शौरिषुः शृङ्गिपुत्रश्च द्वावेतौ तु चिरव्रतौ
शौरिषु आणि श्रृंगीपुत्र—हे दोघे दीर्घ व्रत पाळणारे होते.
प्रोवाच संहितास्ति स्रः शृङ्गिपुत्रौ महात्पाः
महात्मा श्रृंगीपुत्राने तीन संहितांचा उपदेश केला.
प्रोवाच संहिताः षट्तु पाराशर्यस्तु कौथुमः
पाराशराचा पुत्र कौथुमाने सहा संहितांचा उपदेश केला.
प्राचीनयोगपुत्रश्च बुद्धिमांश्च पतञ्जलिः
प्राचीनयोगपुत्र आणि बुद्धिमान पतंजली हे देखील होते.
लाङ्गलः शालिहोत्रश्च षडुवाचाथ संहिताः
लाङ्गल, शालिहोत्र, षडुवाच, आणि संहितांचा समूह—
कण्डुश्च कोहलश्चैव षडे ते लाङ्गलाः स्मृताः
कंडु आणि कोहल हेही—हे सहा जण लाङ्गल म्हणून ओळखले जातात.
एको हिरण्यनाभस्य कृतः शिष्यो नृपात्मजः
त्यांपैकी एक ग्रंथ हिरण्यनाभ यांनी रचला, ज्यांचे शिष्य राजकुमार होते.
प्रोवाच चैव शिष्येभ्यो येभ्यस्ताश्च निबोधत
आणि त्यांनी तो ग्रंथ आपल्या शिष्यांना शिकवला; ते कोण होते, ते ऐका.
तलको माण्डुकश्चैव कालिको राजिकंस्तथा
तलक, मांडूक, कालिका आणि राजिक,
पुष्टिश्च परिकृष्टश्च उलूखलक एव च
पुष्टि, परिकृष्ट आणि उलूखलक,
शालिमञ्जरिपाकश्च शधीयः कानिनिश्च यः
शालिमंजरीपाक, शधीय आणि कानिनी—
सामगानां तु सर्वेषां श्रेष्ठौ द्वौ परिकीर्त्तितौ
सामगायन करणाऱ्यांमध्ये दोन जण श्रेष्ठ मानले गेले आहेत.
अथर्वाणं द्विधा कृत्वा सुमन्तुरददाद्द्विजाः
सुमंतु यांनी अथर्ववेद दोन भागांत विभागून तो द्विजांना दिला.
कबन्धस्तु द्विधा कृत्वा पथ्यायैकं पुनर्ददौ
कबंधानेही तो दोन भाग केला आणि एक भाग पुन्हा पथ्य याला दिला.
मोदो ब्रह्मबलश्चैव पिप्पलादस्तथैव च
मोड, ब्रह्मबल आणि पिप्पलाद—
देवदर्शस्य चत्वारः शिष्या ह्येते दृढव्रताः
हे चार दृढव्रती शिष्य देवदर्श यांचे होते.
जाजलिः कुमुदादिश्च तृतीयः शौनकः स्मृतः
जाजलि, कुमुदादि आणि तिसरा शौनक म्हणून ओळखला जातो.
द्द्वितीयां संहितां धीमान्सैन्धवायनसंज्ञि ते
सैन्धवायन नावाच्या बुद्धिमानाने दुसरी संहिता मिळवली.
नक्षत्रकल्पो वैतानस्तृतीयः संहिताविधिः
नक्षत्रकल्प, वैतान आणि तिसरा संहिताविधी.
श्रेष्ठास्त्वथर्वणामेते संहितानां विकल्पकाः
हेच अथर्वणांमध्ये श्रेष्ठ आणि संहितांचे विभाग करणारे मानले जातात.
आत्रेयः सुमतिर्धीमान्काश्यपो ह्यकृतव्रणः
आत्रेय, बुद्धिमान सुमति, कश्यप आणि अकर्तव्रण,
सावर्णिः सोमदत्तिश्च सुशर्मा शांशपायनः
सावर्णि, सोमदत्त, सुशर्मा आणि शांशपायन.
त्रिभिस्तत्र कृतास्तिस्रः संहिताः पुनरेव हि
तेथे त्या तिघांनी पुन्हा तीन संग्रह तयार केले.
मामिका तु चतुर्थी स्याच्चतस्रो मूलसंहिताः
पण माझा संग्रह चौथा आहे; म्हणून एकूण चार मुख्य संग्रह आहेत.
पाठान्तरे वृथाभूता वेदशाखा यथा तथा
इतर पाठभेद निरुपयोगी झाले, जसे वेदांच्या शाखांबाबत घडले.
लौमहर्षणिका मूला ततः काश्यपिका परा
लौमहर्षणिक हा पहिला मूळ संग्रह आहे, त्यानंतर काश्यपिक येतो.
शांशपायनिका चान्या नोदनार्थविभूषिता
शांशपायनिक हा आणखी एक असून तो नोद आणि अर्थ यांच्या अर्थांनी सुशोभित आहे.
एताः पञ्चदशान्याश्च दशान्या दशभिस्तथा
हे पंधरा आहेत; त्याशिवाय दहा वेगळे आणि तसेच आणखी दहा आहेत.
अष्टौ सामसहस्राणि सामानि च चतुर्द्दश
सामांच्या आठ हजार ऋचा आहेत, आणि चौदा सामगाने आहेत.
द्वादशैव सहस्राणि च्छन्द आध्वर्यवं स्मृतम्
आध्वर्यव परंपरेत बारा हजार छंद सांगितले आहेत.