एवमुक्त्वा महातेजास्तथा समभावत्तदा
असं म्हणून तो तेजस्वी महात्मा त्या वेळी तसंच वागला.
गते भर्त्तरि सा देवी दितिः परमहर्षिता
पती निघून गेल्यावर, ती देवी दिती फार आनंदली.
शक्रस्तु समुपश्रुत्य संवादं तं तयोः प्रभुः
पण शक्रराजाने त्या दोघांचा संवाद ऐकला,
शुश्रूषां ते करिष्यामि मानुज्ञां दातुमर्हसि
मी तुझी सेवा करीन; तू मला परवानगी द्यावी.
यथा त्वं मन्यसे वत्स सुश्रूषाभिरतो भव
जसं तुला योग्य वाटेल, बाळा, सेवेत मन लाव.
वरं श्रुत्वा तु त द्वाक्यं मातुः शक्रः प्रहर्षितः
आईचं ते वचन आणि वर ऐकून शक्र फार आनंदला.
शुश्रूषते तु तां शक्रः सर्वकालमनुव्रतः
शक्र नेहमी तिची सेवा करत राहिला, नेहमीच तिच्या मनाप्रमाणे.
गात्रसंवाहनं काले श्रमापनयने तथा
योग्य वेळी तिच्या अंगांची मालीश केली आणि थकवा घालवला.
किञ्चिच्छिष्टे व्रते देवी तुष्टा शक्रमुवाच ह
व्रत थोडं शिल्लक असताना, देवी खूष होऊन शक्राला म्हणाली,
अवशिष्ठानि भद्रं ते भ्रातरं द्रक्ष्यसे ततः
जे उरलं आहे, तेव्हा, भाग्यवान, तू तुझ्या भावाला पाहशील.
त्रैलोक्यविजयं पुत्र भोक्ष्यसे सह तेन वै
माझ्या मुला, त्याच्यासोबत तू त्रैलोक्याचा विजय अनुभवशील.
एवमुक्त्वा दितिः शक्रं मध्यं प्राप्ते दिवाकरे
असं शक्राला सांगून, सूर्य मध्यान्ही पोहोचल्यावर दितीने,
केशान्कृत्वा तु पादस्थान्सा सुष्वाप च देवता
तिने केस पायाजवळ ठेवले आणि ती देवी झोपली.
ततस्तामशुचिं ज्ञात्वा सोंतरं तदमन्यत
मग ती अपवित्र आहे हे ओळखून, त्याने त्या क्षणाला योग्य संधी मानली.
गर्भं निहन्तु वै देव्या स हि दोषो ऽत्र दृश्यते
त्याला वाटलं — देवीच्या गर्भाचा नाश करावा, कारण त्याला तिथे तो दोष दिसला.
प्रविश्य चापि तं दृष्ट्वा गभमिन्द्रो महौजसम्
मग आत जाऊन, महाशक्तिशाली इंद्राने तो गर्भ पाहिला.
म गर्भो भिद्यमानस्तु वज्रणशतपर्वणा
हे गर्भ फोडू नकोस, शंभर सांध्यांचा वज्र याने छेदू नकोस.
मारोद मारोद इति गर्भं शक्रो ऽभ्यभाषत
रडू नकोस, रडू नकोस, असे इंद्राने त्या गर्भाला सांगितले.
कुलिशेन बिभेदेन्द्रस्ततो दितिरबुध्यता
मग इंद्राने वज्राने गर्भ फोडला आणि दिती जागी झाली.
निष्पपात ततो वज्री मातुर्वचनगौरवात्
मग वज्रधारी इंद्र आपल्या आईच्या शब्दाचा मान ठेवून तिथून निघून गेला.
अशुचिर्देवि सुप्तासि पादयोर्गतमूर्द्धजा
देवी, तू अशुद्ध आहेस आणि झोपली आहेस, तुझे केस पायाजवळ पडले आहेत.
भिन्नवानहमेतं ते बहुधा क्षन्तुमर्हसि
हे तुझे मी फोडले, ते अनेक प्रकारे झाले असले तरी तू मला माफ कर.
सहस्राक्षं दुराधर्षं वाक्यं सानुनयाब्रवीत्
तीने हजार डोळ्यांच्या, पराक्रमी इंद्राशी शांतपणे आणि नम्रतेने बोलले.
नापराधो ऽस्ति देवेश तव पुत्र महाबल
देवतांच्या अधिपती, तुझ्या बलाढ्य पुत्राचा काहीही अपराध नाही.
प्रियं तु कृतमिच्छामि श्रेयो गर्भस्य मे कुतः
मला प्रिय तेच हवे आहे, पण आता माझ्या गर्भाला काय लाभ होईल?
वातस्कन्धानिमान्सप्त चरन्तु मम पुत्रकाः
हे माझे सात वायुपुत्र पृथ्वीवर सर्वत्र फिरोत.
पृथिव्यां प्रथमस्कन्धो द्वितीयश्चापि भास्करे
पहिला पृथ्वीवर फिरतो, दुसरा सूर्याच्या मध्ये.
ग्रहेषु पञ्चमस्चैव षष्ठः सप्तर्षिमण्डले
पाचवा ग्रहांमध्ये, सहावा सप्तर्षीमंडळात फिरतो.
तानेते विचरन्त्वद्य कालेकाले ममात्मजाः
हे माझे पुत्र आज वेगवेगळ्या काळात सर्वत्र फिरतात.
पृथिव्यां प्रथमस्कन्ध आ मेघेब्यो य आवहः
पहिला पृथ्वीवर फिरतो, मेघांतून तो आणणारा आहे.