिगमनं निवासमपि कस्यचित्
जो माझ्या आश्रयाला येतो, त्याला मी कुठेही येऊ देत नाही किंवा राहू देत नाही.
जानते तध्यथा सर्वे देशो ऽयं मदुपाश्रयः
सर्वांना माहीत आहे की हा सारा प्रदेश माझ्या संरक्षणाखाली आहे.
इत्येष मम वृत्तान्तः कार्त्स्न्येन कथितस्तव
माझी ही गोष्ट मी तुला पूर्णपणे सांगितली आहे.
उद्यतो ऽन्यत्र वा गन्तुं किं वा तव चिकीर्षितम्
आता तू दुसरीकडे जायची तयारी करतोस का, किंवा तुला काही करायचं आहे का?
तूष्णीं क्षणमिव स्थित्वा दध्यौ किञ्चिदवाङ्मुखः
तो क्षणभर गप्प उभा राहिला, चेहरा खाली घालून काहीसा विचार करू लागला.
ब्रवीति च गिरो ऽत्यर्थं विस्पष्टार्थपदाक्षराः
मग त्याने अतिशय स्पष्ट आणि अर्थपूर्ण शब्दांत बोलायला सुरुवात केली.
विजातिसंश्रयत्वेन रमणीया तथा शराः
त्यांच्या वेगळ्या उत्पत्तीमुळे त्या बाणांनाही तितकीच सुंदरता लाभली होती.
बभूवुर्भुवि देहे च स्वाभिप्रेतार्थदान्यलम्
ते बाण पृथ्वीवर आणि शरीरातही इच्छित फल देण्यास पूर्णपणे समर्थ झाले.