शकुनी पूतना चैव कन्ये द्वे तु बलेः स्मृते
शकुनी आणि पूतना या बळीच्या दोन कन्या म्हणून स्मरणात आहेत.
बालेया नाम विख्याता गणा विक्रान्तपौरुषाः
बालेय नावाचे गण पराक्रमी आणि प्रसिद्ध होते.
दितिर्विहितपुत्रा वै तोषयामास कश्यपम्
दितीने पुत्र जन्माला घालून कश्यपाला संतुष्ट करण्याचा प्रयत्न केला.
वरेण छन्दयामास सा च वव्रे वरं तत
तिने वर मागितला आणि त्याने तिला तो वर दिला.
उक्ते वरे तु मा तुष्टा दितिस्तं समभाषत
वर दिल्यावरही दिती समाधानी झाली नाही आणि तिने त्याला बोलले.
हतपुत्रास्मि भगवन्नादित्यैस्तव सूनुभिः
भगवन्, मी तुझ्या पुत्र आदित्यांनी मारलेल्या मुलांमुळे मुलांविना झाले आहे.
साहं तपश्चरिष्यामि गर्भमाधातुमर्हसि
म्हणून मी तप करणार आहे; तू मला गर्भधारणेची कृपा कर.
तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा मारीचः कश्यपस्तदा
तिचे बोल ऐकून त्या वेळी मारीच म्हणजे कश्यप...
एवं भवतु गर्भे तु शुचिर्भव तपोधने
ठीक आहे — गर्भात असताना, हे तपस्वी, तू पवित्र राहा.
पूर्णं वर्षसहस्रं तु शुचिर्यदि भविष्यसि
जर तू अख्खे हजार वर्षे पवित्र राहिलास,
एवमुक्त्वा महातेजास्तथा समभावत्तदा
असं म्हणून तो तेजस्वी महात्मा त्या वेळी तसंच वागला.
गते भर्त्तरि सा देवी दितिः परमहर्षिता
पती निघून गेल्यावर, ती देवी दिती फार आनंदली.
शक्रस्तु समुपश्रुत्य संवादं तं तयोः प्रभुः
पण शक्रराजाने त्या दोघांचा संवाद ऐकला,
शुश्रूषां ते करिष्यामि मानुज्ञां दातुमर्हसि
मी तुझी सेवा करीन; तू मला परवानगी द्यावी.
यथा त्वं मन्यसे वत्स सुश्रूषाभिरतो भव
जसं तुला योग्य वाटेल, बाळा, सेवेत मन लाव.
वरं श्रुत्वा तु त द्वाक्यं मातुः शक्रः प्रहर्षितः
आईचं ते वचन आणि वर ऐकून शक्र फार आनंदला.
शुश्रूषते तु तां शक्रः सर्वकालमनुव्रतः
शक्र नेहमी तिची सेवा करत राहिला, नेहमीच तिच्या मनाप्रमाणे.
गात्रसंवाहनं काले श्रमापनयने तथा
योग्य वेळी तिच्या अंगांची मालीश केली आणि थकवा घालवला.
किञ्चिच्छिष्टे व्रते देवी तुष्टा शक्रमुवाच ह
व्रत थोडं शिल्लक असताना, देवी खूष होऊन शक्राला म्हणाली,
अवशिष्ठानि भद्रं ते भ्रातरं द्रक्ष्यसे ततः
जे उरलं आहे, तेव्हा, भाग्यवान, तू तुझ्या भावाला पाहशील.
त्रैलोक्यविजयं पुत्र भोक्ष्यसे सह तेन वै
माझ्या मुला, त्याच्यासोबत तू त्रैलोक्याचा विजय अनुभवशील.
एवमुक्त्वा दितिः शक्रं मध्यं प्राप्ते दिवाकरे
असं शक्राला सांगून, सूर्य मध्यान्ही पोहोचल्यावर दितीने,
केशान्कृत्वा तु पादस्थान्सा सुष्वाप च देवता
तिने केस पायाजवळ ठेवले आणि ती देवी झोपली.
ततस्तामशुचिं ज्ञात्वा सोंतरं तदमन्यत
मग ती अपवित्र आहे हे ओळखून, त्याने त्या क्षणाला योग्य संधी मानली.
गर्भं निहन्तु वै देव्या स हि दोषो ऽत्र दृश्यते
त्याला वाटलं — देवीच्या गर्भाचा नाश करावा, कारण त्याला तिथे तो दोष दिसला.
प्रविश्य चापि तं दृष्ट्वा गभमिन्द्रो महौजसम्
मग आत जाऊन, महाशक्तिशाली इंद्राने तो गर्भ पाहिला.
म गर्भो भिद्यमानस्तु वज्रणशतपर्वणा
हे गर्भ फोडू नकोस, शंभर सांध्यांचा वज्र याने छेदू नकोस.
मारोद मारोद इति गर्भं शक्रो ऽभ्यभाषत
रडू नकोस, रडू नकोस, असे इंद्राने त्या गर्भाला सांगितले.
कुलिशेन बिभेदेन्द्रस्ततो दितिरबुध्यता
मग इंद्राने वज्राने गर्भ फोडला आणि दिती जागी झाली.
निष्पपात ततो वज्री मातुर्वचनगौरवात्
मग वज्रधारी इंद्र आपल्या आईच्या शब्दाचा मान ठेवून तिथून निघून गेला.