प्रह्लादः पूर्वजस्तेषामनुह्ना दस्तथापरः
प्रह्लाद हा त्यांचा मोठा भाऊ होता, आणि अनुह्न हा सगळ्यात लहान होता.
सुंदो निसुन्दश्च तथा ह्रादपुतौ बभूवतुः
सुंद आणि निसुंद हे दोघेही ह्राद याचे पुत्र होते.
मारीचः सुन्दपुत्रस्तु ताडकायामजायत
मारीच हा सुंदाचा मुलगा होता, आणि ताडका त्याची आई होती.
मूको विनिहतश्चापि कैराते सव्यसाचिना
मूक याचा किरतांमध्ये अर्जुनाने वध केला.
उत्पन्ना महता चैव तपसा भाविताः स्वयम्
हे सर्व मोठ्या तपस्येने जन्माला आले आणि स्वतःच प्रसिद्ध झाले.
तथा दक्षो सुरश्चण्डश्चत्वारो देत्यनायकाः
त्याचप्रमाणे दक्ष, सुर, आणि चंड हे चारही दैत्यांचे प्रमुख होते.
ब्रह्मजित्क्रतुजिच्चैव देवान्तकनरान्तकौ
ब्रह्मजित, क्रतुझित, देवांतक आणि नरांतक हेही होते.
राजाजश्चैव गोमश्च शंभोः पुत्रौ प्रकीर्त्तितौ
राजाज आणि गोम हे दोघे शंभूचे सुपुत्र म्हणून ओळखले जातात.
बलेः पुत्रशतं जज्ञे राजानः सर्व एव ते
बळीला शंभर पुत्र झाले आणि ते सर्व राजे झाले.
सहस्रबाहुः श्रेष्ठो ऽभूद्बाणो राजा प्रतापवान्
त्यांच्यात सहस्रबाहू श्रेष्ठ होता; बाण हा पराक्रमी राजा होता.
शकुनी पूतना चैव कन्ये द्वे तु बलेः स्मृते
शकुनी आणि पूतना या बळीच्या दोन कन्या म्हणून स्मरणात आहेत.
बालेया नाम विख्याता गणा विक्रान्तपौरुषाः
बालेय नावाचे गण पराक्रमी आणि प्रसिद्ध होते.
दितिर्विहितपुत्रा वै तोषयामास कश्यपम्
दितीने पुत्र जन्माला घालून कश्यपाला संतुष्ट करण्याचा प्रयत्न केला.
वरेण छन्दयामास सा च वव्रे वरं तत
तिने वर मागितला आणि त्याने तिला तो वर दिला.
उक्ते वरे तु मा तुष्टा दितिस्तं समभाषत
वर दिल्यावरही दिती समाधानी झाली नाही आणि तिने त्याला बोलले.
हतपुत्रास्मि भगवन्नादित्यैस्तव सूनुभिः
भगवन्, मी तुझ्या पुत्र आदित्यांनी मारलेल्या मुलांमुळे मुलांविना झाले आहे.
साहं तपश्चरिष्यामि गर्भमाधातुमर्हसि
म्हणून मी तप करणार आहे; तू मला गर्भधारणेची कृपा कर.
तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा मारीचः कश्यपस्तदा
तिचे बोल ऐकून त्या वेळी मारीच म्हणजे कश्यप...
एवं भवतु गर्भे तु शुचिर्भव तपोधने
ठीक आहे — गर्भात असताना, हे तपस्वी, तू पवित्र राहा.
पूर्णं वर्षसहस्रं तु शुचिर्यदि भविष्यसि
जर तू अख्खे हजार वर्षे पवित्र राहिलास,
एवमुक्त्वा महातेजास्तथा समभावत्तदा
असं म्हणून तो तेजस्वी महात्मा त्या वेळी तसंच वागला.
गते भर्त्तरि सा देवी दितिः परमहर्षिता
पती निघून गेल्यावर, ती देवी दिती फार आनंदली.
शक्रस्तु समुपश्रुत्य संवादं तं तयोः प्रभुः
पण शक्रराजाने त्या दोघांचा संवाद ऐकला,
शुश्रूषां ते करिष्यामि मानुज्ञां दातुमर्हसि
मी तुझी सेवा करीन; तू मला परवानगी द्यावी.
यथा त्वं मन्यसे वत्स सुश्रूषाभिरतो भव
जसं तुला योग्य वाटेल, बाळा, सेवेत मन लाव.
वरं श्रुत्वा तु त द्वाक्यं मातुः शक्रः प्रहर्षितः
आईचं ते वचन आणि वर ऐकून शक्र फार आनंदला.
शुश्रूषते तु तां शक्रः सर्वकालमनुव्रतः
शक्र नेहमी तिची सेवा करत राहिला, नेहमीच तिच्या मनाप्रमाणे.
गात्रसंवाहनं काले श्रमापनयने तथा
योग्य वेळी तिच्या अंगांची मालीश केली आणि थकवा घालवला.
किञ्चिच्छिष्टे व्रते देवी तुष्टा शक्रमुवाच ह
व्रत थोडं शिल्लक असताना, देवी खूष होऊन शक्राला म्हणाली,
अवशिष्ठानि भद्रं ते भ्रातरं द्रक्ष्यसे ततः
जे उरलं आहे, तेव्हा, भाग्यवान, तू तुझ्या भावाला पाहशील.