अन्योन्यं चन्द्रसूर्यौं तौ यदा तद्वर्श उच्यते
चंद्र आणि सूर्य एकत्र आले की, त्याला वर्ष असे म्हणतात.
द्व्यक्षर कुहुमात्रश्च पर्वकालास्त्रयः स्मृताः
कुहु, मात्रा आणि द्व्यक्षर हे तीन पवित्र काळ मानले जातात.
दिवसार्द्धेन रात्र्या च सूर्यं प्राप्य तु चन्द्रमाः
दिवसाचा आणि रात्रीचा अर्धा भाग मिळून, चंद्र सूर्याला मिळतो.
द्वौ कालौ संगमं चैव मध्याह्ने नियतं रविः
दोन काळ आणि त्यांचा संगम असतो, आणि दुपारी सूर्य स्थिर असतो.
विमुच्यमानयोर्मध्ये तयोर्मण्डलयोस्तु वै
त्यांच्या वेगळेपणाच्या मध्ये, त्यांच्या कक्षांमध्ये हे घडते.
एतदृतुमुखं ज्ञेयममा वास्यास्य पर्वणः
हे ऋतूच्या आरंभाचे किंवा चंद्राच्या पर्वाचा प्रारंभ समजावा.
तस्माद्दिवा ह्यमावास्यां गृह्यते ऽसौ दिवाकरः
म्हणून अमावस्येच्या दिवशी सूर्य ग्रहणात धरला जातो.
कलानामपि चैतासां वृद्धिहान्या जलात्मनः
या कलांमध्येही त्यांच्या जलस्वरूपाचे वाढ आणि घट होत असते.
दर्शयेतामथात्मानं सूर्याचन्द्रमसावुभौ
मग सूर्य आणि चंद्र दोघेही आपली रूपे दाखवतात.
द्विलवोनमहोरात्रं भास्करं स्पृशते शशी
दोन लवांसाठी, चंद्र दिवस आणि रात्री सूर्याला स्पर्श करतो.
कुहेति कोकिलेनोक्तो यः स कालः समाप्यते
कोकिळेने 'कूहू' असे जे काळाला म्हटले आहे, तो पूर्ण होतो.
सिनीवालीप्रमाणस्तु क्षीणशेषो निशाकरः
सिनीवाळीचे प्रमाण म्हणजे चंद्र क्षीण होत असताना उरलेला भाग.
अनुमत्याश्चराकायाः सिनीवाल्याः कुहूंविना
अनुमती, चर, सिनीवाळी आणि कूहू वगळून.
चन्द्रसूर्यव्यतीपाते संगते पूर्णिमान्तरे
चंद्र आणि सूर्य एकत्र येतात, पौर्णिमेच्या मध्ये.
कालः कहूसिनीवाल्योः सामुद्रस्य तु मध्यतः
कूहू आणि सिनीवाळीचा काळ समुद्राच्या मध्ये असतो.
एवं स शुक्लपक्षे वै रजन्यां पर्वसंधिषु
अशा प्रकारे शुक्ल पक्षात, रात्री पर्वांच्या संधीला हे घडते.
यस्मादा दाप्यायते सोमः पञ्चदश्यां तु पूर्णिमा
कारण चंद्र पंधराव्या दिवशी पौर्णिमेपर्यंत वाढतो.
तस्मात्कलाः पञ्चदश सोमेनास्य तु षोडशी
म्हणून पंधरा कला चंद्राच्या आहेत, आणि सोळावी त्याची आहे.
इत्येते पितरो देवाः सोमपाः सोमवर्द्धनाः
अशा प्रकारे हे देवपितर, सोमपान करणारे आणि सोम वाढवणारे आहेत.
अतः पितॄन्प्रवक्ष्यामि मासश्राद्धभुजस्तु ये
आता मी त्या पितरांचे वर्णन करतो, जे मासिक श्राद्धाचे भोग घेणारे आहेत.
न मृतानां गतिः शक्या ज्ञातुं न पुनरागतिः
मरणानंतरची वाट कुणालाही कळत नाही, आणि मरणलेले परत येत नाहीत.
अनुदेवपितॄनेते पितरो लौकिकाः स्मृताः
जे पितर देव नाहीत, त्यांना लोकातील पितर मानले जाते.
देवास्ते पितरः सर्वे देवास्तान्वादयन्त्युत
सर्व देव हेच पितर आहेत; आणि ते देव पितरांनी गौरवले जातात.
पिता पितामहश्चापि तथा यः प्रपितामहः
वडील, आजोबा आणि तसेच पणजोबा—
ये यज्वानो हविर्यज्ञे ते वै बर्हिषदः स्मृताः
जे यज्ञात हवि अर्पण करतात, त्यांना बर्हिषद असे म्हणतात.
तेषां तु धर्मसाधर्म्यात्स्मृताः सायुज्यगा द्विजैः
धर्मात समानता असल्याने, द्विज लोक म्हणतात की ते सायुज्य प्राप्त करतात.
अन्ते तु नावसीदन्ति श्रद्धायुक्तास्तु कर्मसु
शेवटी, जे श्रद्धेने कर्म करतात, ते कधीही अधःपात होत नाहीत.
श्राद्धेन विद्यया चैव प्रदानेन च सप्तधा
श्राद्ध, विद्या आणि सात प्रकारे दान देऊन—
दैवैस्तैः पितृभिः सार्द्धं सूक्ष्मजैः सोमयाजनैः
त्या दिव्य पितरांसोबत, सूक्ष्म सोमयज्ञांनी एकत्र—
तेषां निवापे दत्ते तु तत्कुलीनैश्च बन्धुभिः
त्यांच्या वंशातील नातेवाईकांनी जेव्हा त्यांच्यासाठी नैवेद्य अर्पण केला जातो—