भृगूपदिष्टमार्गेण भक्त्या परमया युतः
भृगु यांनी दाखवलेल्या मार्गाने, अत्यंत भक्तीभावाने तो चालत होता.
अनिकेतः स वर्षासु शिशिरे जलसंश्रयः
पावसाळ्यात तो कुठेही स्थिर राहत नसे आणि हिवाळ्यात पाण्यातच आश्रय घेत असे.
रिपून्निर्जित्य कामादीनूर्मिषषट्कं विधूय च
त्याने इच्छा वगैरे शत्रूंना जिंकले आणि मनातील सहा तरंग बाजूला सारले.
यमैः सनियमैश्चैव शुद्धदेहः समाहितः
यम-नियमांचे पालन करत त्याचे शरीर शुद्ध झाले आणि मन एकाग्र झाले.
जितपद्मासनो मौनी स्थिरचित्तो महामुनिः
पद्मासनावर प्रभुत्व मिळवून, मौन पाळत, स्थिरचित्ताने तो महान ऋषी झाला.
धारणाभिः स्थिरीचक्रे मनश्चञ्चलमात्मवान्
धारणेच्या साहाय्याने त्याने चंचल मन स्थिर केले आणि स्वतःवर नियंत्रण ठेवले.
स्वस्थान्तः करणो मैत्रः सर्वबाधाविवर्जितः
त्याचे अंतःकरण शांत, सर्वांशी मैत्रीपूर्ण आणि सर्व दुःखांपासून मुक्त होते.
ध्येयावस्थि तचित्तात्मा निश्चलेद्रियदेहवान्
त्याचे मन आणि आत्मा ध्यानाच्या विषयावर स्थिर होते, त्याची इंद्रिये आणि शरीर हलत नव्हते.
जपंश्च देवदेवेशं ध्यायंश्च स्वमनीषया
तो देवाधिदेवाचे नामस्मरण करत स्वतःच्या समजुतीने ध्यान करत असे.
ततः स निष्फलं रूपमैश्वरं यन्निरञ्जनम्
तेव्हा त्याला ते निष्कलंक, फलरहित, दिव्य रूप दिसले.
आनन्दमात्रमचलं व्याप्ताशेषचराचरम्
ते केवळ आनंदमय, अचल आणि सर्व चराचरात व्यापलेले होते.
नित्यं शुद्धं सदा शान्तमतीन्द्रियमनौपमम्
ते नित्य, शुद्ध, सदैव शांत, इंद्रियांच्या पलीकडचे आणि अद्वितीय होते.
इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यभागे तृतीये उपोद्धातपादे वसिष्ठसगरसंवादे अर्चुनोपाख्याने जामदग्न्यतपश्चरणं नाम द्वाविंशतितमो ऽध्यायः
अशा प्रकारे श्रीब्रह्मांड महापुराणात, वायूने सांगितलेल्या तिसऱ्या भागाच्या मध्यभागातील वसिष्ठ आणि सगर यांच्या संवादात, अर्जुनाच्या कथेत 'जामदग्न्याचे तप' हा बावीसवा अध्याय संपला.
रहस्येकान्तनिरतं नियतं शंसितव्रतम्
जो एकांतात आणि गुप्तपणे, नेहमीच आपल्या प्रशंसनीय व्रतात निष्ठावान होता.
ज्ञानकर्मवयोवृद्धा महान्तः शंसितव्रताः
ज्ञान, कर्म आणि वयाने वृद्ध, महान आणि दृढव्रती लोक होते.
ख्यापयन्तस्तपः श्रेष्ठं तस्य राजन्महात्मनः
राजा, त्या महात्म्याच्या श्रेष्ठ तपाचे त्यांनी सर्वत्र वर्णन केले.
संभावयन्तस्ते रामं मुनयो वृद्धसंमताः
वृद्ध लोकांनी मान्यता मिळवलेल्या त्या ऋषींनी रामाचा सन्मान केला.
दूरादेव महान्तस्ते पुण्यक्षेत्रनिवासिनः
ते महान ऋषी, जे पुण्यभूमीत राहतात, दूरवरून आले होते.
प्रशस्य तस्य ते सर्वेप्रययुः स्वं स्वमाश्रमम्
त्यांनी रामाची स्तुती करून, सर्वजण आपापल्या आश्रमात परत गेले.
प्रसन्नचेता नितरां बभूव नृपसत्तम
राजांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या राजाचा मन अत्यंत आनंदित झाला.
मृगव्याधवपुर्भूत्वा ययौ राजंस्तदन्तिकम्
मृगांची शिकार करणाऱ्या व्याधाचा वेश धारण करून तो राजा जवळ गेला.
शरचापधरः प्रांशुर्वज्रसंहननो युवा
तो उंच, धनुष्य-बाण घेणारा, तरुण आणि वज्रासारख्या बळकट अंगाचा होता.
मांसविस्रवसागन्धी सर्वप्राणिविहिंसकः
त्याच्या अंगाला मांस व रक्ताचा वास येत होता आणि तो सर्व प्राण्यांना त्रास देणारा होता.
सामटक्संचर्वमाणश्च मांसखण्डमनेकशः
तो जंगली फळे आणि अनेक मांसाचे तुकडे चावत होता.
आरुजंस्तरसा वृक्षानूरुवेगेन संघशः
तो आपल्या पायांच्या जोरावर झाडांचे गट झटपट उपटून टाकत होता.
आसाद्य सरसस्तस्य तीरं कुसुमितद्रुमम्
त्या सरोवराच्या फुलांनी बहरलेल्या झाडांनी सजलेल्या काठी तो पोहोचला.
निषसाद क्षणन्तत्र तरुच्छायामुपाश्रितः
तो तिथे क्षणभर झाडाच्या सावलीत बसला.
ततः स शीघ्रमुत्थाय समीपमुपसृत्य च
मग तो पटकन उठून जवळ आला.
सजलांभोदसन्नादगंभीरेण स्वरेण च
त्याचा आवाज पावसाळी ढगांच्या गडगडाटासारखा खोल होता.
तोषप्रवर्षव्याधो ऽहं वसाम्यस्मिन्महावने
मी या मोठ्या जंगलात राहणारा समाधान देणारा व्याध आहे.